|
فرصت دهيد تا نوجوان ها هم سوگوارى كنند
]زهرا رضايى]
سوگ و اندوه نوجوانانى كه عزيزى را از دست داده اند كاملاً طبيعى است. نوجوانان نيز چون بزرگسالان با از دست دادن عزيزى، منزوى مى شوند و احساس خشم يا گناه به سراغشان مى آيد. آنها دلشان مى خواهد دوباره عزيزى كه از دست داده اند، پيش آنها برگردد. شما در اين مواقع چه مى كنيد بايد به ياد داشته باشيد كه نوجوان شما حق دارد كه ناراحت و غمگين باشد، پس به او اجازه سوگوارى دهيد و بگذاريد او نيز چون شما اين دوره مصيبت را پشت سر بگذارد. در اغلب موارد اين مرگ نيست كه روى نوجوان شما تأثير مى گذارد، بلكه ناتوانى و برخورد نادرست شما بزرگترها با اين موضوع است. سوگ طبيعى توليد بيمارى نمى كند، اما وقتى شما در سوگ دخالت مى كنيد و به غم و اندوه نوجوان تان اهميتى نمى دهيد، امكان دارد اين اتفاق بيفتد. بايد به ياد داشته باشيد كه سوگ، بيمارى نيست بلكه واكنشى طبيعى به فقدان كسى است كه از دست رفته است. تنها زمانى كه اين سوگ شكل نسنجيده اى به خود مى گيرد، به سوگى بيمارگونه تبديل مى شود.اغلب بزرگترها احساس مى كنند كه نوجوان شان نبايد در مراسم تدفين شركت كنند. اين طرز فكر نادرست است. مانع حضور نوجوان تان در مراسم تدفين نشويد. بگذاريد آنها نيز همچون شما با فرد متوفى خداحافظى كنند. شما بايد فرزندان تان را حتى به اين كار تشويق و از آنها دعوت كنيد. جز كودكان كم سال، نوجوان ها بايد در جريان دقيق مرگ عزيزانشان قرار بگيرند. اين عمل به آنها اين فرصت را مى دهد تا بتوانند غم و اندوه درونى شان را بروز دهند و سبك شوند. بعضى از نوجوان ها پس از مرگ عزيزان شان، طلب مرگ مى كنند. آنها حتى در مواقعى اين حس به سراغشان مى آيد كه او را مى بينند و يا صدايش را مى شنوند. بايد نوجوان ها را تشويق كنيم در اين خصوص حرف بزنند. البته اگر پيوستن به شخص فوت شده خطر اقدام به خودكشى را به همراه داشته باشد، قضيه متفاوت خواهد بود. در اين هنگام زنگ خطر براى والدين به صدا درمى آيد و آنها بايد چاره اى بينديشند مثلاً با يك روانپزشك مشورت كنند.شما مى توانيد با تأكيد بر رابطه مثبتى كه ميان نوجوان شما و فرد متوفى وجود داشته است، به او فرصتى دهيد تا احساساتش را تخليه كند. حمايت و حضور شما به نوجوان تان كمك مى كند تا اين دوره مصيبت را راحت تر پشت سر بگذارد. صحبت درباره مرگ به نوجوان شما آسيبى نمى رساند، اما صداقت نداشتن و دورويى مى تواند موجب آسيب او شود. بزرگ ترها بايد رفتار صادقانه اى داشته باشند. آنها نيز بايد با اندوه خود كنار بيايند. شما مى توانيد با كم كردن از اضطراب، به عنوان يك بزرگتر، از نوجوان تان حمايت كنيد. مطمئناً شكل اندوه و ميزان سوگوارى در نوجوان ها با شما فرق دارد. بعضى از نوجوان ها با شوك و انكار مواجه مى شوند. آنها تا ماه ها نمى خواهند قبول كنند كه عزيزى را از دست داده اند. بسيارى از نوجوان ها پس از مرگ يكى از والدين يا خواهر و برادرشان دچار احساس گناه مى شوند. ممكن است به اين نتيجه برسند كه رفتار او باعث مرگ آنها شده است. در اين مواقع ميل به مردن در آنها زياد است و گاهى حتى به خودكشى نيز فكر مى كنند. اگر نوجوان شما افكارى از اين قبيل دارد مى تواند طبيعى باشد، اما اگر اين حرف ها با برنامه هايى براى خودكشى همراه باشد بايد موضوع را جدى بگيريد. شما بايد با او صحبت كنيد كه گناه از او نيست و حتى مى توانيد او را به يك روان درمانگر نشان دهيد. *كارهايى كه مى توانيد انجام دهيد ـ به نوع سوگوارى نوجوان تان احترام بگذاريد. ـ به نوجوان تان اين فرصت را بدهيد تا افكار و احساساتش را با شما در ميان بگذارد. ـ به او كمك كنيد تا با جمع آورى فيلم، عكس هاى قديمى و هر آنچه كه به شخص متوفى مربوط مى شود از غم و اندوه خود بكاهد. ـ به نوجوان تان بياموزيد كه مرگ، گذر از يك مرحله است. نگرش شما نسبت به مرگ او مى تواند براى او الگو و سرمشق خوبى باشد. ـ مراقب او باشيد. در اين مواقع نوجوان ها براى كاهش غم و اندوه خود به موادمخدر و توهم زا روى مى آورند. آنها رفتارهاى خطرناكى از خود نشان مى دهند و دچار اضطراب و افسردگى مى شوند.
|