خليل كاظمى

يكى از مواهب ارزشمند طبيعت، انرژى است، بشر از ابتداى تاريخ به شيوه هاى متفاوت كوشيده است با به كارگيرى انرژى هاى فراوان و در دسترس طبيعت، فعاليت هاى خود را به آسانى، با كمترين هزينه و بالاترين سرعت به انجام رساند و گامى براى آسايش بيشتر بردارد.
نخستين تأمين كننده انرژى خورشيد بود. انسان از نور و گرماى آفتاب بهره هاى فراوان مى برد. بعدها انسان با تبديل و مهار ساير عناصر طبيعت مانند آب و باد و گياهان بر توان خويش جهت انجام كارهاى بزرگتر و دشوارتر افزود. اما با افزايش جمعيت و گسترش و پراكندگى آن و نيز همگام با نياز روزافزون به انرژى هاى جديد و كاراتر با بازده بيشتر، كم كم بشر زغال سنگ و سپس نفت و گاز را كشف كرد. به تدريج، وابستگى انسان به سوخت هاى فسيلى روز به روز بيشتر شده و با پيشرفت علم و فناورى و ساخت ماشين ها و ابزارهاى گوناگون و بويژه با رخ دادن انقلاب صنعتى، به كارگيرى سوخت هاى فسيلى به اوج خود رسيد. اما در كنار اين پيشرفت ها، رفته رفته بشر دريافت، با توجه به ذخاير محدود انرژى فسيلى و افزايش سطح مصرف انرژى در جهان فعلى، ديگر نمى توان به منابع موجود انرژى متكى بود و از طرفى، بهره گيرى از اين انرژى نيز چندان بدون هزينه نخواهد بود و ديرى نپاييد كه پيامدهاى ناشى از سوزاندن سوخت هاى فسيلى، خود به چالشى تازه براى جوامع انجاميده و مخاطرات و تبعات زيست محيطى همچون تغيير آب و هوا و گرمايش جهانى را به همراه آورد. اين عوامل، همراه با بحران هاى انرژى و بالا رفتن قيمت جهانى نفت، سبب رويكرد دوباره علم به انرژى هاى تجديدپذير طبيعى گرديده است.
* شناخت و جايگاه منابع انرژى تجديدپذير
خورشيد سرچشمه عظيم و بيكران انرژى است كه حيات زمين بدان بستگى دارد و همه ديگر انواع انرژى نيز به گونه اى از آن نشأت گرفته اند. اين انرژى نتيجه فرآيند پيوسته همجوش هسته اى در خورشيد است. در هر ثانيه ۴‎/۲ ميليون تن از جرم خورشيد با حرارتى معادل ۱۰ تا ۱۴ ميليون درجه سانتيگراد به انرژى تبديل شده و با حرارتى نزديك به ۵۶۰۰ درجه به صورت امواج الكترومغناطيسى در فضا منتشر مى شود. اگر فقط يك درصد از صحراهاى جهان با نيروگاه هاى حرارتى خورشيدى به كار گرفته شوند، برق موردنياز جهان تأمين خواهد شد. هم اكنون شش شيوه شناخته شده توليد برق از نور خورشيد، به صورت آيينه سهميگون، دريافت كننده مركزى، آيينه هاى شلجمى (بشقابى يا استرلينگ)، دودكش خورشيدى، استخر خورشيدى و سلول هاى نورى (فتوولتاييك) است؛ اما امروزه انرژى خورشيدى را بيشتر با به كارگيرى سلول هاى خورشيدى يا راه اندازى نيروگاه هاى حرارتى مهار مى كنند. باد نيز در اصل از تابش خورشيد به زمين و تفاوت دماى هواى بين دو ناحيه ايجاد مى شود.
از آنجا كه باد تا زمانى كه خورشيد به زمين مى تابد، به طور پيوسته توليد خواهد شد، يك منبع انرژى تجديد شونده خواهد بود. امروزه انرژى بادى عمدتاً براى توليد برق به كار برده مى شود. نيروگاه هاى كنونى، در جهت حركت باد تغيير راستا داده و با محورهاى افقى يا قائم، انرژى جنبشى باد را به انرژى مكانيكى و سپس آن را به انرژى الكتريكى تبديل مى كنند. حدود ۹۵ درصد مكانيسم هاى بادى افقى محور هستند. توليد هيدروژن نيز يكى از تكنولوژى هاى مطرح در اين زمينه بوده و عمده ترين گزينه مطرح به عنوان حامل جديد انرژى است كه در مقايسه با ساير سوخت ها مى تواند با راندمانى بالاتر و احتراق بسيار پاك به ساير اشكال انرژى تبديل شود.
همچنين انرژى زمين گرمايى از گرماى تجزيه مواد پرتوزا و واكنش هاى شيميايى مركز زمين، هسته مذاب كره زمين، پديده كوهزايى و فشار طبقات ضخيم در حوضه هاى رسوبى به دست مى آيد. طبق محاسبات، انرژى حرارتى ذخيره شده در ۱۱ كيلومترى فوقانى پوسته زمين معادل ۵۰ هزار برابر كل انرژى به دست آمده از منابع نفت و گاز شناخته شده امروز جهان است. استفاده از انرژى زمين گرمايى به دو بخش عمده توليد برق و استفاده مستقيم از انرژى حرارتى طبقه بندى مى گردد. در حالت اول، از انرژى بخار و سيال خروجى از چاه هاى حفر شده جهت به چرخش درآوردن توربو ژنراتورها و در نتيجه توليد برق استفاده مى كنند. استفاده مستقيم نيز به معناى بهره بردارى بدون واسطه از انرژى حرارتى سيالات زمين گرمايى براى ايجاد استخرهاى شنا و مراكز آب درمانى، گرمايش ساختمان ها، پرورش آبزيان، فرآيندهاى صنعتى، ذوب برف در معابر و... است. اقيانوس ها نيز منبعى عظيم از انرژى حركتى هستند كه به صورت امواج، جزر و مد و جريان هاى هميشگى سطحى يا زيرآبى ناشى از اختلاف حرارت نقاط گوناگون ديده مى شود و به آن انرژى اقيانوسى گفته مى شود. نيروى جزر و مد تنها گونه از انرژى اقيانوسى است كه هم اكنون از آن در مقياس تجارى برق توليد مى شود . همچنين سوخت هاى گياهى به دست آمده از پسماندهاى جنگل ها و محصول هاى كشاورزى جهان مى تواند سالانه به اندازه ۷۰ ميليارد تن نفت خام انرژى در دسترس بشر قرار دهد. اين ميزان ۱۰ برابر مصرف سالانه انرژى در جهان است. از اين سوخت ها بيشتر در توليد گرما بهره مى برندو اگرچه بازده آنها نسبت به سوخت هاى فسيلى بالا نيست، اما باعث صرفه جويى اقتصادى چشمگيرى مى شوند.
* مزايا و معايب استفاده از انرژى هاى پاك
هم اكنون در جهان با توجه به تكنولوژى هاى به كار رفته ۷۴ هزار و ۲۲۳ مگاوات برق تجديدپذير توليد مى شود. براساس آمارهاى موجود ۱۳‎/۳ درصد از انرژى اوليه جهانى در سال ۲۰۰۵ از انواع انرژى هاى تجديدپذير تأمين شده است كه در اين ميان سهم انرژى زيست توده ۷۹‎/۷ درصد ، انرژى برق آبى ۱۶‎/۵ درصد، انرژى زمين گرمايى ۳‎/۱ درصد، انرژى خورشيدى ۰‎/۲۹ درصد و انرژى بادى ۰‎/۴۸ درصد، در كنار سهم ناچيزى براى انرژى جزر و مد و امواج بوده است. همچنين دراين سال، انرژى تجديدپذير دومين منبع تأمين كننده برق جهان با ۱۷‎/۹ درصد سهم بوده است كه ۱۶‎/۱درصد از برق جهان با برق آبى، ۱درصد با زيست توده و ۰‎/۸ درصد توسط ساير منابع تجديدپذير تأمين شده است. در حال حاضر تأمين انرژى بيش از ۱۶۰ هزار روستا در سراسر جهان برپايه انرژى خورشيدى است. ظرفيت نصب شده نيروگاه هاى زيست توده در جهان به بيش از ۴۴ هزار مگاوات و ميزان برق توليدى نيز به بيش از ۲۵۰ تراوات ساعت رسيده است. همچنين بيش از ۶۴ كشور جهان با مجموع ظرفيت نصب شده بيش از ۲۷۸۰۰ مگاوات حرارتى از انرژى زمين گرمايى بهره بردارى مى نمايند. توليد سالانه بيواتانول درجهان از ۳۳ ميليارد ليتر فراتر رفته كه سهم آمريكا و برزيل هر يك ۱۵ ميليارد ليتر بوده است. همچنين ۳‎/۹ ميليارد ليتر نيز بيوديزل توليد شده كه سهم آلمان به تنهايى ۱‎/۹ ميليارد ليتر بوده است.
انرژى هاى تجديدپذير از منابع طبيعى به دست مى آيند كه معمولاً هم دوباره بازسازى مى شوند. يكى از دلايل مهمى كه سبب گسترش روزافزون استفاده از انرژى هاى تجديدپذير در سراسر جهان شده مزاياى زيست محيطى اين انرژى است. به اين ترتيب كه از يك سو نيروگاه ها و طرح هاى كاربرد مستقيم انرژى هاى تجديدپذير آلودگى بسيار كمى توليد مى كنند و از سوى ديگر با صرفه جويى در مصرف سوخت هاى فسيلى، كمك شايان توجهى به پاكيزگى محيط زيست مى شود، ضمن اين كه با جلوگيرى از واردات سوخت هاى فسيلى، موجب رونق بخشيدن به اقتصاد كشورهاى بهره مند از منابع انرژى تجديدپذير مى شود. همچنين نيروگاه هاى انرژى تجديدپذير به دليل استفاده صرف از انرژى هاى طبيعى رايگان به نوسانات قيمت نفت وابسته نبوده و مى توان بهاى برق مصرفى را براى مدت طولانى ثابت نگاه داشت. از طرفى، اين نيروگاه ها احتياح به متخصص عالى ندارند و مى توان آنها را به صورت اتوماتيك به كار انداخت. اما فناورى هاى استفاده از اين منابع بى پايان انرژى هنوز در مراحل آغازين رشد خود قرار داشته و بسيار پرهزينه هستند. اين صنايع يك تكنولوژى سرمايه بر بوده و هزينه ثابت براى توليد دستگاه و راه اندازى نيروگاه ها، برخلاف هزينه جارى ناچيز آنها، بسيار زياد مى باشد. ضمن اين كه در كشورهاى جهان سوم، كاربرد وسيع و منطقى از اين انرژى ها در گرو دسترسى به تكنولوژى ساخت تأسيسات و تجهيزات مربوطه است كه به صورت انحصارى در اختيار كشورهاى توسعه يافته است.
* چشم انداز جهانى انرژى هاى پاك
بهره بردارى از منابع انرژى هاى تجديدپذير طى دو دهه اخير از رشد بالايى نسبت به انرژى هاى فسيلى و هسته اى برخوردار بوده است و از سوى ديگر، بهاى تمام شده انرژى هاى توليد شده ازمنابع تجديدپذير در اين مدت روند نزولى را پيموده است، پيش بينى مى شودكه اين روند در آينده نيز ادامه يابد. در اين راستا، انرژى هاى تجديدپذير در كشورهايى كه براى رسيدن به مرحله بهره بردارى مستقيم از اين نوع انرژى ، برنامه و راهبرد ميان مدت و درازمدت داشته و از سوى دولت حمايت هاو سياست گذارى هاى مناسب اعمال شده است، از پيشرفت چشمگيرى برخوردار بوده است. البته هنوز گروهى اين جنبه هاى نوين انرژى را نوعى تحول گرايى بى مورد مى پندارند. همچنين بعضى ها اين ايراد را به تكنولوژى توليد انرژى هاى تجديدشونده وارد مى دانند كه هنوز چندان قابل اعتماد نيست ، با اين حال استفاده از اين نوع انرژى هر روز در جهان در حال گسترش بوده و مزاياى بارز اين انرژى ها در كنار افزايش بى سابقه قيمت نفت، موجب تشويق بشر در سرمايه گذارى در انجام تحقيقات گسترده و دستيابى به فناورى هاى جديد جهانى بوده است. مجموع سرمايه گذارى در بخش انرژى هاى تجديدپذير در سال ۲۰۰۵ در سطح جهان ۳۸ ميليارد دلار بوده است. در اين سال، چين با شش ميليارد دلار سرمايه گذارى در بخش انرژى هاى تجديدپذير، بزرگ ترين سرمايه گذار در اين زمينه منابع در جهان بوده است. آمريكا و اروپا نيز سالانه بيش از ۷۰۰ ميليون دلار براى تحقيق و توسعه در زمينه انرژى تجديدپذير اختصاص مى دهند. هم اكنون بيش از ۷۰ شركت در زمينه انرژى هاى تجديدپذير فعاليت دارند كه سرمايه هر يك از آنها بيش از ۴۰ميليون دلار و سرمايه مجموع آنها بيش از ۳۰ ميليارد دلار بوده است.
در هر حال بايد اذعان داشت كه در عمل عوامل متعددى بويژه هزينه اوليه و قيمت تمام شده بالا، عدم سرمايه گذارى كافى براى بومى نمودن و بهبود كارآيى تكنولوژى هاى مربوطه، نبود سياست هاى حمايتى در سطح جهانى، منطقه اى و محلى، نفوذ و توسعه انرژى هاى نو را بسيار كند و محدود ساخته است. به نظر مى رسد موانع بسيارى براى به كارگيرى اين منابع در كشورهاى در حال توسعه (و از جمله ايران) وجوددارند. در اين راستا، شرايط جغرافيايى و محدوديت هاى ذاتى انرژى هاى تجديدپذير مانند آب و هوا كه پتانسيل منطقه را مشخص مى كند و موانع تكنولوژيك موجود مى تواند يكى از دلايل عدم گسترش انرژى هاى نو در ايران و ساير كشورهاى در حال توسعه باشد. همچنين مهمترين مانع بازدارنده گسترش انرژى هاى تجديدپذير در كشورهاى در حال توسعه مى تواند عامل مالى باشد كه عمدتاً از هزينه هاى نسبتاً بالاى انرژى هاى نو نسبت به سوخت فسيلى و نيز يارانه هاى سوخت هاى فسيلى كه قيمت نسبى آنان را پائين آورده و آن را غيررقابتى مى سازد، نشأت مى گيرد. از ديگر سو، ناآگاهى و نااطمينانى ها در اين بخش، باعث پيشداورى هاى نا به جا مى شود كه از كمبود اطلاعات در اين بخش ناشى مى شوند. در نهايت، وجود سازمان هاى اندك در اين بخش، عدم وجود قوانين حمايتى و عدم وجود بازار مناسب و... از موانع نهادى بر سر راه گسترش اين انرژى ها در كشور هستند. موضوع ديگرى كه بايد بررسى كرد، نحوه اداره بخش قابل توجه برق توليدى از منابع تجديدپذير است كه به بهاى تضمينى در بازار رقابتى وارد شبكه مى شود. در حال حاضر اين موضوع مهمى نيست چون سهم منابع تجديدپذير محدود است، اما در آينده اين مسئله بروز خواهد كرد.
* پتانسيل و تجربيات به كارگيرى منابع انرژى تجديدپذير در ايران
در ايران بيشترين ظرفيت استفاده از انرژى هاى تجديدپذير مربوط به انرژى خورشيد است و پس از آن انرژى باد و زمين گرمايى قرار دارند. ايران بر كمربند خورشيدى زمين قرار داشته و بيشتر مناطق مركزى و كويرى كشور سرشار از منابع انرژى خورشيدى هستند. گفته شده است، در كوير از ۱‎/۵ هكتار زمين، در هر ساعت مى توان يك مگاوات انرژى برداشت كرد. مناسب ترين مناطق جهت احداث نيروگاه حرارتى خورشيدى واقع در جنوب و مركز كشور شامل استان هاى يزد، فارس، اصفهان و كرمان است. تاكنون ۱۰۳۳ آبگرمكن خورشيدى در شهرهاى بوشهر، طبس، يزد، بجنورد، زاهدان و اصفهان نصب و در زمينه بهره بردارى از سيستم فتوولتاييك در كاربردهاى مستقل از شبكه مانند روشنايى خورشيدى (چراغ هاى خيابان)، سيستم پمپاژ آب خورشيدى، يخچال هاى خورشيدى و سيستم متصل به شبكه مانند نيروگاه ۳۰ كيلووات طالقان و۵ كيلووات تهران نيز فعاليت هايى شده است. همچنين در دانشكده مهندسى مكانيك دانشگاه شيراز، اولين نيروگاه حرارتى - خورشيدى كشور از نوع سهموى خطى در شيراز و جهت توليد بخار به ظرفيت ۲۵۰ كيلووات در مرحله اتمام ساخت مى باشد. همچنين به خاطر موقعيت جغرافيايى ويژه كشور، در فصل هاى مختلف سال بادهاى موسمى و غيرموسمى فراوانى مى وزد و سرزمين ها و سواحل بادخيز بسيارى وجود دارد كه امكان برپايى نيروگاه بادى در آنها فراهم است. فعاليت هاى ايران براى توليد انرژى از باد بيشتر در دو منطقه منجيل و بينالود متمركز شده و ۷۵ درصد توليد از اين منبع در مزرعه بادى منجيل با ۸۷ توربين و ۱۰۰ مگاوات برق صورت مى گيرد. شركت سديد نيز تجهيزات يك نيروگاه بادى ۳۰ مگاواتى را براى نصب در منطقه ديزآباد خراسان مى سازد. در برنامه چهارم توسعه توليد حداقل ۱۵۰ مگاوات در نيروگاه هاى بادى پيش بينى شده است.
از طرفى، ايران برقرار داشتن در كمربند آتشفشانى و لرزه خيز جهان و نيز وجود چشمه هاى آبگرم بسيار، داراى پتانسيل عظيمى براى توليد انرژى ژئوترمال است. مهمترين و سرشارترين پتانسيل هاى زمين گرمايى در ايران، مناطق سبلان، دماوند، ماكو و سهند و در رده هاى بعدى، تفتان، بزمان، كرمان، طبس، شيراز، مركز ايران و مشهد مى باشند. با توجه به مطالعات انجام گرفته، منطقه سبلان پتانسيل توليد ۶۰ مگاوات برق از طريق استفاده از انرژى زمين گرمايى را دارد كه در برنامه چهارم توسعه نيز قرار است يك طرح پايلوت نيروگاهى در حد پنج مگاوات نصب شود كه در صورت تأمين اعتبارات، نيروگاه ۵۰ مگاواتى راه اندازى خواهد شد. مطالعات اكتشافى حاكى از پتانسيل ۲۵۰ مگاواتى در دامنه هاى جنوبى، غربى و شرقى سبلان نيز مى باشد. همچنين پروژه پمپ حرارتى با استفاده از زمين گرمايى جهت تأمين گرمايش و سرمايش ساختمان ها در شهر تبريز از ديگر پروژه هاى در دست انجام مى باشد. در برنامه چهارم مقرر است كه تا حداقل ۱۰۰ مگاوات برق از اين طريق تأمين شود. از طرفى، ايران با داشتن خط ساحلى بسيار طولانى و جزاير متعدد، از جمله كشورهايى است كه مى تواند بهره هاى فراوانى از انرژى هاى اقيانوسى ببرد. از طرفى، در حال حاضر از سوخت زيست توده در ايران عمدتاً به شكل سنتى استفاده مى شود. مهم ترين اقدام ايران در زمينه استفاده از منابع زيست توده براى توليد انرژى اجراى پروژه پايلوت توليد بيوگاز در سايت ساوه به ظرفيت ۳۰ مترمكعب بوده است. همچنين طرح هايى براى استفاده از گازهاى متصاعد از زباله هاى متراكم شهرى براى توليد برق شروع شده است در نهايت، پروژه هاى شناخت و بررسى علمى و فناورى هاى گوناگون توليد، ذخيره، عرضه و مصرف هيدروژن در كشور آغاز شده كه در حال حاضر كار توليد هيدروژن به روش الكتروليز قليايى و ذخيره سازى آن در حال اجرا بوده و با ساخت سيستم هاى پيل سوختى و اتصال اين مجموعه به پانل هاى فتوولتاييك چرخه كامل توليد، ذخيره و مصرف انرژى پاك براساس هيدروژن انجام مى گردد.
* جمع بندى و پيشنهادات
بخش انرژى در ايران نيز، حساس ترين و زيربناى اساسى براى كليه فعاليت هاى اقتصادى و اجتماعى كشور به شمار مى رود و دسترسى به انواع منابع جديد انرژى، براى توسعه اقتصادى آن اهميت اساسى دارد. در دهه هاى اخير، مصرف انرژى در ايران با توجه به علل مختلف از جمله رشد شهرنشينى، فناورى نامناسب در توليد، فقدان مديريت انرژى و قيمت هاى پائين و غيرواقعى، به طور سرسام آورى رو به افزايش بوده است، به طورى كه با داشتن تنها يك درصد از جمعيت جهان، داراى رشد مصرف انرژى ۵ تا ۸ درصد و بيش از ۵ برابر متوسط رشد مصرف جهانى بوده و حدود ۹درصد از فرآورده هاى نفتى دنيا را مصرف مى كند. در اين راستا، سالانه ۱۰ تا ۱۳ ميليارددلار يارانه انرژى در ايران پرداخت مى شود. اين در حالى است كه فقط هزينه و بار اقتصادى يارانه بنزين معادل بودجه عمرانى ۲۰ استان كشور است. اما با ادامه اين روند، محدوديت هاى انرژى در آينده رخ نموده و دسترسى عموم به انرژى، بويژه اقشار آسيب پذير كاهش يافته و از ديگر سو، قدرت رقابت محصولات داخلى در بازارهاى جهانى كاهش يافته و درآمدهاى ارزى پيامد آن تقليل مى يابد. اين در حالى است كه درآمد حاصل از صادرات نفت و گاز، مهم ترين منبع درآمد ارزى براى تأمين نيازهاى گوناگون توسعه اقتصادى- اجتماعى بوده و با اتمام منابع نفت و گاز هيچ منبع ارزان قيمتى براى جايگزينى آن در تأمين نيازهاى سرمايه گذاريش نخواهد داشت. از طرفى، معضلات زيست محيطى مصرف سوخت هاى فسيلى در كشور به تدريج به يك بحران ملى تبديل گرديده است. در چنين شرايطى است كه انرژى هاى نو در كشور از جايگاهى ويژه برخوردار مى گردد.
در اين راستا، استفاده از انواع پتانسيل موجود براى تأمين نياز رو به رشد انرژى، بالفعل نمودن تمام پتانسيل هاى منطقه اى براى تأمين كالاى انرژى به صورت منطقه اى، توجه به فاكتورهاى زيست محيطى در نيل به توسعه پايدار و گذار از توسعه مرسوم، استفاده از پتانسل هاى تجديد شونده براى توليد انرژى، برخوردارى از فناورى روزآمد ودانش نو، عدم تكيه بر سوخت هاى فسيلى به عنوان تنها منبع توليد انرژى و حفظ اين منابع، كاهش تلفات انرژى، از مزاياى انرژى هاى نو محسوب مى شوند. از طرفى، تازگى و نوپايى اين فناورى ها خود مى تواند فرصت بزرگى محسوب شود. هنوز اين فناورى به انحصار كشورهاى پيشرفته درنيامده و مى توان از همان ابتدا در شكل گرفتن و رشد اين فناورى ها نقش فعال داشت. طبق برنامه ريزى هاى انجام شده تا پايان برنامه چهارم توسعه يك درصد (۵۰۰مگاوات) ظرفيت توليد برق كشور از انرژى هاى نو تأمين خواهد شد. در حالى كه اگر بخواهيم آينده اى سبز مبتنى بر حفظ محيط زيست و اصول توسعه پايدار داشته باشيم قطعاً بايد از تمامى ظرفيت هاى موجود در توليد انرژى استفاده كنيم. اما متأسفانه در اين زمينه نارسايى هاى زيادى در سطح نهادهاى ستادى و مسئولان كشور وجود دارد كه لازم است در اين باره تجديدنظر شده و زيرساخت هاى لازم براى آن در همه زمينه ها فراهم شود. در اين راستا ضرورى است، بهره گيرى از انرژى هاى تجديدپذير بايد در دستور كار سياستگذاران انرژى قرار گرفته و با توجه به اهميت اولويت بندى اعتبارات طرح هاى توسعه انرژى هاى نو وكم بودن اعتبارات تخصيص يافته به اين بخش، تمهيدات و راهكارهايى چون ظرفيت سازى و بهبود عملكرد و نيز ايجاد انگيزه براى مشاركت بخش خصوصى، براى توسعه هر چه سريعتر اين انرژى پاك و ارزان در كشور فراهم شود.
*كارشناس ارشد انرژى، معاونت امور برق و انرژى وزارت نيرو.