جواد عباسى
جغرافيايى اسرارآميز كه گرمسير را در آغوش سردسير مى نشاند؛ فرهنگى كم مانند كه انگشتان دست بافندگانش آن را به سالن قالى، ترمه و شال هاى ظريف نمايان مى سازد؛ در كنار يادگارى هاى شگفتى از گذشته هاى دور، مجموعه اى به نام كرمان را مى سازد كه هر ساله هزاران مسافر داخلى و خارجى را به سوى خود مى كشاند.
كرمان در بخش هاى مختلف، آب و هوايى متفاوت دارد؛ يعنى در همان زمانى كه ناحيه اى از كرمان سردترين است، در ناحيه اى ديگر گرما بيداد مى كند! به همين دليل است كه شهرهاى كرمان به ۲ بخش گرمسير و سردسير تقسيم مى شوند و همين تفاوت آب و هوايى سبب مى شود در اين شهر، هم خرما برويد، هم باغستان هاى ليمو پربار باشند. به پشتوانه چنين طبيعتى، دامدارى اين محدوده نيز هميشه آن قدر رونق داشته است كه مواد اوليه مناسب را براى هنرنمايى مردمانش در ايجاد نقش هاى حيرت انگيز فراهم كند.
اما تنها قالى كرمان نيست كه پرآوازه است، آثار تاريخى اين شهر شهرت بسيار دارد و پاره اى از بناهاى باستانى آن از جمله ارگ بم - البته پيش از وقوع زلزله - زمانى در سراسر جهان بى نظير بود.
اما اين همه، تمام گنجينه اين ديار نيست، كه برترين و بزرگ ترين امتياز كرمان، مردمان آنند؛ زنان و مردانى صبور، سختكوش و ميهمان نواز كه قرن هاست با دشوارى هاى طبيعى و تاريخى ديار خود كنار آمده اند و به آبادانى سرزمين خويش مشغولند.
* چهره شهر
فرودگاه كرمان چندان بزرگ نيست. هر مسافرى كه از هواپيما پياده شود، با چندگامى به سالن تحويل بار مى رسد. از اينجا براى رسيدن به شهر بايد بلوارى را طى كرد تا نخستين ميدان ورودى شهر ۱۲ كيلومتر فاصله دارد. خوشبختانه هنوز تمام باغ هاى پسته اى كه در اطراف بلوار وجود داشت، از بين نرفته و مناطق مسكونى جاى درختان پسته را نگرفته اند، با اين حال ۲۰ سال گذشته، در بيشتر زمين هاى اطراف شهر ساختمان هايى روييده كه باغ ها و روستاها را بلعيده است.
در گشت و گذارى در شهر، نخستين نقطه اى كه مسافر را به خويش مى خواند «راسته بازار» است. اين بازار، ۳ كيلومترى طول دارد و در زمان هاى مختلف ساخته شده است. آن بخش كه در دوره صفويه و قاجاريه ساخته شده است، طاق هاى ضربى و گنبدهاى متعددى دارد و بالاى سر گنبد نورگيرى است كه فضاى نيمه تاريك بازار را روشن مى كند. بازار گنجعلى خان و بازار وكيل از اين دست است و بازار سراج ها و چند نقطه ديگر، به نظر مى رسد چندصد سال قديمى تر باشند.
در راسته بازار، دروازه هاى مختلفى وجود دارد كه مسافران را به كاروانسراهاى قديمى راهنمايى مى كند، حياط هاى چهارضلعى سنگفرشى كه در وسط، باغچه و درختى دارد و در اطراف حجره هايى كه تجارتخانه است و يادآور دادوستد دوران پيشين در راسته بازار، ۲ حمام معروف و قديمى هست كه هر يك در نوع خود زيبايى شگفت انگيزى دارند.
«حمام گنجعلى خان» كه اكنون به موزه مردم شناسى بدل شده و در آن با مجسمه هايى، شيوه استحمام مردم در گذشته نشان داده شده و ديگرى «حمام وكيل» كه با چندين پله به زيرزمينى مى رود و اكنون به قهوه خانه سنتى زيبايى بدل شده است.پس از طى بازار سرپوشيده از در كوچكى مى توان وارد مسجد جامع شده از آنجا كه از اين مسجد و همچنين از گنبد جبليه و گنبد مشتاقيه و پاره اى آثار كهن كرمان، در اين گزارش به طور جداگانه سخنى گفته ايم، در اينجا مستقيماً وارد محله زردشتيان مى شويم كه از ميدان مشتاقيه يا محله «زريف» مى توان به آنجا رفت.
نگاهى گذرا به تاريخ كرمان نشان مى دهد كه يكى از نادر شهرهاى ايران است كه ايرانيان باستان توانسته اند در آن چندان امنيت و آسايشى داشته باشند كه آيين هاى خود را محفوظ نگه دارند. در اين محله ها، كوچه هاى زيادى سنگفرش است و در كنار ديوارهاى بلند دروازه ها، در قلب يك سردر بزرگ تعبيه شده است. خانه ها هم چندان وسيع است كه گاهى در هر كوچه فقط يك دروازه ديده مى شود.
در محله قديمى زردشتيان كه مى گويند در زمان نادرشاه خراب شده است، ۳ زيارتگاه وجود دارد كه مردم آنها را «پيرغيب»، «پيرمراد» و «پيرسبزپوشان» مى خوانند.
محله كهن ديگرى كه مى توان از آن ياد كرد، محله «خواجه خضر» است كه به «چهل تنان» نيز شهرت دارد. مى گويند مسجد «خواجه خضر» را تركان خاتون، زوجه «اتابك سعدبن ابن بكر» بنا نهاد. بدين ترتيب قدمت آن به قرن هفتم باز مى گردد. همچنين مى گويند در آنجا ۴۰ خانه بوده كه مردم در آنها چله مى نشستند. يعنى ۴۰ روز رياضت مى كشيدند تا «خضر» بر آنها ظاهر شود و حاجت هايشان را برآورده سازد. اين محله ها، بخش هايى از بافت قديمى كرمان است. كرمان تازه و جوان هم، اما در جاى خود تماشايى و چشم نواز است.
بزرگ ترين خيابان كرمان ۲۴ كيلومتر طول دارد. اين خيابان، بعد از راسته بازار، مهم ترين محل كسب و كار و داد و ستد مردم است. در مقاطع مختلف از اين معبر، خيابان هايى به سمت شمال و جنوب منشعب مى شوند و بافت اصلى شهر را پديد مى آورند. كوچه هاى كرمان كه در اطراف اين خيابان ها قرار دارند، بسيار ديدنى و جذابند، معابرى باريك با ديوارهاى بلند از جنس كاهگل و پيچ در پيچ كه از بيشتر آنها حتى يك اتوموبيل هم نمى تواند عبور كند.
*ارمغان كرمان براى معمارى جهان
\ بى ترديد بخشى از ارمغان هاى ايران به معمارى جهان، در استان تاريخى كرمان پديد آورده است. اين آثار كه از ارگ ويران شده بم تا مسجدهاى عصر صفوى امتداد مى يابد، درخور آن است كه كتاب هايى درباره آنها نگاشته شود. در اين فرصت كوتاه به اشاره اى درباره تعدادى از آنها بسنده مى كنيم و در يكى، دو مورد شرح مفصل ترى خواهيم داشت.
* مسجد جامع كرمان
مسجد جامع كرمان، يكى از مفاخر فرهنگ و تمدن ايران به شمار مى رود. در اين مكان مقدس، هنر معمارى دست به دست عشق و ايمان داده و يادبودى پرارزش برجاى گذارده كه نشان از عظمت انديشه و خلاقيت اين ديار دارد؛ خلاقيتى كه با شكيبايى و صبر، كاشى ها را يك به يك به هم چيده تا گنبدى سترگ، مناره هايى سر به آسمان كشيده و شبستان هايى كم نظير پديد آورد.
اين مسجد در سال ۷۵۰ ه.ق ساخته شد. بناى آن را به «امير مبارزالدين محمد مظفرى» سر سلسله آل مظفر نسبت مى دهند. بنابر تاريخى كه بر سنگى در داخل مسجد منقوش است، محلى كه مسجد در آن بنا شده، ابتدا در بيرون شهر كرمان جاى داشته، اما به مرور كه شهر گسترده شد، مسجد در داخل شهر قرار گرفته است. مسجد جامع با سردرى ديدنى، كاشيكارى معرق و كتيبه تاريخى يكى از بناهاى پرارزش كرمان است. بر سنگ هاى مرمرين محراب آن آيه هاى قرآن با خطى خوش نقش بسته و كاشى هاى معرق در گوشه و كنار آن ديده مى شود. مى گويند شبستان مسجد كه به زيبايى و بر پايه هنرى استادانه بنا شده، ساخته «حاج سيدجواد مجتهد كرمانى» است. در بناى مسجد در دوره هاى مختلف تعميرات صورت گرفته و تغييراتى پديد آورده است. از جمله آن در زمان شاه عباس دوم، قسمتى از بدنه محراب و سردر جنوب غربى آن و در زمان كريم خان زند، گلدسته و مناره آن مرمت شده است.
* گنبد جبليه
اين گنبد در دامنه كوه قله دختر، در شمار يكى از زيباترين آثار هنر معمارى ايران است. تاريخ بناى آن را به دوره سلجوقى نسبت مى دهند، اما از معمارى آن چنين برمى آيد كه آتشكده اى مربوط به دوره ساسانى بوده است.
ساختمان گنبد، ۸ ضلعى است و حدود ۲۰ متر ارتفاع دارد و دور اضلاع آن طاق نماهاى متعدد و تودرتو ساخته شده كه از قطر ديواره ها كاسته است. هر سوى اين ساختمان، ۸ درگاه به پهناى ۲ متر ديده مى شود كه براى استحكام و پيشگيرى از ويرانى، با سنگ مسدودشان كرده و تنها يكى را باز گذاشته اند. در ساختمان گنبد جبليه، پاره سنگ هايى در اندازه هاى گوناگون به كار رفته كه با ملات سفت و سختى بر هم چيده شده اند و گفته اند كه گچ و گل آن را با شير شتر آميخته اند!
در منابع تاريخى، نام اين گنبد به اسامى جبليه، جهان سنگ، گنبد گبرى و معبد سنگى آمده است.
* گنبد مشتاقيه
بناى اين گنبد كه مزار «مشتاق على شاه» در آن جاى دارد، در زمان قاجاريه ساخته شده و در مشرق مسجد جامع واقع شده است. مشتاقيه از ۲ گنبد كاشيكارى و يك گنبد ساده تشكيل شده و به همين دليل به «سه گنبد» هم مشهور است. (گنبد مشتاقيه، گنبد كوثر على شاه و گنبد شيخ اسماعيل).
گنبد مشتاقيه ساقه بلندى دارد و تزيينات داخلى آن در خور توجه است. مقبره مشتاق على شاه در سمت شمالى بنا واقع است و رو به روى آن حياطى است كه حوضى در ميان دارد. در اين گنبد، منبر نفيسى از زمان هاى پيش برجاى مانده است. در سال هاى اخير نسبت به تكميل كاشيكارى، تعمير و بازسازى نماى اين بنا، اقداماتى انجام شده است.
*آرامگاه شاه نعمت الله ولى
\ شاه نعمت الله ملقب به نورالدين، از عارفان به نام ايران است. سال وفات او را ۸۳۴ ه.ق ذكر كرده اند. آرامگاهش در ماهان در ۴۲ كيلومترى كرمان است.
براساس شرح كتيبه معرق سردر ساختمان اصلى آرامگاه، اين بنا به دستور يكى از مريدان وى به نام احمدشاه ركنى در سال ۸۴۰ ه.ق بنا شده و در زمان شاه عباس اول صفوى، محمدشاه و ناصرالدين شاه قاجار ملحقاقى بدان افزوده اند.
ساختمان آرامگاه شامل سردر، گلدسته ها، صحن اتابكى، صحن وكيل الملكى، رواق شاه عباسى، چله خانه و صحن است و باغى بسيار زيبا دارد. شرح كاملى از اين آرامگاه و باغ ماهان را در ادامه اين گزارش مى خوانيم.
* حمام گنجعلى خان
اين حمام را كه هزار متر مربع مساحت دارد، گنجعلى خان، حاكم كرمان در زمان صفويه بنا كرد. كاشيكارى ها، نقاشى ها، گچبر ى ها، مقرنس كارى ها و تزيينات بسيار ظريف، حمام گنجعلى خان را در شمار آثار بسيار بديع ايران جاى داده است. حمام از ۲ بخش رختكن و گرمخانه تشكيل شده و ۲ سنگ مرمر بزرگ، در نورگيرى گرمخانه تأثير بسيار داشته است. اين حمام كه بعدها با تغييرات بسيار به موزه مردم شناسى بدل شده، در بازار كرمان واقع است.
* قلعه دختر كرمان
قلعه دختر كرمان يكى از آثار معروف تاريخى اين شهر است كه در شمال شرقى و در داخل محدوده كرمان قرار دارد. بناى آن را به هفتواد يا بلاش اشكانى نسبت مى دهند. بنابر افسانه ها و داستان هاى محلى، گويند دخترى بر اين قلعه فرمانروايى داشت كه با در دست داشتن طلسمى، آن را ناگشودنى ساخته بود. اما پژوهش هاى تاريخى بر آن است كه نام دختر براى پاره اى قلاع در گوشه و كنار كشور، به آن دليل بوده كه آن قلعه ها استوار و ناگشودنى و بكر بوده اند.
قدمت اين قلعه به دوران ساسانى مى رسد و بازمانده معبد آناهيتا (الهه ناهيد، نگهبان آب ها، زنان، گياهان و بارورى) است. ساختمان اين قلعه به دو قسمت مجزا تقسيم مى شود: قسمتى كه بر فراز قله نسبتاً مرتفع جنوب شرقى قرار دارد و به علت وضعيت طبيعى آن به طور كامل از قلعه مجزاست و قسمت دوم كه بر تپه كوتاه ترى جاى گرفته است. در زمان سلجوقيان قلعه دختر پناهگاه كرمانيان بوده است.
از ديگر بناهاى تاريخى استان كرمان، باغ شاهزاده در چند كيلومترى ماهان است كه در زمان قاجار بنا شده است. در خيابان اصلى اين باغ كه با شيبى تند از جلوى ساختمان تا در ورودى آن كشيده شده، حوضچه هايى ساخته اند كه آب از آنها مانند آبشارى فرو مى ريزد.
همچنين مى توان از مجموعه وكيل، شامل بازار، حمام، مسجد و كاروانسرا نام برد كه به سال ۱۲۷۵ هجرى ـ قمرى بنا شد.
* ماهان، بهشت زمين در دل كوير
شهر ماهان در فاصله ۴۲ كيلومترى جنوب شرقى كرمان، در مسير راه كرمان ـ بم واقع شده است. اين شهر كه در دامنه ارتفاعات قرار دارد، به دليل وجود آرامگاه «شاه نعمت الله ولى» شهرت يافته است. وجود اين مجموعه موجب گسترش دايره وار شهر در طول زمان شده است. با اين حال اين شهر نسبت به ساير شهرهاى استان كرمان از وسعت زيادى برخوردار نيست. ماهان از ديرباز به دليل وضع خاص جغرافيايى خود در حكم ييلاق مردم كرمان بوده و وجود مزار شاه نعمت الله ولى عاملى در جهت زائران و اين هر دو، سبب استمرار جاذبه ماهان شده است.
* سابقه تاريخى و بخش هاى مجموعه
نخستين بخش بنا در حدود سال
۸۳۵ ه . ق ساخته شده است. اين قسمت از بنا، گنبدخانه است كه مقبره شاه نعمت الله ولى در آن قرار دارد. از سمت جنوب مجموعه در بزرگى به محوطه باز مى شود كه بالاى آن را مقرنس كارى زيبايى زينت بخشيده است. اين گنبد در قسمت داخلى كادربندى زيبايى دارد و پوشش خارجى آن با كاشيكارى فيروزه اى رنگ، همراه با رنگ هاى سفيد و مشكى پوشانده شده است. گنبد در جريان زلزله كرمان دچار آسيب هايى شد كه بعدها براى مرمت آن اقدام هايى صورت گرفت.
حرم و به عبارت ديگر، مقبره شاه نعمت الله ولى، مانند اتاق بزرگى است با طاق گنبدى كه در ميان آن، قبر او پوشيده از سنگ مرمر و داراى چهار در است كه به رواق هاى اطراف باز مى شوند. بناى بقعه حرم، منسوب به احمدشاه دكنى يا بهمنى پادشاه دكن و لاهور است كه در سال ۸۲۵ه . ق به حكومت رسيد و چون سلطنت خود را به واسطه بركت انفاسى شاه نعمت الله مى دانست، ارادت زيادى به ايشان داشت. به اين ترتيب، تاريخ ساخت مقبره به دوره گوركانيان مربوط مى شود.
در سمت شرقى حرم، رواقى است كه مقبره شاه خليل الله ثانى از نواده شاه نعمت الله در نزديكى خروجى آن قرار دارد. در ضلع شمال حرم، رواق وكيل الملكى واقع شده كه به صحن بزرگى مرتبط مى شود. بانى اين صحن و رواق، محمد اسماعيل خان، وكيل الملوك بوده و بعدها تكميل شده است. اين صحن زيبا، حوضى در ميان دارد و اطراف آن با اتاق هايى محصور شده است. صحن ديگرى كه در شمال صحن وكيل الملكى قرار گرفته، به صحن اتابكى موسوم است و احتمالاً بخشى از صحن وكيل الملكى بوده كه بعدها ميرزا على اصغر اتابك، هزينه هايى را براى تعميرات آن متقبل شده است. اين صحن كه وسيع ترين صحن مجموعه است، دو باغچه قرينه در دو طرف يك حوض دارد و در بخش غربى، آب انبار مجموعه واقع شده است. در فاصله اين دو صحن، عمارتى دو طبقه واقع است كه هشتى وارسى هاى زيباى آن، توجه هر بيننده اى را به خود جلب مى كند.
در سمت جنوب بناى مقبره، رواق و صحن شاه عباس امير دامادى قرار دارد كه متعلق به دوره صفويه است و از بقيه صحن ها مساحت كمترى دارد.
* زيارتگاه هاى زنانه در كرمان
در روزگار ما به همت يكى از فرزندان خلف كرمان كه هشتادمين سال عمر پربركت خود را در سال ۱۳۸۴ پشت سر نهاد، يعنى دكتر «باستانى پاريزى» به تاريخ و فرهنگ اين استان توجه ويژه اى شده است. با اين همه، هنوز زمينه پژوهش هاى تاريخى و فرهنگى فراوانى درباره اين استان پهناور فراهم است. از آن جمله آثار تاريخى، زيارتگاه ها و مقابر ناشناخته است. مطالعه درباره اين آثار از آن جا كه آميخته با باورهاى مردم است، مقوله اى جذاب به شمار مى رود. اين مطلب در مورد دو زيارتگاه در كرمان است كه اختصاص به زنان دارد و چون «دختر» بوده اند، براى زيارت آنان ترتيب ويژه اى باب شده است كه با زيارت تمام اماكن مقدس تفاوت دارد.
* بى بى دختر
دو زيارتگاه در كرمان مختص به زنان است كه در دو روستاى كرمان واقع شده اند. يكى از اين دو زيارتگاه، بى بى دختر در روستايى از توابع شهر كرمان قرار دارد. بى بى لقبى است كه مردم آن سامان به زنان سيده مى دادند. اين زيارتگاه در سمت شمال غرب شهر كرمان و در جوار روستاى «اختيارآباد» قرار دارد. اختيارآباد منطقه اى است كه با توسعه شهر كرمان به محدوده اين شهر نزديك تر شده است.
از بلوار فرودگاه كرمان تا بى بى دختر ۱۲ كيلومتر فاصله است. بقعه «بى بى دختر» در انتهاى ده قرار دارد و اطراف آن را قبرستان عمومى احاطه كرده است. گنبد نيمه باز بقعه، ۴ تا ۵ متر ارتفاع دارد. اين گنبد كاشيكارى شده و بر گرداگرد آن ابياتى نوشته شده است.
* بى بى حيات
زيارتگاه ديگرى كه در كرمان واقع شده است، بى بى حيات نام دارد كه نام روستايى از توابع رفسنجان در دهستان خنامان است. اين دهستان از نقاط خوش آب و هوا و ييلاقى كرمان محسوب مى شود.
بى بى حيات در شمال شرقى شهر رفسنجان قرار دارد. از رفسنجان ۴۵ كيلومتر را پشت سر گذاريم، به خنامان مى رسيم. از آغاز بايد ۴۰ كيلومتر را طى كنيم تا به قريه و زيارتگاه بى بى حيات برسيم.
بقعه و مقبره بى بى حيات يكى از قديمى ترين آثار منطقه است كه تاريخ آن به ۳۰۵ هجرى قمرى برمى گردد. چون بى بى حيات در منطقه سردسير قرار گرفته، زمستان ها خلوت است؛ اما در تابستان مردم زيادى را به خود جلب مى كند.
بيشتر زائران بى بى حيات كسانى هستند كه نذرى كرده اند و نذورات خود را به حرم بى بى حيات اهدا مى كنند. البته نوع نذورات در اينجا فرق دارد و اغلب وسايل زنانه از قبيل چادرنماز و روسرى و سرمه دان و انگشترى و گردنبند و زيورآلات زنانه و پاره اى مصنوعات كار دست است كه بر در و ديوار حرم مى آويزند.