آمد بهار و بوستان، شد اشك فردوس برين
گل ها شكفته در چمن، چون روى يار نازنين
تا باد نوروزى وزد، هرساله اندر بوستان
از ابر آذارى دمد، ريحان و گل اندر زمين
بر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان
بر دوستانت هر مهى، بادا چو ماه فرودين
بخشى از قصيده «بهاريه» امام خمينى(ره)


ايستاده ايم بر دروازه نوروز تا با كوله بارى از خاطره با سال كهنه وداع كنيم و به سال نو كه شادمانه از راه مى رسد خوشامد گوييم. سايه كمرنگ ۸۶ مى رود تا آرام آرام از چشمانمان محو شود و قامت ۸۷ اكنون به تمامت در برابرمان پيداست. شايد اين دو دور خورشيدى كه يكى رفت و يكى مى آيد، براى هر يك از ما رنگ و بويى متفاوت داشته باشند اما چون همه به يك بهانه زنده ايم، مى گوييم: پشت سر اميد بود و روبه رو نيز اميد.
سال ۸۶ با همه فراز و فرودش به پايان رسيد. هر يك از ما به فراخور آنچه در اين سال بر ما گذشت، خاطراتى حك شده بر ذهنمان داريم، تلخ يا شيرين. اما براى وجودى به نام «ايران» نيز كه خانه بزرگ همه ماست، اين سال پر از خاطره بود.
سالى پر از اميد، سالى پر از خبر، سالى پر از سؤال. سالى كه در آغازش بدخواهان اين مرز و بوم، زبونانه تخم تفرقه افشاندند تا به خيال باطل خود بلوا درو كنند اما به معجزت «اتحاد ملى» آن تخم هاى شوم هيچ گاه سر از خاك بيرون نياورد و مردمى كه به هوشمندى در جهان شهره اند، با يگانگى خود، درسى گران به دشمن دون دادند.
سالى كه بدانديشان كافركيش عالم، با شرار بولهبى، قصد كم فروغى چراغ مصطفوى(ص) كردند اما به يمن اكسير « انسجام اسلامى»، شعله آئين محمدى(ص) نه كه نقصان نيافت، پرفروغ تر از پيش، به جهان روشنى بخشيد. سال ۸۶ براى مردم ايران زمين، از ناحيت دشمنان با سياهه اى از «تهديد» آغاز شد و هر از چندى خفاشان در دخمه هاى تاريك خود، رجزى شوم به نام «قطعنامه» براى اين مرز وبوم قرائت كردند، اما اين ملت، پشت سر رهبر و دولت خود چنان ايستاد كه از آن نشستن و گفتن و برخاستن  ها جز خطى بر «كاغذپاره» اى بيش باقى نماند.
اكنون كه سال به پايان مى رسد آن كاغذ پاره  ها در انبار خفاشان خاك مى خورد، اما در ايران اسلامى نه كه «چرخ هسته اى» لحظه اى از دوران باز نايستاد كه در واپسين ماه هاى سال، پيشقراول «اميد» نيز ازهمين خاك روانه فضا شد تا در آن اوج هزاران پايى هم، بدخواهان انگشت در چشم و دهان بمانند و عظمت اين ملت را به روشنى دريابند.
سال ۸۶ شايد براى «ايران» پر فراز و فرود بود، اما شيرينى «اعتماد به نفس ملى» كه در اين سال به يمن هدايت رهبر فرزانه، ايستادگى ملت و شجاعت دولت و رئيس دلير آن حاصل شد حلاوتى وصف ناشدنى دارد.
پس از اين سال و تمام خاطراتش، ملت بزرگ ايران در حالى قدم به وادى سبز ۸۷ فرا مى نهد كه پيش روى خود جشن ۳۰ سالگى انقلاب اسلامى را دارد. آن نهال نورسته اى كه ۳۰ سال پيش در اين مرز و بوم كاشته شد و با خون جوانانش آبيارى گشت، اكنون قامت رعنايش سايه گستر بوستانى به وسعت ايران است.
سال ۸۷ سال بزرگى است براى ما؛ سال اميدهاى تازه است. اكنون ماييم و سرو تناور ۳۰ ساله اى كه به ما لبخند مى زند. سلام و درود خدا بر آن پير فرزانه اى كه اين نهال مبارك را در اين مرز و بوم غرس كرد. تحيت و رضوان خدا بر آن نورسته جوانانى كه خون سرخشان در رگ هاى اين درخت رعنا به يادگار، جارى است. سر سلامت و عزيز باد رهبر فرزانه اى كه اكنون باغبان بزرگ اين بوستان سبز و باطراوت است و با شكوه باد نام بلند ايران اسلامى و مردم خردمند اين مرز و بوم كه منادى معنويت و عدالت در دنياى امروزند. بعون الله و فضله.