محمد ابراهيمى
|
|
|
چند عكس تنها يادگارى ما از عماد مقاومت(حاج رضوان) است، او كه بعد از شهادت نه وصيتنامه اش منتشر شد و نه فيلم و اثرى از دوران حياتش به يادگار گذاشت. هرچند همرزمانش را مى شناسيم و روزها براى ديدن شان لحظه شمارى كرديم، اما آنچه به دستمان آمد را بايد در خاطرمان پنهان كنيم، و اى كاش منتشر مى شد همه آنچه مى دانستيم. مبارز بى نظير حزب الله ثروتى است كه سال ها بايد در دل و جان يارانش جاى بگيرد، او كه ربع قرن، تمام دستگاه هاى جاسوسى غرب را به خود مشغول كرد، گويا قرار است سال ها دوستدارانش را با ياد و خاطره هاى ناگفته اسير شناخت خود كند. مغنيه نه تنها محبوب دل شيرمردان جنوب لبنان بود كه مبارزان غزه نيز روزها در غم شهادتش ماتم گرفتند، اما حاج رضوان به قطع و يقين مصداق بارز آيه « من المؤمنين رجال صدقوا ما عاهدوا الله عليه فمنهم من قضى نحبه و منهم من ينتظر» است و همين كافى است تا از او بگوييم، هرچند مغنيه ما را تنها بهانه بود چون آنچه مى گوييم كمتر از اوست و آنچه را نبايد بگوييم سطرهايى است كه براى روز مبادا نگه مى داريم. حاج رضوان ما را بهانه بود، بهانه روزهاى از دست رفته و سال هايى كه همواره خاطرمان با يادش آراسته است. عماد مقاومت را هرچند نمى توان با ذكر خاطره و حماسه و شاهكارهاى نظامى و اطلاعاتى اش معرفى كرد اما با آثارش مى توان شناخت.
|
|
|
او كه در دهه ۸۰ شاهد اشغالگرى اشغالگران بود، خود باعث عقب نشينى فضاحت بار آنان شد و او كه روزى در قامت محافظ و مبارز نقش آفرينى مى كرد در قرن ۲۱ افسانه شكست ناپذيرى صهيونيست را به تاريخ سپرد و در نهايت ۳۳ روز نبرد جانانه را در صفحات مقاومت جاودانه كرد. همين براى ما كافى است تا از او بگوييم و در انتظار روزهايى بنشينيم كه شايد بتوان از او بيشتر شنيد تا بيشتر گفت.