Iran Newspaper - ماجرا

ايران واشقانى
مرد نيمه هاى شب پس از پايان كارش قدم زنان در كوچه تاريك به سوى خانه مى رفت كه ناگهان با شنيدن صداى گريه نوزادى سر جايش ميخكوب شد.
كوچه خلوت بود و خيابان ها بى رفت و آمد. شهر در خواب بود. براى لحظه اى سايه اش روى صورت نوزاد قنداق پيچ افتاد.
نوزاد را در آغوش كشيد. چند لحظه اى به او خيره ماند. نفس هاى گرم بچه كه به صورتش خورد، سرش را عقب كشيد و با دلهره چشمانش را به او دوخت.
ناگهان احساس كرد چيزى ته قلبش فروريخت. وجدانش اجازه نمى داد نسبت به سرنوشت اين موجود ناتوان بى تفاوت باشد.
ابتدا تصميم گرفت به راهش ادامه دهد و بگذرد. اما در اين ميان احساس كرد روحش شرم زده است. ديگر فرصتى براى درنگ و فكر كردن نبود. انگار مشيت الهى چنين بود كه او و همسرش پس از مرگ زودهنگام و پى در پى سه فرزندشان اين گونه صاحب فرزندى شوند. با خود گفت شايد دست تقدير او را در آن شب دم كرده به كوچه خاموش، كنار تير برق كشانده است.
طفل معصوم را به دقت بررسى كرد اما هيچ نشانى نيافت. به آسمان پرستاره نگاهى انداخت. مهتاب مى خنديد و ستاره ها هم چشمك مى زدند. همان شب نام نوزاد را «ستاره» گذاشت.
«ابراهيم» مرد كوير بود و دلى دريايى داشت. او مدتى قبل براى يافتن كار راهى شهر شده بود اما اوضاع خوبى نداشت. همان شب با خود تصميم گرفت تا صبح روز بعد هم «ستاره» اش را به شهر و ديارش ببرد. در طول راه بارها به صورت كوچك و معصوم دخترك و لب هاى كوچك و ترك خورده اش را كه مانند بغضى فروخورده جمع شده بود، خيره ماند. انگار كه در چشمان دخترك غمى نهفته بود.
«ابراهيم» نمى دانست ماجرا را با چه زبانى براى همسرش «زرين» تعريف كند. آخر او براى يافتن كارى مناسب از شهر كوچك شان راهى پايتخت شده بود، اما حالا نوزاد دخترى را سوغات مى برد كه از گذشته و خانواده اش هيچ نمى دانست.
با اين حال او حضور دخترك بى پناه را به فال نيك گرفت. پس از رسيدن به خانه و تعريف ماجرا براى همسرش، از او خواست «ستاره» را مثل فرزند خودشان دوست بدارد.
هفت سال گذشت. حالا «ستاره» راه مى رفت و در خانه روستايى شيطنت مى كرد. هر وقت هم به خاطر شيطنت و بازيگوشى هايش بازخواست مى شد، گوشه اى «كز» مى كرد و گونه هاى هميشه بيرنگش به سرخى مى زد. آن وقت «ابراهيم» تاب نمى آورد و بغلش مى كرد و دست هاى كوچكش كه دور گردن بابا حلقه خورده بود را هزار بار مى بوسيد.
علاقه ابراهيم و همسرش به دختر خوانده شان به حدى بود كه حتى تولد دو فرزندشان هم هيچ تأثير ى در ميزان و شدت اين علاقه نداشت. دوقلوها هم با تمام ويژگى هايشان نتوانستند ذره اى از محبت زن و شوهر مهربان بكاهند. با اين حال همزمان با شيوع قحطى در آن ديار كويرى، برگ ديگرى از زندگى دخترك ورق خورد.
ابراهيم مانده بود چه كند. مخارج زندگى پنج نفره شان كمرشكن بود. به همين خاطر قادر نبود ستاره را به مدرسه بفرستد. مشكلات مالى كمرش را خميده بود. بچه ها رنگ به صورت نداشتند. مرد تنها يادگارى مادرش را به بازار برد و فروخت. اما يك انگشتر قديمى طلا تنها هزينه مدت كوتاه زندگى شان را تأمين كرد. دوقلوها گرسنه بودند و مدام بهانه جويى مى كردند.
طاقت ابراهيم طاق شده و كمرش زير بار فقر و مشكلات خميده بود. با آن كه علاقه شديدى به سه فرزندش داشت، ناچار در تصميمى ناگهانى براى نجات ستاره از فقر تصميم گرفت او را در دوازدهمين بهار زندگى اش به عقد مرد ۳۰ ساله اى درآورد كه صاحب يك آسياب بادى بود. با خود فكر كرد شايد با اين تصميم سختى هاى زندگى ستاره كمتر شود...
از طرفى دوقلوها هم از گرسنگى نجات پيدا مى كردند و شايد هم مى توانستند به جاى پرسه زدن در كوچه و خيابان درس بخوانند و از ديگر همسالانشان عقب نمانند.
ستاره با شنيدن تصميم پدر بند دلش پاره شد. باورش نمى شد مى خواهند شوهرش بدهند. ساعت ها بى امان گريه كرد. تن بى جان و خسته اش ضعيف و ناتوان شده بود و فرمان هاى مغزش را دريافت نمى كرد.
ستاره كه از ازدواج هيچ نمى دانست با خود فكر مى كرد او را به مرد آسيابان فروخته اند تا در آنجا كار كند. به همين خاطر پس از برگزارى مراسم مختصرى راهى خانه بخت شد. زندگى خالى از عشق و احساسش هر روز با طلوع خورشيد شروع مى شد. شايد به همين خاطر طلوع آفتاب را دوست نداشت و حاضر بود تا در تاريكى انبار و در ميان كاه ها خود را پنهان كند. دلش مى خواست از همه دريچه ها تاريكى ببارد و مثل گنجشكى تازه متولد شده پريدن در سياهى را تجربه كند.
ستاره بشدت دلتنگ خانه پدرى و خانواده اش بود. اما چون از پدرش توقع نداشت او را به اين شكل راهى خانه بخت كند، دلتنگى خود را به فراموشى سپرد. به همين خاطر هم تمام وجودش لبريز از گلايه و كينه شد.
خودش را موجودى اضافى و مايه دردسر پدر و مادر مى دانست و دائم به بخت سياهش لعنت مى فرستاد. نمى دانست چرا آن همه مهر و عاطفه به يكباره از وجود پدر رخت بربست و جاى خود را به سنگدلى داد. آنقدر كينه به دل داشت كه تصميم گرفت تا آخر عمر به ديدن پدر و مادرش نرود. به همين خاطر هم از طريق يكى از بستگان دور به آنها پيغام داد تا براى هميشه فراموشش كنند.
ستاره حتى براى فراموش كردن گذشته تصميم گرفت نام خود را به صديقه تغيير دهد چرا كه با شنيدن اين اسم، خاطرات قديمى در ذهنش مرور مى شد و مى ترسيد كه باز مرغ دلش به بام خانه قديمى شان پر بكشد.
او به دليل بيمارى اش هيچ وقت مادر نشد. شايد در آن صورت بهتر مى توانست واقعيات پيرامونش را احساس كند و دليل تصميم ناگهانى پدرش را بفهمد. اما كينه آنقدر در دلش ريشه دوانده بود كه براى هميشه نام و خاطره پدر و مادر را از ذهن و قلبش بيرون راند.
غم دورى از خانواده و دلبستگى ها آنقدر بر او سخت گذشت كه به ناگاه موهاى سرش سپيد شد. پدر و مادرش هم به دليل بيمارى صعب العلاج چند سال بعد مردند.
در اين ميان تنها يادگارى و ارثيه كه از پدر و مادر مرحوم ستاره به جا مانده بود، خانه اى قديمى و كم ارزش در محله اى فقيرنشين بود. حالا با گذشت سال ها دوقلوها هر يك زندگى مستقلى تشكيل داده و خواهر بزرگترشان را به فراموشى سپرده بودند. آنقدر كه هيچ رابطه عاطفى با هم نداشتند و احساس بيگانگى مى كردند.
تلاش صديقه براى يادآورى خاطرات محو و غبارآلود گذشته در ذهن برادران دوقلويش بى فايده بود. آنها تنها دخترى به نام ستاره را به ياد داشتند و حتى دليل حضور او در خانه شان را نمى دانستند.
اما فاجعه وقتى بروز يافت كه صديقه با احضاريه دادگاه به واقعيت پنهان و خاموش زندگى اش رسيد. برادرانش براى دريافت گواهى انحصار وراثت با معرفى وكيل به دادگاه ادعاى نفى نسب كردند و چند مرد سالخورده نيز صحت ادعاى آنان را تأييد كردند.
-ما تنها فرزندان ابراهيم و زرين هستيم. پدر و مادرمان فرزند ديگرى نداشتند و فقط شنيده ايم وقتى پدرمان در جوانى براى يافتن شغل راهى تهران شده، نوزادى سرراهى را يافته و براى نجات جانش و دلگرم شدن مادرمان به زندگى و رهايى از تنهايى، او را به شهر خودمان آورده و به فرزندخواندگى پذيرفته است. او از مادر مرحوممان خواست تا براى صواب،در نگهدارى و پرستارى از نوزاد رها شده تلاش كند. به همين خاطر هم تا سن بلوغ به خوبى از او نگهدارى و مراقبت كردند. حتى براى دختر سرراهى شناسنامه اى به نام خودشان گرفتند. ما هم پس از مرگ پدرمان به خاطر نيت خيرخواهانه اش هيچ اعتراضى نكرديم. اما پس از مرگ مادرمان، ستاره از نام شناسنامه اش سوءاستفاده كرد و خود را از ورثه دانست و به خانه ساده برجا مانده از پدر و مادرمان چشم دوخت.
در حالى كه او از ۳۰ سال قبل از ما دور بوده و حتى قيافه اش را هم از ياد برده ايم. حالا اين زن كه صديقه نام دارد ادعاى رابطه خواهرى با ما دارد.
صديقه كه دچار سردرگمى عجيبى شده بود مثل كسى كه در خواب راه مى رود، سرگردان و گيج بود. بى هدف راه مى رفت و حرف هايى را با خودش تكرار مى كرد. سرانجام پس از يك دوره بيمارى شديد روحى و افسردگى راهى اداره ثبت احوال شهر كوچكشان شد تا شايد در پرونده سجلى اش گواهى ماما يا پزشكى قانونى در مورد محل تولد و نام مادرش را بيابد. اما نتيجه اى نگرفت. براى يافتن هويت گمشده اش سراغ وصيتنامه پدر و مادرش را گرفت بلكه در محتواى آن به سرنخى دست يابد اما شنيد كه كتاب عمر زن و مرد روستايى به ناگاه بسته شده و آنها قبل از تنظيم وصيتنامه جان سپرده اند.
دادگاه پس از شهادت چند زن و مرد سالخورده كه همگى ادعا كردند در جوانى شنيده اند ابراهيم دختر بچه اى را در تهران پيدا كرده و به فرزندى پذيرفته است، دستور داد صديقه و دو برادر دوقلو براى انجام آزمايشات DNA و بررسى هاى ژنتيكى به پزشكى قانونى معرفى شوند.
با اين حال صديقه با وجود دريافت ۲ احضاريه از سوى پزشكى قانونى و تعيين وقت، حاضر به انجام آزمايشات نشد.
چرا كه او ترجيح داد در برزخ داشتن پدر و مادر دست و پا بزند اما از عطش بى هويتى و سردرگمى نميرد.
او خود را دختر عزيز ابراهيم و زرين مى دانست و مى خواست با اين باور باقى عمرش را سر كند. برايش مهم نبود نتيجه حكم دادگاه چه مى شود. چون هنوز هم دست پرمهر ابراهيم و صداى لالايى زرين را با تمام وجود حس مى كند. بهترين روزهاى كودكى اش را در كنار آنها سپرى كرده و برايش مهم، همين بود. نه ارثيه و نه...