عباس شيخ حسن ‎/محمدرضا فتحى مقدم

بعضى افراد هم سن و سال من اعتقاد دارند كه هرگز وقت آن نگذشته كه به دنبال آمال و آرزوها و رؤياهايمان باشيم.
لازم نيست كه شما ۶۲ ساله باشيد تا باور كنيد كه خيلى دير است. در حقيقت من ۲۶ سالم بود كه چنين احساسى داشتم. مى دانيد، دوستى از من خواست كه مثل او دانشجو شوم و با هم به دانشگاه برويم. من به او گفتم كه سن و سال من خيلى بالاست. هر كسى در ۲۲ سالگى فارغ التحصيل مى شود. من ۲۶ سال را هم رد كرده ام و حتى هنوز شروع هم نكرده ام. او گفت: چهار سال ديگر، چهار سال پيرتر شده اى. حالا خواه به دانشگاه بروى يا نه. كدام را ترجيح مى دهى چهار سال مسن تر با مدرك يا بدون مدرك اين حرف ها زندگى من را عوض كرد. يكباره دريافتم كه هيچ وقت آن قدر مسن نيستيد تا دنبال رؤياهاى تان نرويد.
به همين خاطر درس خواندن را شروع كردم و وارد دانشگاه شدم. بعد از به سرعت گذراندن واحدهاى درسى و رساندن چهار سال تحصيل به سه سال، مدركم را گرفتم، سپس تصميم گرفتم كه ادامه تحصيل بدهم تا اين كه از مدرسه فارغ التحصيل شدم.
متوجه شديد كه اصلاً دير نيست مگر اين كه شروع نكنيد. اين واقعاً درست است كه شما هرگز آن قدر پير نشده ايد كه كارى جديد را آغاز كنيد تا تغييرى قابل توجه در زندگى تان ايجاد كنيد.
اگر شما ۷۲ يا ۸۲ ساله بوديد چه مى كرديد آيا خيلى دير شده كه زبان جديدى را ياد بگيريد نه اين طور نيست. دو هزار سال پيش دولتمرد رومى، كاتو، در سن ۸۰ سالگى زبان يونانى آموخت.
آيا شما مى توانيد در موسم پيرى خلاق باشيد ارزشمندترين اثر گوته (فوست) در ۸۰ سالگى كامل شد و ميكل آنجلو در ۷۱ سالگى نقاشى كليساى سيستين را كشيد. نمونه هاى بيشتر اين كه لويجى كورنارو عالم و فرزانه ونيزى، كار نوشتن درباره امراض پيرى را در سن ۸۳ سالگى آغاز كرد. رساله باستانى او (شادى هاى دوران پيرى) در سال ۱۵۶۲ زمانى كه ۹۵ ساله بود نوشته شده است. ما نبايد مادربزرگ موزيز را فراموش كنيم، او كه نقاشى را در ۸۰ سالگى آغاز كرد. آيا مى دانستيد كه او ۲۵ درصد از هزار و پانصد نقاشى اش را بعد از سن ۱۰۰ سالگى كشيده است
* درس هاى كوچك
همه اين افراد در انجام كارشان پرشور و حرارت بودند. اشتياق و علاقه منبع انرژى و جوانى است، چرا كه همان طور كه بنجامين فرانكلين نوشت: آنها كه از دل و جان عاشق هستند هرگز پير نمى شوند. آنها ممكن است كه به خاطر كهولت سن بميرند ولى در واقع جوان مى ميرند.
آنها دريافتند كه ۷۰ سال جوان بودن خيلى بهتر از ۴۰ سال جوان بودن است، بنابراين اجازه ندادند سن و سال شان آنها را از دنبال كردن رؤياهايشان بازدارد. آنها پى بردند كه هيچ وقت براى انجام كار دير نيست و الآن زمان عمل است. به اين ترتيب آنان هيچ وقت مثل ريچارد دوم ابراز تأسف نمى كردند كه من وقتم را تلف كردم و هم اكنون زمان مرا تلف مى كند. درس ديگر اين كه تا فرصتى حاصل مى شد آنها دل خود را روانه آن مى كردند. البته ريسك هايى هم وجود داشت، ولى چرا از زندگى بترسيم ريتا كوليج به اين تفكر مى پردازد كه تا چه حد انديشه و هوشيارى خود را باز و آزاد و رها گذاشتن ارزشمند است، جايى كه مى گويد: فرصت ها غالباً در مى زنند، ولى وقتى شما زنجير را به عقب فشار مى دهيد، پيچ را به عقب مى كشيد، قفل ها را باز مى كنيد و دزدگير را خاموش مى كنيد، خيلى دير است.
كيمياى جوانى خوراك روزمره از تجربيات و دانش جديد است. ظاهراً «هنرى فورد» احساس و نظرى شبيه به همين داشت، چرا كه گفت: هر كس از آموختن دست بردارد پير و كهنسال است خواه اين اتفاق در ۲۰ سالگى باشد يا در ۸۰ سالگى. هر كس در آموختن پشتكار داشته باشد، نه تنها جوان مى ماند بلكه ارزش بيشترى كسب مى كند.
وقتى كه افراد پير و مسن را مى بينيد كه مهربان و دوست داشتنى، ملايم، ثابت و آرام، راضى و بذله گو هستند مطمئن باشيد كه در دوران جوانى شان با انصاف، سخاوتمند، با حوصله و با گذشت بوده اند، در آخر زندگى شان به گذشته افسوس نمى خورند و از آينده نمى هراسند. آنان مانند غروب يك روز خوب و فوق العاده اند.

شيما جمالى

بدخلقى و عصبانيت كودكى كه بر خود و رفتارش مسلط نباشد، صبورترين والدين را هم آزار مى دهد. اگر شما وسط مغازه خواربارفروشى، يا در يك مهمانى خانوادگى، يا حتى در خانه باشيد، اين اخلاق مى تواند عذاب آور باشد. اما اگر كودك شما ياد بگيرد كه برخود مسلط باشد و به جاى اين كه به ميل و هوس خود متكى باشد بداند كه كجا، چه رفتارى داشته باشد مسئله راحت تر خواهد شد. كودكتان با تمرين ياد مى گيرد تصميمات درستى گرفته و در موقعيت هاى پرتنش، نتايج مثبتى دريافت كند. براى مثال اگر فرزندتان بخواهد بعد از شام بستنى بخورد، شايد گريه، التماس يا حتى فرياد بزند به اميد اين كه شما تسليم شويد. اما اگر او بر خودش مسلط باشد متوجه مى شود كه بدخلقى ممكن است شما را آزار دهد و هرگز اجازه خوردن بستنى را پيدا نكند، در اين صورت مشتاقانه و صبورانه، انتظار مى كشد تا بعد از شام به خواسته اش برسد.

* چگونه به كودكان بياموزيم كه رفتارشان را كنترل كنند
تا دوسالگى ـ در اين سنين، كودكان به علت فاصله زياد بين آنچه مى خواهد و آنچه مى تواند انجام دهند، مرتب در تنش هستند و اين تنش را به شكل بدخلقى نشان مى دهند. در اين حالت شما مى توانيد با اسباب بازى يا فعاليت هاى ديگر حواس او را پرت كنيد. وقتى كودك شما دوساله شد مى توانيد او را روى صندلى مخصوصش در آشپزخانه (به عنوان تنبيه براى چند دقيقه) بنشانيد تا نشان دهيد كه بدخلقى اش پيامد خواهد داشت.
سه تا پنج سالگى ـ در اين مرحله شايد شما بخواهيد تنبيه خود را ادامه دهيد اما به محض آرام شدن كودك اين عمل را پايان دهيد. اين كار باعث مى شود كودك شما شجاعت پيدا كرده و رفتار خود را كنترل كند. هنگامى كه فرزندتان بر رفتار خود در موقعيت هاى تنش زا و سخت مسلط مى شود هديه دادن مى تواند اثربخش باشد.
شش تا ۹ سالگى ـ وقتى كودك وارد مدرسه مى شود معمولاً درك مى كند كه رفتارش پيامدهايى خواهد داشت و مى تواند رفتار خوب يا بد را انتخاب كند. اين به كودك كمك مى كند كه پيش از واكنش نشان دادن فكر كند. شما مى توانيد كودك خود را تشويق كنيد تا هنگامى كه با موقعيتى تنش زا روبه رو شد آن محل را براى به دست آوردن آرامش، چند دقيقه ترك كند تا اين كه بداخلاقى از خود نشان دهد.
۱۰ تا ۱۲ سالگى ـ كودكان سنين بالاتر معمولاً قادرند احساسات خود را درك كنند. فرزند خود را تشويق كنيد در مورد وضعيتى كه موجب از دست دادن كنترل رفتارش مى شود فكر كرده و آن را تحليل و تجزيه كند. براى او توضيح دهيد كه بعضى از وضعيت ها كه در ابتدا موجب آزار و رنجش مى شود، در آخر، به آن بدى كه فكر مى كردند نخواهد بود. به او تأكيد كنيد قبل از نشان دادن هر عكس العملى فكر كند.
۱۳ تا ۱۷ سالگى ـ در اين دوران، فرزند شما مى تواند بيشتر رفتارهاى خود را كنترل كند اما شايد گاهى لازم باشد به او گوشزد كنيد كه اعمال و رفتارش اثرات طولانى خواهد داشت. به او تأكيد كنيد قبل از واكنش نشان دادن، اوضاع آزاردهنده را بسنجد. همچنين او را تشويق كنيد تا به جاى كوبيدن در، از دست دادن كنترل خود يا فرياد زدن، در مورد مسئله ناراحت كننده صحبت كند. در اين دوران شايد لازم باشد به عنوان تنبيه او را از امتيازاتى محروم كنيد.
* در برابر كنترل نكردن رفتار چه عكس العملى نشان دهيم
مسئله بسيار مهم اين است كه به فرزندتان رفتارهاى مسالمت آميز در برابر موقعيت هاى تنش زا را نشان دهيد. اگرچه اين كار سختى است اما راه خوبى است. زمانى كه فرزندتان را تنبيه مى كنيد خود را كنترل كنيد و فرياد نزنيد. به جاى آن سعى كنيد محكم و بى تفاوت باشيد. زمانى كه كودكتان كنترل خود را از دست مى دهد، به جاى اين كه شما هم عصبانى شويد به آرامى به او بفهمانيد كه فرياد زدن، بداخلاقى كردن و كوبيدن در، رفتار قابل قبولى نيست و براى او پيامد خواهد داشت و براى او توضيح دهيد كه پيامدهاى رفتارش چه خواهد بود. اگر فرزند شما عادت دارد كه در همه موارد بداخلاقى و كج خلقى كند بهتر است به او نشان دهيد كه اين راه خوبى براى به دست آوردن خواسته هايش نيست. به عنوان مثال اگر كودك شما ـ با اين كه به او توضيح داده ايد ـ از اين كه برايش بستنى نخريده ايد ناراحت است، تسليم نشويد تا به او نشان دهيد بداخلاقى كردن رفتار قابل قبولى نيست و درباره شما كارگر نمى افتد. اگر كودكتان مكرراً كنترل خود را از دست مى دهد، اهل بحث و جدل، گوشه و گير و نجوش و تابع اميال آنى خود است، يا بداخلاقى و بدرفتارى اش بيشتر از ده دقيقه طول مى كشد و به طور مداوم اين كار را انجام مى دهد، با دكترش مشورت كنيد. اگر كودك مدرسه اى شما بداخلاقى همراه ناآرامى، نافرمانى و سرپيچى، كمى اعتماد به نفس و كاهش فعاليت در مدرسه را دارد بايد با معلم اش درباره نوع رفتار با او و وضع كلاسش صحبت كنيد. به رفتار خود نيز دقت كنيد اگر شما هم نمى توانيد رفتار خود را در موقعيت هاى تنش زا كنترل كنيد با دكتر خانوادگى خود صحبت كنيد.

فهيمه فرح خواه

ارتباط با طبيعت و لذت بردن از مناظر زيباى آن ، راهى ساده ، اما مهم براى كسب آرامش است و زيباست اگر بتوانيم با شاخه اى گل، يا گلدانى كوچك ، همواره بخشى از طبيعت را وارد زندگى صنعتى كنيم و روزنه اى براى ورود آرامش بگشاييم. جالب است بدانيم گلها منجر به مثبت شدن رفتار اجتماعى انسان مى شود به طورى كه گاه باور آن مشكل است. در اين بين كاشتن گل و گياه، يا دريافت هدايايى مانند گل مى تواند بيش از هر چيز طراوت مثبت انديشى و دورى از غم و اندوه را به انسان هديه دهد. اينها، نكاتى جالب توجه درباره نقش گل در سلامت روحى و روانى است.
لبخند، اولين و مهم ترين نشانه تغيير روحيه است، هر فرد پنج ثانيه پس از دريافت يك شاخه يا يك دسته گل ، يا يك گلدان گل به عنوان هديه، يكى از اين سه عكس العمل را بروز مى دهد:
۱- لبخند حاكى از ادب و احترام
۲- لبخند حاكى از دوستى و صميميت
۳- لبخند هيجان زده همراه با عكس العمل يا كلامى براى ابراز احساسات و تشكر. افرادى كه در محيط اطرافشان گل و گياه وجود دارد دو تا چهار برابر ديگران، آرام، مهربان، شاد و با گذشت اند و مى توانند اين حس را با رفتار مثبت خود به ديگران نيز منتقل كنند، بنابراين پژوهشگران توصيه مى كنند همواره يك شاخه گل يا يك گلدان كوچك گل در معرض ديد خود داشته باشيد. رنگ گلها نيز بسيار مهم است. هر رنگ ، طول موج خاصى دارد، اثر خاصى روى بيننده مى گذارد و به واكنش هايى منجر مى شود. يعنى، حاملان شيميايى اطلاعات در طول رگ هاى عصبى آزاد و با تحريك اعصاب مختلف موجب ترشح هورمون هاى آرامش بخش مانند ملاتونين، هورمون هاى محرك مانند آدرنالين و هورمون هاى شادى آور مانند سروتونين مى شوند.
در صورتى كه احساس رخوت در شما نفوذ كرده است توصيه مى شود سراغ گلها و گياهانى كه قرمزرنگ هستند برويد، رنگ قرمز داراى كمترين سرعت ارتعاش و طولانى ترين طول موج است و غدد فوق كليوى را تحريك و با ترشح آدرنالين موجب افزايش انرژى در شما مى شود. در صورتى كه فكر مى كنيد از حس خوشبينى شما كاسته شده و فراموشى به سراغتان آمده است ، بايد سراغ رنگ زرد رفت زيرا موج نورى زرد موجب تحريك مغز و منجر به هوشيارى ، ذكاوت و قطعيت مى شود. رنگ زرد به ايجاد حس خوشبينى نيز كمك مى كند.
در بهار معمولاً افرادى كه آلرژى فصلى دارند، دچار مشكل مى شوند. رنگ نارنجى سيستم ايمنى بدن و ريه ها را تقويت مى كند و همين امر منجر به كاهش آلرژى مى شود. نارنجى تأثير مثبت فراوانى بر سيستم گوارش دارد. به طور كلى گلها با رنگ ملايم مانند صورتى، سفيد و بنفش ، شخص را به سوى احساسات آرام سوق مى دهد و گلهاى با رنگ هاى گرم و تند مانند قرمز، زرد و نارنجى حس او را به سوى هيجان و سرزندگى پيش مى برند.
استفاده از گل در ورودى منزل، اتاق نشيمن و اتاق خواب بسيار خوشايند است به ويژه در ورودى منزل به طور غيرمستقيم خوشامدگويى به ميهمان را به همراه دارد.

غزاله مرعشى

تحقيقات نشان داده است كودكانى كه رژيم غذايى مناسبى دارند نه تنها از نظر جسمى سالم ترند بلكه در مدرسه نمرات بهترى كسب مى كنند. بعد از بررسى مكمل رژيم غذايى پنج هزار دانش آموز كلاس پنجم در كانادا، يك آزمون استاندارد از آنها گرفته شد. نتيجه اين بود كه دانش آموزانى كه ميوه و سبزيجات بيشتر و چربى كمترى مصرف مى كردند به تعداد بيشترى از سؤالات پاسخ صحيح دادند در حالى كه دانش آموزانى كه به طور كل رژيم غذايى نادرستى داشتند و غذاهاى چرب و پرنمك بيشترى مصرف مى كردند، در سطح علمى پائين ترى قرار داشتند.
البته نمى توان تفاوت عملكرد تحصيلى دانش آموزان را فقط به رژيم غذايى آنها مربوط دانست زيرا عوامل بسيار زيادى در اين زمينه مؤثر است. براى مثال كودكانى كه به مدارس بهترى مى روند، از نظر اقتصادى مشكلى ندارند و امكانات بيشترى در اختيار دارند، نمرات بهترى كسب مى كنند.
بايد به خاطر داشته باشيم كه داشتن يك رژيم غذايى سالم، هرچند مفيد است ولى به تنهايى نمى تواند موجب پيشرفت تحصيلى دانش آموزان شود. نكته اينجاست كه والدينى كه درمورد تغذيه صحيح فرزندانشان اينقدر حساسيت و توجه به خرج مى دهند، زمان مفيد بيشترى هم به آنان اختصاص مى دهند و در زمينه تحصيلى به فرزندانشان كمك و آنها را به درس خواندن تشويق مى كنند.
والدينى كه براى رشد و موفقيت فرزندانشان از هيچ كوششى فروگذار نمى كنند بايد به رژيم غذايى آنها توجه كافى داشته باشند و سعى كنند عادت هاى غلط غذايى كودكان را اصلاح كنند. يكى از دغدغه هاى والدين اين است كه فرزندشان را به نحوى تربيت كنند كه غذاهاى سالم و مفيد را به هله و هوله ترجيح دهد. لازمه اين كار اين است كه از ابتدا خانواده يك رويه حساب شده براى زندگى سالم و به ويژه تغذيه سالم داشته باشد. تغذيه سالم را نبايد كوچك شمرد، بلكه بايد مصرف موادمغذى و لذت بردن از غذاهاى سالم را يكى از اولويت هاى اصلى خانواده قرار داد.
با رعايت چند نكته زير مى توانيد كودكان را به خوردن غذاهاى سالم و مفيد ترغيب كنيد.
* تنوع غذايى را از ياد نبريد
خود را محدود به چند غذاى خاص نكنيد. سليقه غذايى كودكان از سنين كم شكل مى گيرد. اگر فرزندتان در دوران خردسالى غذايى را نخورد، ممكن است در آينده هم تمايلى به خوردن آن غذا نداشته باشد. اطمينان حاصل كنيد كه رژيم غذايى فرزندان متنوع و سرشار از ويتامين ها و مواد مغذى باشد.
* مواد غذايى مضر را در سبد خريدتان نگذاريد
ممكن است فرزندانتان به شما اصرار كنند كه مواد غذايى كه ارزش تغذيه اى چندانى ندارند بخريد. شما نبايد تسليم خواسته هاى آنان شويد. اين والدين هستند كه تعيين مى كنند چه چيزى را بخرند و چه غذايى را درچه زمانى به بچه ها بدهند. پس تا جايى كه ممكن است كمتر مواد غذايى چرب، پرشكر يا پرنمك بخريد. البته اين بدين معنى نيست كه به بچه ها حق انتخاب ندهيد، بلكه به آنها اجازه بدهيد از بين غذاهاى سالم كه درمنزل تهيه مى كنيد ، انتخاب كنند. شايد بخواهند بعضى از غذاها را بيشتر و بعضى را كمتر بخورند.
* اصرار نكنيد غذا را تا آخر بخورند
به بچه ها اجازه دهيد هر وقت احساس سيرى كردند، دست از غذاخوردن بكشند. اگر به زور از آنها بخواهيد با وجود اينكه سير شدند، بشقاب غذا را پاك كنند، در آينده براى كنترل ميزان غذاخوردنشان به حس سيرى اهميتى نمى دهند و همين امر زمينه هاى پرخورى و چاقى را فراهم مى آورد.
* غذاهاى موردعلاقه بچه ها نبايد فقط گزينه هاى برنامه غذايى خانواده باشد
به جاى آن كه مثل رستوران موقع غذا درست كردن از فرزندانتان سفارش غذا بگيريد، يك غذاى سالم و مفيد را براى كل اعضاى خانواده تهيه كنيد. اگر تنها به درست كردن غذاهاى مورد علاقه بچه ها اكتفا كنيد، آنها هرگز شانس امتحان كردن غذاهاى ديگر را نخواهند داشت. اگر فرزندتان بدغذا است و به غير ازچند غذاى خاص چيز ديگرى نمى خورد با استفاده از روش زير مى توانيد او را وادار به خوردن غذاهاى ديگر كنيد.
يكى از غذاهايى كه دوست دارد را انتخاب كنيد، مثلاً ماكارونى. هر روز، علاوه بر غذايى كه براى ساير افراد خانواده مى پزيد، براى او هم كمى ماكارونى درست كنيد. توجه داشته باشيد كه بايد هر روز ، ناهار و شام به او ماكارونى بدهيد.
ممكن است ابتدا از اين كار استقبال كند، اما شك نكنيد كه بعد از چند روز از خوردن ماكارونى دلزده مى شود و با ميل و رغبت غذايى كه براى ساير اعضاى خانواده درست كرديد را مى خورد. البته بايد صبور باشيد، چون ممكن است چند روز پشت سر هم مجبور شويد علاوه بر غذاى اصلى، غذاى موردعلاقه فرزندتان را هم درست كنيد، اما مطمئن باشيد كه اين تلاش و زحمت شما نتيجه بزرگى خواهد داشت و فرزندتان به خوردن غذاهاى ديگر تمايل پيدا خواهد كرد.
* از نوشيدنى هاى گازدار و شيرين استفاده نكنيد
نوشابه هاى گازدار يا ساير نوشيدنى هايى كه به آنها شكر اضافه شده است، نه فقط ارزش غذايى ندارند، بلكه چون كالرى بالايى دارند، موجب چاقى هم مى شوند. آب و شير بهترين نوشيدنى ها براى كودكان هستند. آب ميوه ها هم در صورتى كه ۱۰۰درصد آب ميوه خالص باشند و افزودنى نداشته باشد، براى بچه ها مفيداست. البته بچه ها نبايد در خوردن آب ميوه افراط كنند.
* غذاهاى چرب و شيرين را كمتر مصرف كنيد
بايد براى مصرف اين گونه مواد غذايى برنامه داشته باشيد. اگر فقط بعضى وقت ها، آن هم براى ايجاد تنوع از اين مواد غذايى استفاده مى كنيد، اشكالى ندارد. اما گاهى باوجود اين كه وعده هاى اصلى غذايمان مواد غذايى سالم و مغذى است، هنگامى كه مى خواهيم يك ميان وعده غذايى بخوريم به طور ناخودآگاه به خوردن شيرينى يا موادى كه ارزش غذايى ندارند، تمايل پيدا مى كنيم. البته منظور اين نيست كه اين مواد غذايى را نبايد اصلاً مصرف كنيد. خوردن به ميزان كم و حساب شده اين مواد اشكالى ندارد، اما توجه كنيد كه به عنوان مثال خوردن يك دسر خوشمزه و شيرين به علت اصلى خوردن شام تبديل نشود!
ميان وعده هاى غذايى خوشمزه و دلچسب براى بچه ها مانند يك جايزه است. مسلماً اگر خودشان بخواهند انتخاب كنند، كيك خامه اى را به كلم بروكلى ترجيح مى دهند. فرزندانتان را از خوردن چيزهايى كه دوست دارند (حتى اگر ارزش غذايى نداشته باشند) به طور كامل منع نكنيد. زيرا اين كار موجب مى شود آنها يواشكى و بدون اطلاع شما در منزل يا بيرون، آن مواد غذايى را به صورت افراطى بخورند.
* انتخاب مناسب ناهار مدرسه را به فرزندان ياد بدهيد
درباره ارزش غذايى خوراكى هاى مختلف با بچه ها صحبت كنيد. از آنها بپرسيد كه در بوفه مدرسه چه چيزهايى مى فروشند و كدام يك ازآنها مى توانند خوراكى مناسبى براى مدرسه باشند. برايشان توضيح دهيد كه چيپس ، نوشابه، شكلات، شيرينى، بستنى و غيره نمى توانند جايگزين مناسبى براى ناهار باشند. به آنها ياد بدهيد كه ميوه و سبزيجات و مواد سرشار از ويتامين، ارزش غذايى بيشترى از غذاهاى سرخ شده و خوراكى هاى شور و شيرين صنعتى دارند و موجب مى شوند آنها سالم بمانند و زودتر رشد كنند.
* تغذيه مدرسه را از مواد غذايى مفيد و سالم انتخاب كنيد
از فرزندانتان بخواهيد در تهيه و بسته بندى خوراكى ها و يا ناهارى كه قرار است به مدرسه ببرند به شما كمك كنند.اگر مى خواهيد خوراكى اى را از مغازه اى بخريد، از او بخواهيد با توجه به صحبت هايى كه قبلاً با هم كرده ايد يك خوراكى سالم و مغذى را انتخاب كند. هرگز به ساندويچ ها يا مواد غذايى حاضرى و بسته بندى شده اعتماد نكنيد. آنها معمولاً چربى، نمك يا شكر بيشترى دارند و گران هم هستند. در عوض مى توانيد با هزينه كمتر و موادغذايى سالم تر و با كمك و همكارى فرزندانتان در منزل ساندويچ هاى خوشمزه اى براى مدرسه درست كنيد.
* الگوى خوبى باشيد
براى غذاخوردن ارزش و حرمت خاص قائل باشيد و اين حس را به بچه ها منتقل كنيد . هميشه دور هم و نه دور تلويزيون غذا بخوريد. هرگز وعده هاى غذايى را جا نيندازيد، قانون تغذيه سالم را فقط براى بچه ها اجرا نكنيد و خودتان هم به آن پايبند باشيد. سعى كنيد حتى براى ميان وعده ها هم از مواد غذايى سالم و طبيعى استفاده كنيد.

زهرا خليلى

نوجوانان دلى پاك و روحى پرشور دارند. آنان در حساس ترين و بحرانى ترين دوران زندگى خود به سر مى برند و نيازمند هدايت، حمايت و همدلى اند. نوجوان نهال نو رسيده اى است كه براى رشد و بالندگى به باغبانى دلسوز و روشن بين نياز دارد تا او را از آفت ها و حادثه ها در امان دارد.
بها دادن به نوجوانان و كوشيدن در تربيت و ارشاد آنان، بى گمان يكى از نشانه هاى آشكار رشد فرهنگى يك جامعه است. برخلاف گمان برخى مردم، تربيت به طور كلى كارى بسيار دشوار است بويژه تربيت و هدايت نوجوانان، داراى پيچيدگى ها و نكته هاى ظريف بسيارى است. شايد گفته حكيمانه كانت، متفكر و فيلسوف، حق مطلب را در اين زمينه ادا كرده باشد: «دو كار هست كه در دشوارى، هيچ كار ديگرى به پاى آن نمى رسد؛ مملكت دارى و تربيت.»
تربيت انسان به عنوان موجودى پيچيده و عظيم، كارى سخت و دشوار است. پيچيدگى هاى روحى انسان به حدى است كه نمى توان رفتار او را به سادگى تحت ضابطه اى مشخص درآورد و از آن آسوده خاطر شد. «برتراند راسل» فيلسوف انگليسى در اين زمينه كتاب هايى تأليف كرده است اما اعتراف مى كند: «گفتار من در اين باره بهتر از كردارم بود.» اين ها همه نشان مى دهد كه نبايد تربيت را كارى سهل و آسان پنداشت كه نياز به هيچ گونه آموزش و تخصصى ندارد. فرزندان ما در دوران زندگى خود مراحل مختلفى را طى مى كنند و در هر مرحله نيازهاى تربيتى ويژه اى دارند. بدون آشنايى با اين مراحل تربيتى و برخوردارى از مهارت هاى لازم، چگونه مى توانيم فرزندان خود را تربيت كنيم شايد برخى از پدران و مادران گمان مى كنند كه اگر شرايط مادى و امكانات تحصيلى را براى فرزندان خود فراهم آورند، وظيفه خود را به خوبى انجام داده اند؛ حال آن كه وظيفه پدر و مادر بسيار فراتر از اينهاست. خانواده كانون پذيرايى از نسل آينده است. در اين كانون، نهال ارزش هاى انسانى كه بذر آن در لحظه آفرينش در ضمير آدميان پاشيده شده است، رشد كرده و به بار مى نشيند. از اين رو هيچ يك از نهادهاى اجتماعى نمى توانند نقشى را كه خانواده در ساختار فكرى، روحى و اخلاقى انسان دارد، ايفا كنند.
اگر خانواده ها نقش خود را به درستى ايفا نكنند، نهادهاى اجتماعى ديگر از جمله نهادهاى آموزشى و رسانه ها نمى توانند اين خلأ را پر كنند.
دشوارى ها و پيچيدگى هاى تربيت فرزند دردوره نوجوانى بيش از هردوران ديگر است؛ زيرا در اين دوره نوجوان به طور ناگهانى با جهشى فكرى و عاطفى خود را از دوران كودكى جدا مى كند. شخصيت كنونى نوجوان مى طلبد كه خانواده در برخورد با او روشن بين، شكيبا و هوشيار باشد و به سرعت دريابد كه او يك «كودك» نيست. از اين رو بسيارى از خانواده ها در روابط خود با فرزندان نوجوان مشكلاتى دارند كه اگر از آگاهى هاى لازم برخوردار نباشند شايد اين مسئله عواقب ناخواسته اى به دنبال داشته باشد.
بسيارى از مشكلات اخلاقى و رفتارى نوجوانان ريشه در برخوردهاى نامناسب پدران، مادران و مربيان دارد. تجربه نشان مى دهد در بيشتر موارد كه نوجوانان در خانواده اى آگاه رشد مى يابند يا از مربى شايسته اى برخوردارند، زندگى سالم و موفقى دارند. اين نشان مى دهد كه نوجوانان به خوبى تربيت پذير هستند و اگر نابسامانى هايى در اخلاق و رفتار برخى از آنان مشاهده مى شود، ناشى از نبود تربيت صحيح است. پيامبر اسلام (ص) مى فرمايد: «به شما درباره نوجوانان و جوانان سفارش مى كنيم زيرا آنها داراى قلبى رقيق تر و فضيلت پذيرترند.»
امام على (ع) مى فرمايد: «دل نوجوان مانند زمين خالى از گياه و درخت است كه هر بذرى در آن افشانده شود، مى پذيرد و در خود مى پرورد؛ پس فرزند عزيزم، من در آغاز جوانى ات به ادب و تربيت تو پرداختم قبل از آن كه دلت سخت گردد و از پذيرش چيزهاى خوب سرباز زند.»
اگر والدين به وظيفه خود در قبال اين سرمايه ها توجه نكنند، بايد براى رويارويى با عواقب تلخ غفلت خود آماده باشند. در آموزش هاى دينى ما بر مسئوليت پدران و مادران در تربيت فرزند بسيار تأكيد شده است و تصريح شده همچنان كه والدين را بر فرزندان حقوقى است، فرزندان را نيز بر والدين خود حقوقى است كه از آنها در مورد اين حقوق در پيشگاه الهى بازخواست خواهد شد. در روايات اسلامى آمده است: همچنان كه فرزند عاق پدر و مادر مى شود، پدر و مادر نيز براى سهل انگارى در انجام وظايف خويش، بازخواست مى شوند.
در گذشته، اختلاف ميان دونسل كه در يك خانواده محسوس و عميق نبود، اما در حال حاضر، پيشرفت صنعت و فناورى موجب شده است كه صحنه هاى زندگى پيوسته تغيير كند و مسائل جديدى به وجود آيد؛ تا آنجا كه تفاوت موجود ميان دونسل بويژه در شهرهاى بزرگ بسيار آشكار، چشمگير و عميق است. براى جبران اين مسئله لازم است بكوشيم شرايطى را كه فرزندان ما در آن قرار دارند به درستى درك كنيم و آن را با شرايطى كه روزگارى كه خود در آن زندگى مى كرديم، مقايسه نكنيم. شرايطى كه آنها در آن به سر مى برند با شرايطى كه ما در آن بوده ايم، بسيار متفاوت است؛ بنابراين مقايسه كردن وضع خود در گذشته، با وضع فعلى فرزندان، كار درستى نيست. در عوض بايد با گسترش ديد فرهنگى، تا آنجا كه مى توانيم با قافله زمان همراه باشيم و عقب نمانيم و در نتيجه، قدرت همزبانى، همراهى و تفاهم با فرزندان خود را از دست ندهيم و نسبت به آنها غريبه و بيگانه نشويم. فرزندان جوان ما هنگامى كه مى بينند ما با دنياى فكرى و روحى آنها به كلى بيگانه و ناآشناييم، چگونه مى توانند به ما به عنوان يك راهنما اعتماد كنند