Iran Newspaper - ماجرا

] فاطمه وثوقى]

با اعلام گذشت پدر و مادر شوهرم از قصاص، سرانجام روزهاى دلهره و وحشت به پايان رسيد. بارديگر بوى عيد و بهار به خانه ما روشنى بخشيد. فرشته هاى مهربان باگذشت بزرگ خود بهترين عيدى را به من دادند و من از طناب دار نجات يافتم تا دوباره فرزندم را در آغوش بگيرم و مهرمادرى را نثارش كنم. با اين حال خاطرات تلخ گذشته همانند فيلمى از مقابل چشمانم رژه مى روند. مدتى قبل از آن روز شوم وحشت و اضطراب را در چشمان همسرم مى ديدم! اما دم بر نمى آوردم تا اين كه يكروز از او خواستم تا با من كه محرم زندگى اش هستم حرف بزند. او هم كه انگار مدت ها منتظر چنين فرصتى بود با ترس و اضطراب قسمم داد تا راز پنهان او را در سينه نگه دارم، در حالى كه كنجكاو شده بودم تا از راز هاى دل همسرم با خبر شوم، با بى تابى از اوخواستم هرچه زوتر حقايق را برايم بگويد.
بريده بريده گفت: مرجان مدت هاست مى خواهم رازى را برايت فاش كنم. اما مى ترسيدم با شنيدن آن مرارها كنى و زندگى مان از هم بپاشد. اما به خاطر عشق و علاقه ام به تو دروغ گفتم. چرا كه من يك دزد حرفه اى هستم نه تاجر و از اين طريق پول در مى آورم. از مدتى قبل هم تحت پيگرد قانونى قرار گرفته و فرارى هستم. اما عذاب وجدان و كابوس هاى شبانه يك لحظه هم رهايم نمى كند. من كه انتظار شنيدن چنين حقيقت تلخى را نداشتم ناگهان از شدت عصبانيت با شوهرم به جرو بحث پرداختم. بعد هم چند روزى به حالت قهر به خانه مادرم رفتم. دختر كوچكم «سميه» نيز در خانه تنها بود. به همين خاطر با پادرميانى اقوام به خانه بازگشتم. اما هر بار كه «حميد» مبلغى پول براى خرجى مى گذاشت با اكراه آن را خرج مى كردم تا اين كه از او خواستم شغلش را عوض كند او هم پذيرفت و قول داد كه به زودى كارى دست و پا كند و روزى حلال به خانه بياورد. ماه ها گذشت و او همچنان مشغول دزدى از خانه هاى شمال شهر بود تا اين كه چند روزى «حميد» به طرز مشكوكى ناپديد شد. به تمام كلانترى ها مراجعه كردم تا اين كه خودش در تماس تلفنى اطلاع داد كه دستگير شده است. براى حفظ آبرويم به كسى حرفى نزدم و با سپردن سند خانه مان او را از زندان آزاد كردم. وقتى به خانه بازگشتيم از شوهرم براى آخرين بار قول گرفتم ديگر دزدى و خلاف نكند و به خاطر عشق و علاقه مان و آينده فرزندمان به دنبال كار آبرومندى برود. حتى از او خواستم براى من كارى پيدا كند تا نان حلال در بياورم. بدين ترتيب از طريق آگهى روزنامه ها در يك شركت خصوصى به عنوان منشى استخدام شدم. اما اى كاش هيچ وقت سركار نمى رفتم... چرا كه شوهرم راحت تر از گذشته و دور از چشمم به كارهاى خلافش ادامه مى داد.
سرانجام يك روز به طور اتفاقى به خانه بازگشتم، همسرم با ديدنم دستپاچه شد. احساس كردم همسرم موضوعى را از من پنهان مى كند وقتى به اتاق دخترم رفتم با لوازم جعل اسكناس روبرو شدم. ديگر تحمل آن وضعيت آشفته و نابسامان را نداشتم عصبانى شدم و به طرف آشپزخانه رفتم. كاردى برداشتم تا با آن همسرم را تهديد كنم اما ناگهان «حميد» به طرفم حمله ور شد و مرا به باد كتك گرفت. براى دفاع از خود با كارد ضربه اى به او زدم. غافل از اين كه به خاطر همين يك ضربه بهترين روزهاى زندگى و جوانى ام را بايد پشت ميله هاى زندان سپرى كنم.
بعد از آن خودم را تسليم مأموران كردم. در همان ايام چندين بار تلفنى با مادر شوهر و پدر شوهر پير و مهربانم تماس گرفتم و از آنها تقاضاى بخشش كردم، زن و مرد مهربان ابتدا حاضر به گذشت از خون فرزندشان نبودند، اما سرانجام وقتى از مشكلات زندگى مشتركم با پسرشان حرف زدم آنها از خونخواهى گذشته و رضايت دادند.
بنابراين من هم به خود و خدايم قول دادم تمام عمرم را وقف زندگى و خوشبختى تنها دخترم كنم تا او را به ثمر برسانم. با اين حال از خداوند طلب عفو و بخشش دارم. چرا كه در دوران زندان بارها به اشتباه خود فكر كردم و مى دانم كه تا آخر عمر بايد عذاب وجدان سخت و رنج آورى را تحمل كنم.