پرستورفيعى

چقدر به قلب دومتان اهميت مى دهيد وقتى از مقابل ويترين كفش فروشى ها عبور مى كنيد و كفش هاى پاشنه بلند را مى بينيد، چه احساسى داريد از كفش هايى با پاشنه آنچنانى بيشتر خوشتان مى آيد قدم زدن با آنها لذت بخش تر است
بسيارى از خانم ها از كفش هاى پاشنه بلندى استفاده مى كنند كه در آنها احساس راحتى نمى كنند، اما مدل آنها را خيلى دوست دارند. برخى هم از اين كفش ها فقط براى اين كه قدشان چند سانتى مترى بلند ديده شود استفاده مى كنند. تحقيقات نشان مى دهد استفاده مكرر از كفش هاى پاشنه بلند با پنجه خيلى باريك و تنگ موجب بروز بيمارى هاى پا در زنان مى شود. حال بايد پرسيد: «آيا شما حاضر هستيد خود را در معرض اين بيمارى ها قرار دهيد »
۱- ميخچه و پينه:
پوست به صورت طبيعى در برابر فشار، سايش و تحريك هاى موضعى از خود دفاع مى كند. سلول هاى زير فشار به سرعت تكثير مى شوند و به صورت لايه هاى ضخيم، برجسته و سفت، تغيير حالت مى دهند. مهم ترين عامل افزايش فشار و تحريك پوست پا كفش هاى نامناسب با پنجه باريك يا پاشنه بلند است. اگرچه ميخچه و پينه خطرى براى سلامتى فرد ندارند، اما اگر درمان نشوند و فشار در ناحيه مبتلا ادامه يابد، پوست ضخيم تر شده، كم كم ترك مى خورد و زخم هايى در آن ايجاد مى شود و در نتيجه احتمال عفونت زخم ها بخصوص در افراد ديابتى وجود دارد.
۲- عفونت ناخن انگشت پا:
ناخن انگشت پا بر اثر برخورد مكرر با نوك كفش هاى تنگ و فشار مداوم، در گوشت انگشت فرو مى رود. بافت اطراف ناخن ملتهب مى شود و معمولاً در ناحيه آسيب ديده، عفونت ايجاد مى شود. گاهى عفونت به حدى شديد است كه فرد مجبور به جراحى و برداشتن ناخن مى شود.
۳- انحراف انگشت پا:
كفش پاشنه بلند موجب مى شود پاها به سمت جلو ليز بخورند و انگشتان به هم فشرده شوند. اين عامل به مرور تغيير شكل انگشتان پا و كج شدن آنها را به دنبال دارد. اين كفش ها احتمال انحراف انگشت شست پا را نيز افزايش مى دهند. انحراف محور حركتى انگشت شست موجب فشار نامتقارن به سمت غضروفى مفصل و دردناك شدن آن مى شود. در موارد خفيف اين مشكلات، براى درمان مى توان از شست بندهاى مخصوص استفاده كرد، اما در ابتلاى شديد، رفع آن به كمك جراحى امكان پذير است.
۴- التهاب تاندون:
پوشيدن مكرر كفش پاشنه بلند، خطر كوتاه شدن تاندون آشيل بزرگ ترين و مهم ترين تاندون عضلانى كه ماهيچه ساق را به پاشنه پا متصل مى كند، افزايش مى دهد. با پوشيدن كفش هاى پاشنه بلند، پاشنه پا روى زمين قرار نمى گيرد و در نتيجه تاندون آشيل نيز كاملاً باز نمى شود. با گذشت زمان تاندون فقط تا همان حد كه در كفش پاشنه بلند عادت كرده است، باز مى شود و هنگام راه رفتن با كفش هاى پاشنه كوتاه افراد دچار ناراحتى مى شوند.
۵- ترك خوردگى و شكستگى هاى ريز در استخوان:
گاهى در طولانى مدت فشار پوشيدن كفش هاى پاشنه بلند ترك خوردگى هاى بسيار كوچكى را در استخوان هاى جلو پا ايجاد مى كند.
علاوه بر اين آسيب ها و صدمات ناشى از پيچ خوردن مچ پا، دررفتگى و شكستگى استخوان را نبايد فراموش كرد.
همه اين مشكلات به معناى خداحافظى با كفش هاى پاشنه بلند نيست. شما مى توانيد در ميهمانى ها يا در مواردى مشابه از كفش هاى پاشنه بلند دوست داشتنى، استفاده كنيد، اما به خاطر بسپاريد كه هر روز و مرتب نبايد از آنها استفاده كرد. با پوشيدن كفش هاى راحت با پاشنه حدود ۳ سانتى متر و كمتر، از قلب دومتان محافظت كنيد.
چند توصيه براى انتخاب كفش راحت و مناسب:
۱- بهتر است كفش خود را بعدازظهرها كه پا در اندازه واقعى خود قرار دارد، بخريد.
۲- در هنگام خريد كفش هر دو لنگه را بپوشيد و امتحان كنيد، زيرا يكى از پاهاى شما از ديگرى كمى بزرگتر است.
۳- به انگشتان پاهاى خود توجه كنيد. بايد بين شست و نوك كفش حدود نيم تا يك سانتى متر فاصله باشد. همچنين نبايد انگشت كوچك پا به صورت برجسته در رويه كفش مشخص باشد.
۴- به پهناى كفش توجه كنيد. نبايد كفش پنجه شما را فشار دهد.
۵- جنس كفش بايد به نحوى باشد كه پوست در معرض هوا قرار داشته باشد و به عبارتى بتواند نفس بكشد. (جنس چرم بيشتر توصيه مى شود.)
۶- توجه كنيد كفش با پاشنه حدود ۳ سانتى متر و كمتر مناسب تر است.

ليلا دليخون

گياهخوارى با تاريخ پيدايش انسان بر روى كره زمين آغاز شده است. انسان هاى اوليه در جنگل هاى گرمسيرى زندگى مى كردند و خوراك آنها ميوه درختان بود، اما به علت پيشامدهاى ناگهانى مانند زمين لرزه، سيل وغيره به نواحى ديگر كوچ كردند و به تناسب تغييرات آب و هوايى و كمياب شدن ميوه ها و به علت گرسنگى، مجبور شدند از گوشت جانورانى كه براى دفاع از خود مى كشتند، بخورند و به مرور پس از كشف آتش اين عادت را حفظ كردند.
گياهخوارى عملاً به حذف گوشت يا برخى مواد غذايى با منشأ حيوانى، بسته به درجه گياهخوار بودن از رژيم غذايى، اطلاق مى شود. انواع متفاوتى از گياهخوارى وجود دارد كه هر يك منافع و البته مشكلات مربوط به خود را دارند.
اولين نوع از سه روش عمده آن، رايج ترين آنها روش اوو - لاكتو (ovo-lacto) است. اين گياهخواران هيچ گونه گوشتى اعم از گوشت قرمز، ماكيان و غذاهاى دريايى نمى خورند، اما تخم مرغ و محصولات لبنى را مصرف مى كنند.
گروه دوم به لاكتو (lacto) معروفند. اين گروه گياهخواران گوشت و تخم مرغ نمى خورند، اما لبنيات را در برنامه غذايى خود دارند. آخرين گروه با سخت ترين رژيم غذايى وگان (vegans) هستند. گياهخواران وگان، گوشت، تخم مرغ، لبنيات، غذاهاى حاوى محصولات جانبى حيوانى و حتى عسل نيز نمى خورند. اين گروه حتى از محصولات چرمى، پشمى، پوستى، ابريشمى يا هرگونه محصول به دست آمده از حيوانات استفاده نمى كنند.
علاوه بر اين افرادى هستند كه ترجيح مى دهند گوشت قرمز نخورند، اما از گوشت ماكيان و غذاهاى دريايى استفاده كنند، از جمله گروهى به نام نيمه گياهخواران كه محصولات لبنى، تخم مرغ، مرغ و ماهى مصرف مى كنند، اما هيچ نوع گوشت ديگرى نمى خورند. گروه ديگرى هم به نام «پسكو» وجود دارند كه از فرآورده هاى لبنى، تخم مرغ و ماهى تغذيه كرده ، اما از انواع ديگر گوشت پرهيز مى كنند.
برخى گياهخواران رژيم ميوه خوارى دارند كه در واقع نوعى رژيم وگان است و در آن مصرف غذاهاى پخته به حداقل مى رسد. در اين رژيم بيشتر از ميوه هاى خام، خيار، گوجه و نيز از دانه ها استفاده مى شود. اين گروه فقط آن دسته از خوراكى هاى گياهى را انتخاب مى كنند كه چيدن آنها منجر به مرگ گياه نشود. جوانه خواران نيز در ميان اين گروه ديده مى شوند كه عمدتاً از جوانه ها، دانه ها و برنج تغذيه مى كنند.
دكتر مسعود كيمياگر، متخصص تغذيه در گفت وگو با «ايران» با اشاره به مزاياى رژيم غذايى گياهخوارى مى گويد: افراد بهتر است در غذاى روزانه خود بيشتر از مواد غذايى گياهى استفاده كنند، اما اين استفاده نبايد به صورت صددرصد باشد، چرا كه وجود گوشت سفيد و قرمز در رژيم غذايى لازم و ضرورى است و انسان نيازمند ويتامين B12، آهن و روى است كه اين منابع در گياهان موجود نيست.
وى با هشدار نسبت به اين كه بيشتر گياهخواران در معرض ابتلا به كمبود اين سه ماده هستند، مى گويد: گروهى از افراد گياهخوار مطلق هستند كه مواد پخته مى خورند، اما شير و تخم مرغ نمى خورند. اين دسته حتى عسل هم مصرف نمى كنند.اين متخصص با تأكيد بر اين كه مصرف مواد گياهى از جهاتى نسبت به مواد حيوانى ارجحيت دارد، اظهار مى كند: افراد مى توانند كالرى و پروتئين را از حبوبات و غلات دريافت كنند، زيرا مصرف زياد مواد گوشتى اسيداوريك، كلسترول و ترى گليسيريد خون را افزايش مى دهد.
وى با تأكيد بر اين كه مصرف گوشت سفيد و قرمز بايد متعادل باشد، مى گويد: افراد در رژيم غذايى خود بايد از همه گروه هاى غذايى استفاده كنند و حذف كامل گوشت قرمز و سفيد اشتباه بزرگى است، چرا كه انسان نمى تواند بدون مواد غذايى حيوانى زندگى سالمى داشته باشد.اين متخصص تغذيه با بيان اين كه در حال حاضر حدود يك سوم زنان دنيا دچار كم خونى فقر آهن هستند، مى گويد: افراد روزانه حداقل ۶۰ تا ۹۰ گرم از انواع گوشت را بايد در رژيم غذايى خود بگنجانند و در كنار آن مى توانند رژيم گياهخوارى را هم رعايت كنند.دكتر كيمياگر به اثرات موقت رژيم گياهخوارى اشاره كرده و مى گويد: اين نوع رژيم اثراتى كوتاه مدت دارد، اما در دراز مدت به علت كمبود برخى منابع؛ مشكلاتى نظير كاهش قدرت كارى، ضعف ، افزايش احتمال بروز بيمارى ها و غيره را به دنبال دارد و در واقع نمى توان با گياهخوارى مطلق، سالم ماند، بنابراين رعايت اعتدال و تنوع در رژيم غذايى و مصرف همه گروه هاى غذايى بسيار ضرورى است.
دكتر مريم صفايى، كارشناس تغذيه نيز در اين باره مى گويد: رژيم غذايى صرفاً گياهخوارى به علت حذف يك يا چند گروه از مواد غذايى موجب ابتلا به فقر آهن، كلسيم و ويتامين B12 مى شود و در درازمدت ريزش مو و كم خونى را به دنبال دارد، در واقع هر يك از گروه هاى غذايى داراى خواص حياتى براى بدن است و هيچ يك از آنها را نبايد حذف كرد.وى با بيان اين كه گروه هاى مواد غذايى شامل پروتئين ها، چربى ها، كربوهيدرات ها، املاح معدنى، ويتامين ها و آب است، مى افزايد: استفاده از يك رژيم غذايى مناسب، تغيير در عادات غذايى نادرست و انجام فعاليت هاى ورزشى براى حفظ سلامتى بسيار ضرورى است.دكتر حسين خدمت، متخصص بيمارى هاى گوارش نيز درباره فوايد رژيم گياهخوارى مى گويد: در اين نوع رژيم فرد مجموعه متنوعى از املاح و ويتامين ها را دريافت مى كند وبه علت اين كه نسبت حجم ماده غذايى به كالرى بالا است، فرد حجم بالايى از مواد را دريافت كرده، اما كالرى كمترى را مى گيرد، بنابراين بشدت سيستم گوارش را تقويت مى كند.
وى با بيان اين كه با رعايت اين رژيم هضم و جذب غذا بهتر صورت مى گيرد، مى افزايد: در واقع گياهخوارى يك ورزش منظم و مناسب براى لوله گوارش است و فرد با دريافت هر ماده غذايى آن را در شرايط خوبى هضم و جذب مى كند و در نتيجه از يبوست كه منشأ بسيارى از بيمارى ها است پيشگيرى مى شود.
اين متخصص با تأكيد بر اين كه افراد گياهخوار كمتر دچار عارضه مى شوند، اظهار مى كند: اين افراد به موقع سير شده و كمتر به چاقى، بيمارى هاى قلبى- عروقى، كبدى، مغزى، صفراوى و فشارخون مبتلا مى شوند. در رژيم گياهخوارى به علت كاهش تماس مواد سرطان زا با مخاط و پوشش روده، احتمال بروز انواع سرطان دستگاه گوارش به خصوص سرطان روده بزرگ كاهش مى يابد.
دكتر خدمت مى افزايد: در اين نوع رژيم به علت دريافت كافى ويتامين و املاح، پوست نيز از لطافت و شادابى خاصى برخوردار مى شود كه با رژيم حيوانى كمتر به اين شادابى مى توان رسيد، همچنين افراد گياهخوار از نظر روحى و روانى شاداب تر و سرحال تر هستند و بيمارى هاى روانى با منشأ اگزوژن در آنها كمتر ديده مى شود. گياهخواران استرس ها، مشكلات و ناراحتى هاى متعدد روزانه را نسبت به سايرين بهتر تحمل مى كنند.
اين متخصص گوارش با اشاره به مضرات رژيم گياهخوارى مى گويد: اصولاً در رژيم حيوانى منابع مفيدى وجود دارد كه در رژيم گياهى موجود نيست. از جمله اين مواد مى توان به ويتامين B12 و اسيدهاى آمينه ضرورى اشاره كرد. افرادى كه اصلاً گوشت يا مواد غذايى حيوانى مصرف نمى كنند، پس از گذشت حدود چند ماه تا چند سال دچار عوارض جدى كمبود ويتامين B12 و اسيدهاى آمينه ضرورى مى شوند كه به سيستم هاى مختلف بدن به خصوص خون، مغز، اعصاب و گوارش آسيب هاى جدى وارد مى كند.وى تأكيد مى كند: افرادى كه رژيم گياهخوارى دارند به علت خام خوارى بيشتر از سايرين زمينه آتوپى و حساسيت دارند و آلرژى آنها تشديد مى شود، همچنين نگهدارى طبيعى و بهداشتى مواد گياهى خام بسيار مشكل تر از مواد غذايى حيوانى است و احتمال ورود انگل ها و ميكروب ها به بدن افزايش مى يابد، بنابراين استفاده از ضدعفونى كننده هاى مناسب و رعايت بهداشت براى جلوگيرى از بروز بيمارى هاى ميكروبى، انگلى و مسموميت ها لازم و ضرورى است.

اولين پيوند قلب مصنوعى آسيا، در بيمارستانى در هند روى مردى ۵۴ ساله با موفقيت انجام شد.جراحان بيمارستان بنگلور هند در عمل جراحى كه چهار ساعت به طول انجاميد، يك وسيله كمكى بطنى (VAD) را در بدن اين بيمار قرار دادند. اين وسيله به قطر ۶۰ ميلى متر و وزن ۲۹۸ گرم، در قسمت زيرين سينه و پائين قلب كار گذاشته و به وسيله يك كابل، به يك باطرى خارجى متصل شده است و هر چهار ساعت بايد شارژ شود.اين وسيله قادر است در هر دقيقه، ۱۰ ليتر خون را پمپاژ كند كه در مقايسه با همتاهاى معمولى خود، كه چهار تا پنج ليتر خون را در هر دقيقه پمپاژ مى كنند، قدرتمندتر است. جراحان آمريكايى و اروپايى اين قلب مصنوعى نسل جديد را هشت سال قبل آزمايش كرده اند، اما در آسيا براى اولين بار چنين عملى انجام و قيمت اين دستگاه ۸۵ هزار دلار تعيين شده است.

نتايج يك مطالعه جديد نشان مى دهد، مصرف بيش از شش عدد تخم مرغ در هفته، مردان مبتلا به ديابت را در معرض خطر مرگ قرار مى دهد.براساس اين يافته پزشكى، مصرف هفتگى بيش از شش عدد تخم مرغ خطر مرگ به هر علتى را افزايش مى دهد و در اين ميان مردان مبتلا به ديابت، بيش از سايرين در معرض خطر مرگ قرار دارند.
اين پزشكان توصيه كرده اند مردان ديابتى در هفته كمتر تخم مرغ مصرف كنند. هر تخم مرغ به طور متوسط ۲۰۰ ميلى گرم كلسترول دارد، اين درحالى است كه افراد مبتلا به بيمارى قلبى نبايد روزانه بيشتر از ۱۰۰ ميلى گرم كلسترول مصرف كنند. به همين علت مردان مبتلا به ديابت نبايد بيش از دو زرده تخم مرغ در هفته مصرف كنند، در غير اين صورت كلسترول خون آنها بشدت افزايش مى يابد.

محققان پوشش نازكى طراحى كرده اند كه با كاشتن در داخل بدن انسان، دوزهاى معينى از دارو را به محل اثر رسانده و مانند يك ميكرودارو عمل مى كند.
با ويژگى اين سيستم جديد مى توان پوشش ميكرودارو را با امواج حاصل از فعاليت يك ميدان الكتريكى، باز و دارو را آزاد كرد. اين پوشش حدود ۱۵۰ نانومتر ضخامت دارد و مى تواند در مناطق خاصى از بدن كاشته شود.
محققان مى گويند احتمال اين كه پوشش هاى نازك جديد بتوانند براى انتقال داروها در بيمارى هاى سرطان، ديابت و صرع به كار گرفته شوند وجود دارد و به كمك اين پوشش هاى نازك مى توان سيستم هايى را طراحى كرد كه دارو را به صورت خودكار در مكان و زمان مورد نياز آزاد كند.

داروهاى ضد كلسترول معروف به «استاتين» كه هم اكنون پرفروش ترين داروى تجويزى در جهان هستند، علاوه بر سودمندى هايى كه براى قلب و عروق دارند مى توانند موجب كاهش نسبى فشارخون شوند. دانشمندان پس از مطالعه شش ماهه روى بيمارانى كه به مشكلات قلبى ـ عروقى و ديابت مبتلا نيستند به اين نتيجه رسيدند كه مصرف «سيموا تاتين» و «پرا واستاتين» موجب مى شود فشارخون افراد به طور متوسط ۲‎/۴ تا ۲‎/۸ ميلى متر جيوه كاهش پيدا كند.به گفته اين پزشكان استاتين ها با گشاد كردن رگ هاى خونى به عملكرد بهتر رگ ها كمك مى كنند، اما آنها هشدار داده اند از استاتين ها فقط به عنوان دارويى براى كاهش فشارخون استفاده نكنند، چرا كه فشارخون داروى خاص خود را دارد.

نتايج يك مطالعه جديد نشان مى دهد ورزش و تحرك بدنى زياد در مبتلايان به سرطان پروستات موجب رشد بيشتر تومور در آنها مى شود.دانشمندان اعلام كرده اند هنگام ورزش و تحرك بدن در اين دسته از بيماران جريان خون دو برابر بيشتراز معمول وارد تومور مى شود و به نظر مى رسد همين علت اصلى رشد بيشتر تومور در افراد مبتلا به سرطان پروستات است، آنها شديداً توصيه كرده اند بيماران مبتلا به پروستات همچنان به ورزش روى آورند، چرا كه دورى از ورزش بيمارى هاى جدى را براى آنها به همراه مى آورد.
ورزش مى تواند كمك كند تا داروهاى مصنوعى اين دسته از بيماران به شكل مؤثرترى در تومور پروستات عمل كنند.

سياوش تليانى

۸۵ سال پيش، پانزدهم آوريل ،۱۹۲۱ براى نخستين بار در جهان انسولين در سطحى گسترده در اختيار بيماران ديابتى قرار گرفت تا به لطف اين پيشرفت پزشكى يكى از بيمارى هاى مهلك آن زمان كه به شكلى محدود تا امروز ادامه يافته است، مهار شود.
وقتى غذا مى خوريم، بدن مواد غذايى را به تركيبات آلى خرد مى كند كه يكى از اين تركيبات، گلوكز است و سلول هاى بدن از اين ماده به عنوان منبع انرژى براى حركت، رشد و بازسازى استفاده مى كنند. پيش از آنكه سلول ها از گلوكز استفاده كنند، گلوكز بايد به وسيله جريان خون به تك سلول ها برسد و اين پروسه نيازمند انسولين است. زمانى كه گلوكز وارد خون مى شود، پانكراس به صورت خودكار ميزان مناسبى از انسولين را براى حركت گلوكز به سمت سلول ها توليد مى كند، اما در مبتلايان به ديابت نوع اول، انسولين توليد نمى شود و در مبتلايان به ديابت نوع دوم نيز ميزان انسولين توليدى كافى نيست. از سوى ديگر، وجود مقدار زياد انسولين، موجب كاهش قند خون در بدن مى شود و از نشانه هاى آن مى توان به رنگ پريدگى، لرزش، رعشه، تعريق، تپش قلب، گرسنگى، اضطراب و تيرگى ميدان ديد اشاره كرد.
انسولين چيست
انسولين هورمونى حياتى است كه بدون آن، بدن قادر به كنترل يا استفاده مناسب از گلوكز نيست. به كمك انسولين، ماهيچه ها و كبد، گلوكز را دريافت و آن را به شكل «گليكوژن» ذخيره مى كنند. انسولين در پزشكى براى درمان برخى از انواع ديابت مورد استفاده قرار مى گيرد.
به طور كلى، انسولين يك هورمون «پپتيد» است كه از۵۱ اسيد آمينو تشكيل شده و در جزاير لانگرهانس پانكراس توليد مى شود. سلول هاى بتا در جزاير لانگرهانس در واكنش به افزايش ميزان گلوكز خون، اقدام به آزادسازى انسولين مى كنند.
ساختار ژنتيكى انسولين در گونه هاى مختلف حيوانات متفاوت است. منابع ابتدايى انسولين براى درمان پزشكى در انسان، پانكراس هاى گاو، خوك يا ماهى بودند و از آنجايى كه مشابه انسولين انسانى هستند، بسيار تأثيرگذار و مفيد واقع شده اند.
زمانى كه ميزان گلوكز خون به سطح معمولى فيزيولوژيك كاهش مى يابد، آزادسازى انسولين از سلول هاى «بتا» متوقف شده يا سرعت آزادسازى آن كاهش مى يابد، اما اگر ميزان گلوكز، پائين تر از سطح معمول باشد، آزادسازى هورمون هاى قند خون، گلوكز را مجبور مى كند تا از انبارهاى سلولى، به ويژه سلول كبد، به داخل خون سرازير شود. آزاد شدن انسولين از پانكراس در مدت زمان سه تا شش دقيقه متغير است. فقدان گلوكز يا كمبود شديد آن مى تواند در عملكرد سيستم عصبى مركزى بدن، نقش منفى داشته باشد. مشكلات گفتارى، سرگيجه و نداشتن هوشيارى ازعواقب اين معضل است كه به «كاهش قند خون» معروف است.
«انسولين انسانى تركيبى»در حال حاضر به لطف تكنيك هاى مهندسى ژنتيك و استفاده از فناورى DNA تلفيقى، براى استفاده پزشكى در سطح گسترده ساخته مى شود. بر اساس مطالعه اى كه در سال ۲۰۰۲ از سوى فدراسيون جهانى ديابت براى بررسى ميزان دسترسى به انسولين در كشورهاى عضو انجام شد حدود ۷۰ درصد از انسولينى كه امروزه در جهان مصرف مى شود، انسولين انسانى بيوسنتز و تلفيقى است. نبود انسولين در انسان، چه به علت برداشتن پانكراس و يا تخريب آن، مى تواند طى چند روز يا دست بالا چند هفته به مرگ فرد منجر شود.
انواع انسولين
انسولين به چند طبقه تقسيم مى شود كه استفاده از هريك از آنها با توجه به ميزان نياز و نوع شدت بيمارى، متفاوت است.
گروه اول انسولين ها، «تنداثر» نام دارد كه از آن جمله انسولين «آسپارت» و «ليسپرو» هستند. اين گروه براى كنترل افزايش ناگهانى قند خون پس از غذا استفاده مى شوند و پنج تا ۱۵ دقيقه پس از مصرف فعال شده و سه تا چهار ساعت دوام مى آورند.
دسته دوم، انسولين هاى «كوتاه اثر» هستند كه از آن جمله انسولين «رگولار» است كه بايد ۳۰ دقيقه قبل از غذا تزريق شود و پنج تا هشت ساعت فعال خواهد ماند. دسته سوم، انسولين هاى «متوسط اثر» هستند كه «لنت» و «NPH » از آن جمله اند. اين دسته يك تا سه ساعت پس از تزريق به اوج خود مى رسند و مدت اثر آنها ۱۶ تا ۲۴ ساعت است. دسته ديگرى از انسولين ها، «طولانى اثر» هستند كه انسولين «اولترنات» از اين دسته است . اين نوع چهار تا شش ساعت پس از تزريق به اوج مى رسد و ۲۴ تا ۲۸ ساعت اثر دارند. نوع ديگرى از انسولين ها، «گلارژين» و«دتيمر» نام دارند كه يك تا دو ساعت پس از تزريق فعال مى شوند و بدون هيچ نقطه اوج يا فرودى، تا يك روز مؤثر خواهند ماند. همچنين تركيبى از NPH و انسولين «رگولار» نيز وجود دارد كه ۳۰ دقيقه پس از تزريق فعال مى شود و ۱۶ تا ۲۴ ساعت دوام خواهد داشت.
روش استفاده
انسولين به صورت معمول، به روش تزريق زيرپوستى و استفاده از سر نگ وارد بدن مى شود. روش ديگر استفاده از «پمپ انسولين» است كه برخى آن را ترجيح مى دهند و از فوايد اين روش، آگاهى بيمار از ميزان دوز مصرفى در هربار است.
نوع ديگر استفاده از انسولين، روش «استنشاق» است كه در سال ۲۰۰۶ نخستين انسولين استنشاقى با نام EXubera وارد بازار شد، اما به علت عدم مقبوليت جمع آورى شد.
انسولين استنشاقى از لحاظ تأثيرگذارى، مانند انسولين تزريقى است كه هر دو ميزان گلوكز خون را كنترل مى كنند. در حال حاضر، انسولين استنشاقى كوتاه اثر است كه بيشتر پيش از غذا استفاده مى شود. با اين حال، تزريق انسولين بلندمدت در شب همچنان مورد نياز است. بيماران در صورت تغيير روش استفاده انسولين از تزريق به استنشاقى، تفاوتى احساس نخواهند كرد.