گروه بين الملل ـ محمد نورى: نتيجه نظرسنجى ها درباره انتخابات آمريكا همچنان از پيشتازى نامزد سالخورده جمهوريخواهان بر رقيب جوان آن حكايت دارد.
سرباز كهنه كار جنگ ويتنام كه در صورت پيروزى پيرترين رئيس جمهور جهان خواهد شد، اين روزها پله هاى ترقى را با سرعت مى پيمايد. برترى مك كين در كارزار انتخابات از معماهاى محافل امروز آمريكا شده است، او نه تنها دموكرات هاى مغرور به پيروزى را شگفت زده كرده، بلكه بسيارى از سياستمداران جهان مانند ساركوزى و براون را نيز به خود جلب كرده است.
دلايل زيادى براى صعود مك كين ذكر شده است، شايد ساده ترين علت كه مكرراً مطرح شده اختلاف و شكاف دو قطبى در اردوى دموكرات ها است. گرچه اختلاف و لجبازى اوباما و هيلارى كمك شايانى به تقويت موقعيت مك كين كرد، اما اين همه واقعيت پيشتاز شدن نامزد جمهوريخواهان نيست.
پيرمرد سنا در ميدان مواجهه با افكار عمومى، روش هاى بديعى را به كار گرفت كه همگى در تهييج فضاى احساسى جامعه آمريكا و جلب افكار عمومى به سمت او مؤثر واقع شد. از جمله تكنيك هاى او، بازگويى دوران جنگاورى خود و پدرانش در ايام جنگ ويتنام است.
ديگر عامل موفقيت مك كين را بايد همان چيزى دانست كه در عالم سياست باعنوان اتحاد و انتقاد در برابر حكومت آمريكا از آن تعبير مى شود. او با آن كه يك جمهوريخواه و به اين اعتبار حامى جدى نظاميان و نظامى گرى است، اما به صورت ظريف نزد شهروندان آمريكا خود را از صف حاكمان كنونى كاخ سفيد جدا كرده است.
مك كين در دور جديد مبارزات تبليغاتى خود تلاش حساب شده اى را براى اصلاح اين تصور كه او ادامه دهنده راه بوش خواهد بود، آغاز كرد.
مك كين بر اشتباهات دولت بوش در اداره اقتصاد آمريكا تاخت و سياست هاى كلان نو محافظه كاران در بازى هاى سياسى مهم جهان از جمله نحوه تعامل با اروپا، روسيه و چين را زير سؤال برد.
مك كين در مسير سياست خارجى كه محل اصلى تعارض دموكرات ها با بوش بوده، سعى مى كند، از تصحيح روش ها سخن بگويد و به اين طريق بيش از همه باراك اوباما كه تغيير را محور مبارزه انتخاباتى اش قرار داده، خلع سلاح كند. مك كين در سياست خارجى با گواه گرفتن تاريخ طولانى روابط خارجى ايالات متحده به شهروندان اين كشور مى گويد كه با آمد و رفت جناح ها و جابه جايى در كاخ سفيد، مسير سياست خارجى اين كشور تغيير نخواهد كرد.
بدون ترديد جان مك كين را در اين مبارزه سياسى تيمى از مشاوران كهنه كار جمهوريخواه همراهى مى كنند كه دست كم در انتخابات دهه اخير آمريكا نشان داده اند كه بازى با افكار عمومى را بيش از حريفان دموكراتشان مى شناسند، همان چهره هايى كه با طراحى پروژه هايى مانند قرن آمريكايى توانستند در قرنى كه قرار بود عصر صلح و همزيستى باشد، بزرگترين جنگ ها و خونريزى ها را در خاورميانه رقم بزنند.

گروه بين الملل ـ با آن كه روابط واشنگتن و واتيكان سرشار از اختلافاتى در زمينه هاى جنگ عراق و مسائل ديگر سياست خارجى است اما ديدار پاپ بنديكت شانزدهم و جورج بوش رئيس جمهور آمريكا در كاخ سفيد بر مباحثى مانند مخالفت با سقط جنين متمركز خواهد بود.
واتيكان بشدت با جنگ عراق مخالفت كرد زيرا كشيش ها بر اين باورند كه اين جنگ از دكترين كاتوليكى «جنگ عادلانه» كه رويارويى دفاعى، نه حملات پيشگيرانه را توجيه مى كند، تبعيت نمى كند. اما بوش استدلال مى كرد كه هجوم آمريكا به عراق در سال ۲۰۰۳ امرى ضرورى براى از ميان برداشتن تهديدات صدام در خاورميانه بود.
احتمالاً بحث جنگ در گفت وگوهاى هفته جارى طرفين مطرح خواهد شد اما انتظار نمى رود كه بيانيه اى عمومى صادر شود زيرا پاپ عموماً از مجادله و تقابل با رهبران كشورهايى كه از آنها ديدار مى كند امتناع مى ورزد. پاپ عميقاً نگران اوضاع عراق، بويژه شرايط بد اقليت مسيحى و قتل يك اسقف كلدانى در عراق است.
استفن اشنك استاد علوم سياسى در دانشگاه كاتوليك به رويترز گفت: واتيكان از همان ابتدا نگرانى هايى درباره درست بودن جنگ داشت. نقاط اختلاف ديگر ميان آمريكا و كليساى كاتوليك در برقرارى روابط ديپلماتيك واتيكان - باكو، حمايت از گفت وگوى واشنگتن با ايران و سوريه و تأكيد بر فعاليت و عملگرايى از طريق سازمان ها و ساير نهادهاى بين المللى است. توماس ريز از مقامات مذهبى دانشگاه جورج تاون گفت: «رويكرد واتيكان بر آن است كه بايد با همه گفت وگو كرد. گفت وگو هرگز ضررى ندارد. براساس اين رويكرد بايد بكوشيد راه حل هايى صلح آميز براى اين مشكلات بيابيد. واتيكان همواره حامى قوى سازمان ملل و رويكردهاى چندجانبه و چند مليتى در قبال مسائل بوده است.»
پاپ تلاش خواهد كرد راهى براى پايان دادن به مسئله فلسطين و اسرائيل بيابد. بوش كه در دوران رياست جمهورى اش تنها يك بار از اراضى اشغالى فلسطين و كرانه باخترى ديدن كرده، درصدد است در آخرين سال رياستش، توافقى ميان تشكيلات خودگردان فلسطينى ها و اسرائيل ايجاد كند. هر دو شيوه هاى مديريتى و شخصيت هاى متضادى دارند. اشنك افزود: «پاپ ديدگاهى اروپايى به دنيا دارد كه البته با منظر فكرى دولت بوش بسيار تفاوت دارد.»
بوش اهميت فراوانى به روابط شخصى مى دهد و به دانشگاهيان بى اعتماد است اما بنديكت آلمانى يك نظريه پرداز و متكلم است كه سلسله مراتب كليسايى را براساس تجربه طى كرده است. اشنك ادامه داد: «پاپ در سلسله مراتب نهادى ترقى كرده كه بسيار ساختارمند، طبقاتى و قانونمدار است بنابراين او يك مرد نهادى است و مايل به به كارگيرى رويه هاى متفاوتى در قبال ساير نهادهاست. در مقابل، بوش رويكردى شخصى را ترجيح مى دهد رويكردى تك به تك و مستقيم.»
بوش كه يك متديست است هم رأى با پاپ با سقط جنين، اتانازى و تحقيقات روى سلول هاى بنيادين جنينى مخالف است. اما درباره حكم اعدام اختلافاتى دارند. بوش از آن حمايت مى كند اما كليساى كاتوليك تقريباً در هر شرايطى با آن مخالف است.
بنديكت اخيراً «ميل و التفات تاريخى مردم آمريكا به نقش مذهب در شكل دهى به گفتمان مردمى و سايه انداختن بر بعد اخلاقى موضوعات اجتماعى» را ستود. جان گرين از مؤسسه اجلاس «پيو» درباره دين و حيات عمومى بر اين عقيده است كه آمريكا، بدون توجه به تفاوت ها، بايد روابطش را با واتيكان حفظ كند.
وى گفت: «آمريكا و كليساى كاتوليك رم بايد با يكديگر تعامل داشته باشند، چه رودررو و چه غيرمستقيم. چنين ديدارى فرصتى است تا اين رهبران يكديگر را شناخته، درباره برخى چيزها با هم صحبت كنند و شايد بخواهند چيزهايى به هم بگويند كه مايل نيستند علناً به آن بپردازند.»
پاپ و بوش نخستين بار در ژوئن گذشته در واتيكان ديدار كردند و درباره خاورميانه، كمك به آفريقا و جنگ عراق بحث و تبادل نظر كردند.
بوش امروز در پايگاه نيروى هوايى «اندروز» از پاپ استقبال مى كند و يك مراسم ويژه و ديدارى خصوصى در اتاق بيضوى كاخ سفيد ترتيب خواهد داد.
سپس روز چهارشنبه ضيافت شامى در كاخ سفيد كه احتمالاً به مناسبت هشتاد و يكمين سال تولد پاپ خواهد بود، برگزار مى كند.
ترجمه: هرمز برادران

گروه بين الملل ـ با اجراى تصميم رژيم صهيونيستى مبنى بر قطع دوباره برق و سوخت غزه، منابع خبرى خاورميانه خبر دادند كه ۱‎/۵ ميليون فلسطينى آخرين اميد خويش به ميانجيگرانى كه براى رفع محاصره اقتصادى اين منطقه تلاش مى كردند را از دست دادند.
بر پايه گزارش منابع خبرى، اكنون اوضاع در اين منطقه هر لحظه آماده انفجار است و همه چيز از نزديك شدن جنبشى مردمى براى شكستن محاصره حكايت دارد. خالد مشعل رئيس دفتر سياسى حماس چند روز پيش رسماً اعلام كرد كه ساكنان غزه به دليل نا اميدى از مجامع جهانى براى انجام جنبش بزرگ آماده مى شوند.
ديروز روزنامه القدس العربى نوشت: اوضاع در نوار غزه طى روزهاى آينده با انفجارى روبه رو خواهد شد و شايد اين انفجار در دو جبهه اسرائيلى و مصرى روى دهد زيرا يك ميليون و نيم فلسطينى در اين منطقه در اوضاع بسيار وخيمى به سر مى برند كه زندگى را براى آنها غيرقابل تحمل كرده است.اين روزنامه نوشت: بعد از اين كه كابينه رژيم صهيونيستى تصميم به جلوگيرى از سوخت رسانى به نوار غزه گرفت، وخامت اوضاع معيشتى در اين منطقه به اوج خود رسيده و اين در حالى است كه اسرائيل به حملات خود بر ضد غيرنظاميان فلسطينى شدت بخشيده و به كشته شدن ۹ تن و زخمى شدن ۱۰ تن، از جمله يك كودك تنها در حمله روز شنبه منجر شده است.
اسرائيلى ها به بهانه كشته شدن دو تن از شهرك نشينان خود در حمله نيروهاى مقاومت به گذرگاه «نحال عوز» حملات هوايى خود را به نوار غزه تشديد كردند .
اين روزنامه نهراسيدن نيروهاى مقاومت از برترى نظامى اسرائيل و نيز حضور جوانان شهادت طلب فلسطينى را عامل برترى اين نيروها بر نظاميان صهيونيست برشمرد و نوشت: نيروهاى اسرائيلى با افراد شهادت طلب روبه رو هستند كه خواهان شهادتند.
القدس العربى با اشاره به قول مقامات مصرى مبنى بر بازگذاشتن گذرگاه رفح بر روى مردم براى درمان و رفع نيازهاى ضرورى شان نوشت: با وجود گفت وگوهايى كه هيأت اعزامى حماس و جهاد اسلامى فلسطين در مصر با مقامات اين كشور داشته، مقامات اين كشور به وعده هاى داده شده خود در اين زمينه عمل نكردند.
روزنامه اماراتى «البيان»، به نقل از منبع نزديك به نخست وزير رژيم صهيونيستى فاش كرد: اسرائيل در آستانه جنگ گسترده در غزه قرار دارد و گذرگاه «نحال عوز» كه از آنجا سوخت به غزه ارسال مى شود تا چند روز ديگر بسته خواهد بود.
اين منبع ادامه داد: ايهود اولمرت و ايهود باراك با هدف قرار دادن زيربناهاى جنبش حماس در غزه موافقند و شروع اين عمليات نياز به مقدمات خاص خود دارد اما نخست وزير و وزير دفاع شتاب در اين امر را مى طلبند.
يك مركز اطلاعاتى آمريكا نيز از طرح حمله رژيم صهيونيستى به نوار غزه در تابستان سال جارى خبر داد.
فوزى برهوم، سخنگوى جنبش مقاومت اسلامى فلسطين با اشاره به سياست هاى كشتارجمعى فلسطينيان تأكيد كرد: سران اسرائيل موفق نخواهند شد ملت فلسطين را به زانو درآورند.فوزى برهوم با بيان اين امر خاطرنشان كرد: اسرائيل از طريق اجراى عمليات كشتار برنامه ريزى شده درصدد تأثيرگذارى بر افكار عمومى فلسطين است تا آنان را بر ضد جنبش حماس و حكومت وحدت ملى فلسطين بشوراند.
* مصداق جنايت جنگى
مصطفى البرغوثى نماينده مجلس فلسطين ادامه محاصره نوار غزه از سوى اسرائيل را جنايت جنگى برضد ملت فلسطين توصيف كرد.
وى كه باشبكه تلويزيونى الجزيره گفت وگو مى كرد با اشاره به ديدار محمود عباس رئيس تشكيلات خودگردان فلسطين با ايهود اولمرت نخست وزير رژيم صهيونيستى گفت: به رغم اين ديدار حملات اسرائيل به مناطق فلسطينى ۳۰۰ درصد بيش از حملات اين رژيم به فلسطينى ها پيش از اجلاس آناپوليس شده است.
وى با زير سؤال بردن اجلاس عباس و اولمرت كه يكشنبه شب برگزار شد، پرسيد اين ديدار بر چه محور و مسئله اى دور مى زند و آيا گفت وگوهاى اين دو نفر بر روى همان توافق ده، پانزده سال قبل دور خواهد زد و از اين مذاكرات چه سودى عايد خواهد شد
روزنامه فرامنطقه اى الحيات كه همزمان در لندن و بيروت منتشر مى شود، خبر داد: اسرائيل به فلسطينيان پيشنهاد داده است، در ازاى توقف حملات راكتى فلسطينيان، اسرائيل در يك دوره آزمايشى به محاصره غزه پايان دهد.
الحيات به نقل از منابع فلسطينى نوشت: اسرائيل پيشنهاد داده است، اين آتش بس به صورت آزمايشى برقرار شود و در صورتى كه فلسطينيان پايبند به تعهداتشان بمانند، آن را تمديد كند.
بنابر اين گزارش، دوره آزمايشى آتش بس پيشنهادى شش ماه است و قابل تمديد به يك دوره يك ساله خواهد بود.اين طرح پيشنهاد مصر است.

جكى اسميت وزير كشور انگليس با اشاره به جدى بودن تهديدهاى تروريستى در اين كشور، بر لزوم افزايش مدت بازداشت بدون اتهام مظنونين تروريستى تأكيد كرد.
اين در حالى است كه پيشنهاد اسميت براى افزايش مدت زمان بازداشت بدون اتهام مظنونين تروريستى از ۲۸ روز به ۴۲ روز با انتقاد فزاينده نمايندگان احزاب مخالف در پارلمان اين كشور روبه رو شده است.
وزير كشور انگليس در مصاحبه اى رسانه اى اظهار داشت ۳۰ توطئه تروريستى در اين كشور تحت بررسى قرار دارند و نيروهاى پليس بايد بتوانند مظنونين تروريستى را براى مدت طولانى ترى در بازداشت نگه دارند.
جكى اسميت گفت: ما اكنون با سطحى از تهديد روبه رو هستيم كه شديد است و از شدت آن كم نمى شود بلكه در واقع بر آن به طور مدام افزوده مى شود.
وى تصرح كرد: ۲ هزار نفر در ارتباط با مسائل تروريستى تحت نظارت قرار دارند و همچنين ۲۰۰ شبكه تروريستى و ۳۰توطئه فعال گزارش شده اند.
وزير كشور انگليس افزود: اين توطئه ها در مدت ۲ سال گذشته افزايش پيدا كرده اند و از سال ۲۰۰۷ تاكنون ۵۷ نفر در ارتباط با توطئه هاى تروريستى در اين كشور محكوم شده اند به همين علت نمى توانيم صبر كنيم تا حمله اى تروريستى با موفقيت انجام شود و بعد با عجله به اتخاذ اختيارات جديد اقدام كنيم، ما بايد جلوتر عمل كنيم.
لايحه ضد تروريسم در اوايل ماه جارى ميلادى به علت نبود مخالفتى در دور دوم بحث پارلمانى، نخستين مانع پارلمانى را پشت سر گذاشت، اما اين لايحه اكنون به مرحله كميته پارلمانى مى رود يعنى جايى كه نمايندگان جزئيات اين لايحه را به دقت مورد بررسى قرار خواهند داد.
بر اساس پيشنهادهاى جديد، وزير كشور انگليس قادر خواهد بود به سرعت مدت زمان بازداشت بدون اتهام مظنونين تروريستى را از ۲۸ روز به ۴۲ روز افزايش دهد البته تا زمانى كه اين مسأله از سوى گزارش مشتركى توسط يك مقام ارشد پليس و مدير دادستانى كل اين كشور حمايت شود. پيشنهاد افزايش مدت بازداشت بدون اتهام مظنونين تروريستى، براى اين كه به قانون تبديل شود نياز دارد به اين كه از تصويب مجالس عوام و اعيان بگذرد.

رهبر تبعيدى بودائيان تبت ضمن تكذيب ادعاهاى مطرح شده مبنى بر قصد وى براى جدا كردن منطقه تبت از چين، بار ديگر تهديد كرد چنانچه خشونت هاى تبت از كنترل خارج شوند، از سمت خود كناره گيرى مى كند.
به گزارش روزنامه فرانسوى لوپاريزين، «دالايى لاما» كه اكنون براى سفر ۱۳ روزه در آمريكا به سر مى برد اعلام كرد: « همه جهان مى دانند كه من به دنبال استقلال يا جداسازى تبت از چين نيستم.»
وى افزود: «چنانچه خشونت هاى تبت از كنترل خارج شوند و اكثريت مردم درگير خشونت ها شوند، چاره ديگرى جز استعفا نخواهم داشت. » وى همچنين خواستار گفت و گوى مستقيم با چين در خصوص تبت شد.هدف وى از اين مسئله جلوگيرى از خشونت ها در تبت و توسعه اين خشونت ها به مناطق ديگر است.

رئيس كميسيون امنيت داخلى مجلس نمايندگان افغانستان با پرده برداشتن از انتقال سلاح هاى ناتو به مناطق تحت نفوذ طالبان، دستيابى اين گروه به سلاح هاى ناتو را اقدامى سهوى ندانست.
زلمى مجددى گفت: اين حركت اشتباهاً انجام نشد، بلكه با اين اقدام سلاح و مهمات در اختيار گروه طالبان مسلح قرار گرفت.وى در بيان جزئيات اين محموله گفت: تعداد زيادى كلاشينكف، ۴۵ قبضه آرپى جى ۷ ، ۵۵۰ هزار گلوله و تعدادى اسلحه ديگر بخشى از محموله اى كه به دست طالبان افتاد را تشكيل مى دهد. اين سلاح ها از قندهار با بالگرد استيجارى از قزاقستان، به ارغنداب انتقال و حمل شده است.مجددى يادآور شد: شايعات مبنى بر همكارى برخى كشورهاى عضو ناتو كه در افغانستان حضور نظامى دارند، با طالبان وجود دارد.برخى رسانه هاى افغانستان نيز پيشتر اطلاعاتى از تحويل سلاح به گروه طالبان از سوى نيروهاى خارجى در جنوب كشور داده بودند.
هم اكنون ۵۸ هزار نظامى از ۴۲ كشور كه ۲۶ كشور عضو ناتو هستند، در افغانستان حضور دارند.

نخست وزير تركيه كه حزب متبوع وى از سوى دستگاه قضايى كشورش متهم به كانون فعاليت هاى ضد لائيسم شده گفت: اصل سكولاريسم با اراده و پسند مردم وارد قانون اساسى شده است .
رجب طيب اردوغان كه در كنگره شاخه جوانان حزب حاكم آك در آنكارا سخن مى گفت، به صراحت از دنيز بايكال رهبر حزب مخالف جمهوريخواه خلق كه وى را به توافق با آرمان هاى آتاترك و قانون اساسى دعوت كرده بود، انتقاد كرد. بايكال در ازمير در پاسخ به دعوت اردوغان براى گفت وگو و تفاهم گفته بود: اردوغان ابتدا بايد با آتاترك و قانون اساسى تركيه آشتى كند و آن را بپذيرد. نخست وزير تركيه افزود: به صراحت مى گويم اصل سكولاريسم يكى از عناصر اصلى حيات سياسى دموكراتيك تركيه است و اين اصل با اراده مجلس ملى و انتخاب مردم و نه با زور حزب جمهوريخواه وارد قانون اساسى تركيه شده است. او با اشاره به اين كه اكثريت مردم تركيه طرفدار نظام سكولاريستى هستند و مشكلى با اين اصل قانون اساسى ندارند، افزود: مردم تركيه با ذهنيت ديكتاتورى بايكال و حزب وى كه خود را نگهبان سكولاريسم و نظام لائيك تركيه مى داند، مشكل دارند.
اردوغان چهار اصل مردم سالارى، سكولاريسم (جدايى دين از سياست )، قانونمندى و رفاه را از اصول اصلى نظام جمهورى تركيه دانست و گفت: هيچ يك از اين اصول بر ديگرى برترى ندارد.

سرانجام در پى تقسيم قدرت در كنيا، رئيس جمهور اين كشور رهبر مخالفان را به سمت نخست وزيرى كنيا انتخاب كرد.
پس از چندين ماه تنش و بروز ناآرامى در كنيا، امواى كيباكى رئيس جمهورى اين كشور و رايلا اودينگا رهبر مخالفان اين كشور، در مورد تركيب دولت ائتلافى كنيا به توافق رسيدند.
كيباكى و اودينگا دو ماه پيش با ميانجيگرى كوفى عنان، دبيركل سابق سازمان ملل متحد براى خروج كشورشان از بحران با تشكيل دولت ائتلافى موافقت كردند و پارلمان كنيا ماه گذشته اين تصميم را مورد تأييد قرار داد.
دو ماه پيش در پى برگزارى انتخابات رياست جمهورى، امواى كيباكى بار ديگر به عنوان رئيس جمهورى كنيا برگزيده شد و بى درنگ در كاخ رياست جمهورى سوگند ياد كرد.
اما رايلا اودينگا رهبر مخالفان دولت كه نظرسنجى هاى پيش از انتخابات از پيروزى احتمالى وى حكايت مى كرد، شمارش مجدد آراى انتخابات رياست جمهورى را خواستار شد.

يك روزنامه آمريكايى از اختلافات عميق ميان فرماندهان و ژنرال هاى پنتاگون (وزارت دفاع آمريكا) درباره راهبرد درست اين كشور براى ارتش آمريكا خبر داد.
اين روزنامه نوشت: «شديدترين مباحث درباره مداخله آمريكا در عراق در كاخ كنگره و يا در رقابت هاى انتخاباتى رياست جمهورى نيست بلكه اين مشاجرأت زمانى كه با مناظره پشت درهاى بسته در پنتاگون مقايسه مى شود، رنگ مى بازد.» اين روزنامه درباره طرف هاى مخالف در پنتاگون نوشت: «در يك سو كسانى قرار دارند كه به گفته برخى ها اخيراً در جنگ موفق بوده اند. رهبرى آنها را ژنرال «ديويد پترائوس» فرمانده نظاميان آمريكا برعهده دارد و بر اين عقيده اند كه عمليات ضدشورش بايد در دستور كار ارتش باشد تا در نهايت اين مشكل با معيارهاى آمريكا حل شود. »اين روزنامه نوشت: «با توجه به اين ديدگاه خاورميانه محور مناقشات آتى خواهد بود و عراق الگوى جنگى است كه نيروهاى آمريكايى بايد براى پيروزى در آن آموزش ديده و تجهيز شوند. »بنا بر اين گزارش، اين مناقشه تا حدود زيادى به جلسه استماع ژنرال پترائوس در كنگره شكل داده بود. اين جلسه درست بعد از اعلاميه بوش براى كاهش مدت خدمت نظاميان آمريكايى در عراق و افغانستان به ۱۲ ماه مطرح شد و با كناره گيرى آدميرال «ويليام فالون» رئيس فرماندهى مركزى آمريكا همزمان بود كه يك ماه پيش صورت گرفت.

گروه بين الملل ـ احسان تقدسى: جيمى كارتر رئيس جمهور پيشين آمريكا (۱۹۸۱-۱۹۷۷) در كتاب معروف خود (فلسطين صلح مى خواهد نه آپارتايد) در يادآورى خاطرات رقابت هاى رياست جمهورى آن برهه مى نويسد: «در جريان مبارزات انتخاباتى كمتر روزى بود كه شهروندان يهودى پرسش هايى درباره منافع اسرائيل از من نپرسند؛ من نيز به آنها قول مى دادم تا تلاش هاى مسكوت مانده صلح را احيا كنم و در نخستين سخنرانى پس از انتخابم به عنوان رئيس جمهور اين اقدام را از اهداف مهم سياست خارجى خود ذكر كردم.»
۲۷ سال از پايان عصر كارتر گذشته است. وى همچنان آرزوهاى خود را در پرونده فلسطين جست و جو مى كند و از همين رو است كه گفت وگو با همه بازيگران پرونده بزرگ فلسطين را در دستور كار خود قرار داده است. درخواست كارتر براى ديدار با خالد مشعل رئيس دفتر سياسى و از رهبران ارشد حماس حساسيت شديد و واكنش هاى متفاوتى را در ميان سه طيف اعراب، اسرائيل و آمريكا موجب شده است. بنابر اعلام طرف عربى (حماس) مشعل و كارتر روز ۳۰ فروردين در دمشق با يكديگر ديدار خواهند كرد. ناگفته نماند كه رئيس جمهور پيشين آمريكا بيشتر تمايل داشت تا رهبران حماس در غزه را ديدار كند اما با سنگ اندازى هاى اسرائيل اينك دمشق آوردگاه ديپلماسى چريك هاى حماس و پير كهنه كار سياست آمريكا خواهد بود.
در روزهاى گذشته وزارت خارجه آمريكا رسماً اعلام كرد كه در تلاش است كارتر را از ديدار با مشعل منصرف كند. شان مك كورمك سخنگوى وزارت خارجه ايالات متحده نيز در كنفرانس مطبوعاتى اخير خود اين ديدار تاريخى را مغاير با اهداف سياست خارجى آمريكا و مخالف روند صلح خوانده است.
از زمان پيروزى حماس در انتخابات فلسطين، اسرائيل با همراهى آمريكا و اكثر قريب به اتفاق كشورهاى غربى تلاش فراوانى كردند تا با سياست در انزوا قراردادن حماس، تشكيلات خودگردان و شخص محمود عباس را به عنوان جانشين عرفات، نماينده واقعى فلسطينيان جلوه دهند. درگيرى هاى طولانى و نظامى فتح و حماس و درنهايت تشكيل دو حاكميت جداگانه درغزه (حماس) و كرانه باخترى (فتح) دستاورد اقدامات اسرائيل و همپيمانان غربى آن بود. آنها در اين مسير حتى به اين هم اكتفا نكردند و با تحريم شديد و عجيب سياسى و اقتصادى غزه به عنوان نماد حاكميت حماس، كوشيدند منتخبان دموكراتيك ملت فلسطين را بيش از پيش در انزوا قرار داده و زمينه سرنگونى آن را فراهم آورند. فشارها و تحريم ها عليه حماس آنگاه كامل شد كه ستون هاى تانك و نفربرهاى ارتش اسرائيل وارد غزه شدند و اقدام به كشتار هدفمند مردم اين شهر كردند.
فشار جامعه جهانى از سويى و مقاومت حماس و افزايش پرتاب موشك هاى قسام به شهرك هاى يهودى نشين در واكنش به حملات اسرائيل، سبب شد تا پروژه براندازى حماس با شكست مواجه گردد. بازيگران فلسطين چه بخواهند و چه نخواهند بايد حماس را به عنوان بازيگر تأثيرگذار تحولات فلسطين به رسميت بشناسند و اصولاً هرگونه توافق و صلحى بدون مشاركت حماس به مفهوم آغاز بحرانى ديگر است. كارتر از اين منظر به حماس روآورده و مى كوشد آنان را به نوعى مجاب به مشاركت در روند صلح كند.
اسرائيلى ها خاطره چندان خوشى از كارتر در اذهان خود ندارند. در دوره نخست وزيرى مناخم بگين (مارس ۱۹۷۸) سازمان آزادى بخش فلسطين از پايگاهى در جنوب لبنان به اسرائيل حمله كرد. در پى آن يك اتوبوس اسرائيلى ربوده و ۳۵ مسافر آن كشته شدند. كارتر نيز اين اقدام را محكوم كرد. كارتر در كتاب خود مى نويسد: «تنها ۳ روز بعد اسرائيل به لبنان حمله كرد و بمب هاى خوشه اى ضدنفر ساخت آمريكا را در بيروت و ديگر شهرهاى اين كشور به كار برد.»
شايد تنها فرق كارتر با همه رؤساى قبل و بعد از خود اين باشد كه اقدام اسرائيل را «دفاع مشروع» نخواند و به وزارت خارجه آمريكا دستور داد قطعنامه اى را براى محكوم كردن اقدامات اسرائيل و كشتار غيرنظاميان لبنانى براى طرح در شوراى امنيت سازمان ملل مطرح كند.
همين اقدام نيز اگرچه سبب عقب نشينى اسرائيلى ها از لبنان شد اما خاطره تلخى را از كارتر در ذهن آنان باقى گذارد. از همين رو نيز هست كه اكنون وقتى كارتر درخواست ملاقات با ايهود اولمرت نخست وزير اسرائيل را مطرح مى كند به وى گفته مى شود كه نخست وزير «كار» دارد و ديگر سياستمدار اسرائيلى نيز با طعنه مى گويد كارتر نماد صلح است اما ديدار كارتر با رهبران حماس مفهومى جز حمايت از اين جنبش نخواهد داشت.
كارتر معتقد است كه قرارداد سازش مصر و اسرائيل كه در سال ۱۹۷۹ ميلادى به امضاى طرفين رسيد مى تواند نسخه اى باشد براى پايان همه دشمنى ها. به باور رئيس جمهور پيشين آمريكا ديپلماسى به منزله پلى است كه مى تواند ميان دشمنان ديرين صلح پايدار به وجود آورد.
كارتر ضمن انتقادات خود به فلسطينى ها يادآورى مى كند كه در جبهه اسرائيل آنان كه بر اين باورند كه حق دارند زمين فلسطينيان را مصادره كنند و تسلط دائم بر آنها داشته باشند از موانع اصلى صلح محسوب مى شوند. رهبران كهنه كار حماس شناخت نسبتاً كاملى از سياست كارتر در قبال موضوع فلسطين دارند و اگرچه از ملاقات با كارتر استقبال كرده اند اما پيشاپيش آن را مشروط به عدم طرح موضوع به رسميت شناختن اسرائيل كرده اند.
كارتر نيز ظاهراً اين موضوع را پذيرفته است. كارتر علاقه خاصى به طرح انتخابات دموكراتيك در فلسطين دارد و در ژانويه ۱۹۹۶ نيز در يادداشتى در روزنامه نيويورك تايمز خواستار برگزارى انتخاباتى دموكراتيك در كرانه باخترى و غزه و تن دادن همه گروه هاى فلسطينى به آن شده بود.
شايد اگر كارتر حماس را تنها نماينده قانونى مردم فلسطين نمى پنداشت اينگونه به درخواست ها براى لغو ديدار خود با حماسى ها بى توجهى نمى كرد.
اين كه كارتر در ديدار با خالد مشعل و موسى ابومرزوق چه بگويد و چه بشنود چندان مهم نيست چه آنكه پرونده صلح در فلسطين پيچيده تر از آن است كه با اين ديدار گرهى از آن باز شود. كارتر توان تأثيرگذارى بر روند صلح را نيز ندارد كه اگر داشت در دوره رياست جمهورى خود اين كار را مى كرد.
مهم اما اين است كه اين ديدار مى تواند شاهد و آغاز نوعى خردورزى سياسى در طيف كهنه كاران سياسى آمريكا باشد. امرى كه به يقين در بلندمدت در تغيير نگرش بلندمدت دستگاه سياست خارجى آمريكا به پرونده فلسطين تأثيرگذار خواهد بود.

هيلارى و بيل كلينتون قرار بود بار ديگر با هم به كاخ سفيد بازگردند. چند ماه پيش كه اميد هيلارى به اين بازگشت قوت گرفت، بيل همه اعتبار و محبوبيت خود را توشه راه همسرش كرد تا به پشتوانه آن مسير هموارى براى خود بيابد. بيل براى هيلارى سخنرانى ها كرد و تلويحاً وعده مى داد اگر آن دو به كاخ سفيد پا نهند روزهاى پررونق اقتصادى دوران رياست جمهورى وى تكرار خواهد شد. مى گويند هيلارى از سال ها پيش سوداى رياست جمهورى داشت و به همين دليل بود كه رابطه بيل كلينتون با مونيكا لوينسكى را در ذهن خود دفن كرد. زيرا وى مى خواست كه تجربه سياست ورزى همسرش هميشه الهام بخش او باشد. اما اين روزها همه رؤياهاى خوب گذشته كم كم رنگ مى بازند و هيلارى ترجيح مى دهد كه همسرش ساكت باشد. بيل كلينتون چند روز پيش در يك مصاحبه تلويزيونى خاطره مبالغه گويى هيلارى درباره سفرش به بوسنى در جريان جنگ هاى بالكان را زنده كرد و رأى دهندگان آمريكا يى را بيش از پيش از اين خانواده دور كرد.
لس آنجلس تايمز گزارش ديگرى از فعاليت ها و رويكردهاى متضاد اين خانواده دارد كه مى تواند وضع را بدتر از قبل كند. اين بار مسئله، موضوع سياست خارجى است و موضع هيلارى در قبال تبت.
هيلارى مى گويد بايد سخت در مقابل پكن ايستاد و از تبتى ها كه خواستار استقلال يا خودمختارى هستند بايد حمايت كرد. به گفته هيلارى بايد حتى مراسم افتتاحيه المپيك در پكن را هم تحريم كرد و جورج بوش بايد در اعتراض به برخورد چين با تبتى ها، از حضور در اين مراسم خوددارى ورزد. در حالى كه او خواهان تندخويى در برابر پكن است، همسرش روابط خوبى با چينى ها دارد كه آن دو را رودرروى هم قرار مى دهد. بيل با كمپانى چينى «على بابا» روابط نزديكى دارد و اين شركت اينترنتى كمك هاى مالى زيادى به بنياد «ويليام كلينتون» مى كند. سال ۲۰۰۵ بيل از سوى على بابا دعوت شد كه براى تعدادى از مقامات اينترنتى و كامپيوترى سخنرانى كند. او پول نگرفت و على بابا در ازاى آن مبلغى به اين بنياد داد. اين بنياد در فعاليت هاى به ظاهر بشردوستانه مانند كمك به مبتلايان به ايدز، فقرا و سيل زدگان و... حضور دارد. مسئله اينجاست كه على بابا كه سايت چينى ياهو در اين كشور را در اختيار دارد، در موضوع تبتى ها از سياست هاى دولت چين تبعيت مى كند و ماه گذشته به دستور دولت پكن، فهرستى از تبتى هاى تحت تعقيب را روى سايت خود قرار داد و خواستار دستگيرى يا معرفى آنها شد. هيلارى از پكن انتقاد مى كند و بيل از شركتى كمك مى گيرد كه سياست هاى آن عموماً متأثر از جهت گيرى هاى ديپلماتيك پكن است، اگر اين خانواده نتواند چنين تناقضى را رفع كند اميد بازگشت به كاخ سفيد كاملاً رنگ خواهد باخت.