Iran Newspaper - ماجرا

فرناز قلعه دار

نزديك ظهر بود كه مادر وارد اتاق خواب دخترش شد. با ديدن «ميترا» كه هنوز در خواب بود زيرلب غر و لندى كرد و به طرف پنجره اتاق رفت. پرده ها را كنار كشيد همين كه نور آفتاب به صورت دخترك تابيد او ابروانش را در هم كشيد و اخمى كرد. بعد هم ملحفه را روى صورتش كشيد تا اشعه هاى خورشيد چشمان خواب آلودش را اذيت نكند.
سپس با صدايى گرفته گفت:«مامان تو را به خدا بگذار بخوابم خسته ام.»
مادر با عصبانيت گفت: «به ساعت يك نگاهى بنداز و خجالت بكش».
ـ من ديشب دير خوابيدم الان هم گيج خوابم. تو را به خدا اجازه بده كمى بخوابم.
ـ زودباش بلند شو. بيرون كلى كار دارم. آماده شو تا تو را به خانه خاله ات برسانم. نمى خواهم در خانه تنها باشى چون من تا ديروقت برنمى گردم.
با شنيدن اين جملات ميترا ناگهان از رختخواب بيرون آمد و با حالتى طلبكارانه به مادرش گفت: «مگر قرار نبود امشب برايم جشن تولد بگيرى! من چند تا از دوستانم را هم دعوت كرده ام. مثل اين كه يادت رفته امروز تولدم است.»
مادر جواب داد: «مى دانم ولى كار مهمى برايم پيش آمده و بايد بروم. مى خواهى به خاله ات بگو در خانه خودش برايت تولد بگيرد. به دوستانت هم بگو شب بيايند آنجا.»
دقايقى بعد ميترا عصبانى و دلخور همراه مادرش سوار خودرو شد و به خانه خاله اش كه نزديكى خانه شان بود رفت.
دختر جوان جلوى در خانه خاله اش پياده شد. مادرش هم با عجله از او خداحافظى كرد و رفت. وقتى وارد خانه شد با شنيدن سروصداها متوجه شد آنها ميهمان دارند و فاميل شوهر خاله اش مثل هر سال براى گذراندن تعطيلات به تهران آمده اند.
خاله شمسى از ديدن ميترا خيلى خوشحال شد و او را به اتاق پذيرايى برد. خودش هم براى تهيه ناهار به آشپزخانه برگشت. دقايقى بعد ميترا به آشپزخانه رفت تا در كارها به خاله شمسى كمك كند. بعيد مى د انست با اين همه ميهمان، خاله اش قبول كند براى او جشن تولد بگيرد. با اين حال دل به دريا زد و گفت: «خاله مى دانى امروز تولدم است »
ـ به به مباركه عزيزم. ان شاءالله صدساله شوى. البته يادم بود. كادو هم برايت خريده ام.
خاله با شرمندگى مى خواستم بپرسم شما اجازه مى دهيد چند تا از دوستانم را امشب براى جشن تولدم به خانه شما دعوت كنم
ـ چرا مگر نمى خواهى در خانه خودتان جشن بگيرى
ـ مى خواستم اما براى مامان كار مهمى پيش آمده كه امشب تا ديروقت بيرون است.
خاله با شنيدن اين حرف اخم هايش را درهم كشيد و گفت: راستى كه خيلى خوبه! نمى دانم سر مادرت كى به سنگ مى خوره. ۲ سال قبل به خاطر همين ندانم كارى هايش شوهر و زندگى اش را از دست داد. حالا هم تو را اسير و آواره كرده است. نمى دانم روز سوم عيد كه همه جا تعطيل است مادرت چه كار مهمى دارد تازه چه كارى مهمتر از تولد تنها دخترش بعضى وقت ها به پدرت حق مى دهم كه مادرت را طلاق داد و جانش را نجات داد. ميترا كه از شنيدن حرف هاى خاله اش خيلى ناراحت شده بود گفت: «بالاخره چى كار كنم. شما قبول مى كنيد يا نه »
ـ دختر عزيزم خودت مى بينى كه من ميهمان شهرستانى دارم و سرم هم خيلى شلوغه. اگر اشكالى نداره بگذار هفته ديگر خودم برايت يك جشن مفصل مى گيرم.
ميترا گوشه اى كز كرد و اشك هايش سرازير شد. خاله شمسى كه طاقت ديدن اشك هاى خواهرزاده اش را نداشت او را بغل كرد و گفت: چرا گريه مى كنى نى نى كوچولو تو ديگه بزرگ شدى. ماشاءالله ۱۵ سالته. جان خاله قول مى دهم هفته ديگر برايت جشن مفصلى بگيرم. اصلاً همين امشب هم يك كيك خوشگل برايت مى خرم و يك جشن خودمانى مى گيريم ولى دوستانت را هفته ديگر دعوت كن.
در اين ميان ميترا كه پيش دوستانش كلى «پز» داده و وعده يك ميهمانى با شكوه را به آنها داده بود نمى دانست چه طورى برنامه امشب را به هم بزند. با خود مى گفت دوستانش حتماً او را مسخره مى كنند و سر به سرش مى گذارند.
بعدازظهر كه شد به بهانه رفتن به خانه دوستش از خانه خاله شمسى خارج شد. در طول مسير در حالى كه فكرش بشدت مشغول و آشفته بود به كمبودهاى زندگى اش مى انديشيد.
آن روز جاى خالى پدر را بيشتر از هميشه حس مى كرد. به ياد سال هاى قبل افتاد كه پدرش هميشه اولين كسى بود كه تولدش را با يك هديه زيبا و دوست داشتنى تبريك مى گفت. اما حالا پدرش فرسنگ ها دور از ميترا در كشورى ديگر زندگى مى كند و فقط تلفنى با هم صحبت مى كنند.
به خاطر آورد كه مادربزرگش مى گفت: «مادرت آنقدر پسرم را اذيت كرد كه او از اين شهر و ديار فرارى شد. حالا هم نوبت تو رسيده. نمى دانم محبت كردن چه خرجى دارد كه مادرت آن را از همه به خصوص از جگر گوشه اش دريغ مى كند. هميشه فكر كارها و تفريح خودش است. دلم برايت مى سوزد مادر. خدا به آينده تو رحم كند.»
ميترا وقتى حرف هاى مادربزرگش را كنار حرف هاى خاله اش قرارداد به نتيجه تأسف بارى رسيد. اين كه مادرش چقدر سرد و بى محبت است و فكر مى كند تمام نيازهاى من در مسائل مالى خلاصه مى شود. اى كاش با پدرم زندگى مى كردم. هر چند كه پدرم هم مرا نخواست؛ چرا كه اگر نگران آينده ام بود حداقل كارى مى كرد كه مرا پيش خودش ببرد، اما افسوس!
دخترك در افكارش غوطه ور بود كه با شنيدن صداى بوق خودرويى به خودش آمد. سرش را كه بالا گرفت خودروى گران قيمت را رو به رويش ديد كه دو پسر جوان و شيك پوش سرنشينانش بودند.
يكى از پسرها گفت: «خانم خيلى تو فكرى »
ميترا نگاهى به پسرها انداخت. اما هيچكدام شان را نشناخت. بعد هم با اطمينان از اين كه پسرها قصد مزاحمت دارند به راهش ادامه داد.
اما آنها دست بردار نبودند.
در اين ميان بالاخره ميترا بود كه تسليم خواسته هاى شيطانى پسرها شد و تصميم گرفت بعدازظهر كسالت بار روز تولدش را با شيطنت دخترانه اش پر كند. ۲ ساعت بعد ميترا خود را در خانه يكى از پسرها ديد. پسر جوان گفته بود پدر و مادرش براى تعطيلات عيد به مسافرت رفته و هيچ كس در خانه نيست.
دومين اشتباه ميترا با قدم گذاشتن در خانه پسر شرور رقم خورد.
مى دانست اشتباه مى كند اما انگار با خودش و همه اطرافيانش لج كرده بود.
در آن لحظه هاى بى قرارى با خود گفت: حالا كه آنها حاضر نشدند در بهترين روز زندگى ام با من شريك باشند من هم تنهايى ام را با ديگران پر مى كنم.
در همين افكار غوطه ور بود كه زنگ در خانه به صدا درآمد. پسر صاحبخانه گفت: هومن و بهمن هستند. من دعوتشان كردم. مى خواهيم برايت جشن تولد بگيريم. پسرها كه وارد خانه شدند، ميترا دلش ريخت. از ترس مى لرزيد. شوخى بچگانه اش رفته رفته به يك بازى خطرناك تبديل مى شد.
پسرها هيچ كدام شان حالت طبيعى نداشتند. دايم قرص مى خوردند و سيگار مى كشيدند. وحشيانه به پرنده اسير در دام شان نگاه مى كردند.
ناگهان ميترا كه خود را درمانده و گرفتار مى ديد فكرى به ذهنش رسيد. در يك لحظه به بهانه رفتن به دستشويى پا به فرار گذاشت. با آن كه حتى كفش هايش در خانه پسرها جا مانده بود از پنجره دستشويى به داخل كوچه پريد و با دست و پاى زخمى دويد. به خيابان اصلى كه رسيد چشمش به خودروى گشت پليس افتاد. ديوانه وار خود را جلوى خودرو انداخت و از هوش رفت.
لحظاتى بعد به سختى چشمانش را باز كرد. با كمك مأموران به داخل خودرو منتقل شد و پس از شرح ماجرا از مأموران كمك خواست.
پليس بلافاصله خود را به محل حادثه رساند و هر چهار پسر را دستگير كرد. از آنجا كه هنوز وسايل شخصى دخترك در خانه بود اثبات ادعاهايش براى مأموران كار سختى نبود.
بدين ترتيب متهمان با اعتراف به فريب دختر نوجوان و اقدام براى آزار و اذيت وى بازداشت شدند.
ميترا كه در اين حادثه مرگ و تباهى را جلوى چشمانش ديده بود به علت فشارهاى عصبى مدتى تحت درمان قرار گرفت.
پدرش كه از وضعيت تنها دخترش باخبر شده بود به سرعت خود را به تهران رساند تا كنار تنها دخترش باشد. او سرانجام پس از چند روز با اثبات بى كفايتى همسر سابقش در نگهدارى «ميترا» دختر نوجوانش را تحت سرپر ستى خودش گرفت.