دانشگاه هنر اسلامى تبريز بعد از ۸ سال هنوز هيچ خوابگاهى ندارد .
معاون دانشجويى دانشگاه هنر اسلامى تبريز با بيان اين مطلب گفت: در اوايل هر سال قول هايى براى تأمين اعتبار براى خريد خوابگاه داده مى شود اما اين قول ها تحقق نمى يابند. منصور رضايى گفت: بيش از ۸۵ درصد دانشجويان دانشگاه هنر اسلامى تبريز غيربومى هستند و در خانه هاى مردم زندگى مى كنند اما دانشگاه در آغاز ثبت نام دانشجو از محل كمك هاى مردمى نه از اعتبار دولتى و دانشگاهى ۴ ميليون ريال به هر دانشجو كمك مى كند.
وى خاطرنشان كرد: صاحبخانه با نظارت امور دانشجويان ارزيابى مى شود. شغل صاحب خانه و شرايط مختلفى كه دانشجو احساس امنيت در آن خانه ها داشته باشد مورد توجه قرار مى گيرد.







ه

على خضريان (فعال دانشگاهى)
دانشگاه به عنوان جامعه اى كوچك از برآيند افكار اجتماع هميشه در خود سلايق و تفكرات مختلفى را نظاره مى كند و در اين بين منطق و استدلال هاى گوناگونى را بروز و ظهور مى دهد كه گاهى برخى از اين تفكرات با ديگر تفكرات در تضاد هستند.
اما، آنچه كه مسلم است اينكه دانشگاه به علت آنكه محل بروز و ظهور تفكر بوده است هيچگاه در شأن و منزلت خود نمى داند كه در تمجيد و يا تعريف از هر شخص و يا گروهى حرفى به ميان بياورد و در اين ميان بيشتر تمايل به نقد و بررسى هر مسئله را در خود مى پروراند و البته اين نقد، با هدف ساختن و يا تكامل هر فكر و ايده اى در مرحله عمل بوده و منافاتى با اصل آن تفكر و يا ايده ندارد و اين به علت ذات دوران دانشجويى است كه همه چيز را آرمانگرايانه دنبال مى كند.
در اين ميان يكى از تفكراتى كه صدالبته صحيح و درست بوده است، ايده تأسيس دانشگاهى است كه در آن علم و عالم را يك جا در خود جاى دهد و طالب و طلبه را در كنار هم بنشاند و در مسير علم آموزى نيازى به مدرك گرايى نباشد و در يك كلام «دانشگاه آزاد اسلامى» باشد.
با اينحال هيچ كس نمى تواند ادعا كند كه نمى توان براى تكميل چنين برنامه اى چه از لحاظ سخت افزارى و مديريتى و چه از لحاظ نرم افزارى و فكرى حركت رو به جلويى را برنامه ريزى كرد.
آنچه جاى سؤال و تأمل دارد آنكه پس چگونه است تا دانشجويان و دانشگاهيان بنا بر اصل رفتارى و ذاتى خود زمانى كه اقدام به برگزارى جلساتى براى بررسى و نقد عملكرد مديران و مسئولان دانشگاه آزاد مى كنند، از سوى برخى افرادى كه دايه مهربان تر از مادر هستند مورد هجوم، اهانت و تهمت هاى ناروا قرار مى گيرند و آيا مگر آنها چه گفتند كه اين همه مورد تهديد و بى مهرى حتى از سوى رياست دانشگاه آزاد قرار مى گيرند !
البته در اين ميان اين سؤال هم پيش مى آيد كه چرا برخى قصد دارند تا بررسى عملكرد خود را به وجود يا عدم وجود كل مجموعه دانشگاه آزاد نسبت دهند و اصلاً چرا حاضر به حضور در جمع دانشجويانى كه مى خواهند داستان مديريت دانشگاه آزاد را نه از زبان غير، بلكه از زبان اولين و تنها رئيس اين مجموعه شنيده و براساس آنچه مى پرسند و مى شنوند به يك قضاوت صحيح دست پيدا كنند نمى شوند و آيا اين دانشجويان به علت رعايت اخلاق و قضاوت نكردن يكطرفه محكوم به بى مهرى و تهديد به شكايت حتى از سوى رياست دانشگاه آزاد هستند !
اما آنچه بهانه اى شد تا درباره اين مسائل حرفى به ميان بيايد مطلبى است درباره اينكه برخى از دانشجويان دانشگاه آزاد كه در قالب تشكل هاى دانشجويى اين دانشگاه فعاليت مى كنند بيان داشته اند كه «در مقابل هرگونه تعرض به دانشگاه آزاد و مديريت آن با اقتدار خواهيم ايستاد» كه البته ايستادگى اين دوستان را بنده هم كاملاً قبول دارم و با آنها هم عقيده ام.
اما سؤال اين است كه تا اين لحظه چه كسى و يا چه گروهى به دنبال تعرض به دانشگاه آزاد و يا حتى مديريت اين دانشگاه خارج از قانون بوده مگر آنكه منظور نويسندگان بيانيه اين باشد كه حتى مديريت دانشگاه آزاد را بايد در قانون استثنا دانست كه اينچنين حقى را هيچ فردى نمى تواند براى خود مفروض بدارد.
نكته جالب ديگرى كه بايد به آن پرداخت اينكه اين دوستان در پاسخ به دانشجويانى اين مطالب را مطرح كرده اند كه فقط خواستار پاسخگويى مديريت دانشگاه نسبت به برخى معضلات و مشكلات دانشگاه آزاد شده اند و نمى دانيم چرا برخى دوستان تشكل هاى دانشگاه آزاد اينگونه به خروش
آمده اند !
و البته سؤالى كه ذهن هر فرد ناظر را به خود مشغول مى كند اين است كه آيا مشكلى در پرسش و فرهنگ پاسخگويى مسئولان به جامعه دانشگاهى وجود دارد كه بر ما پوشيده است يا عملكرد مديريت دانشگاه آزاد اسلامى مشكلى داشته كه نمى توان مطرح كرد
به نظر مى رسد كه دوستان در تشكل هاى دانشگاه آزاد بسيارى از ابعاد اين منطق برايشان پوشيده مانده است.
سؤال اينجاست كه كدام دانشجوى دانشگاه آزاد امروز از بسيارى مشكلات موجود اعم از صنفى، فرهنگى، اقتصادى و ... بى اطلاع است و كدام يك دوست ندارند تا اين معضلات كه بسيارى قابل بررسى و رفع مى باشد حل گردد و آيا اين بيانيه حرف دل همه دانشجويان دانشگاه آزاد بوده و يا اينكه ميان مواضع تشكل هاى دانشگاه آزاد و دانشجويان آن تفاوت وجود دارد البته اينكه اين دوستان اينگونه مى نگرند بايد احترام گذاشت .
اميد مى رود تا با ايجاد روندى منطقى و به دور از هرگونه تعصب بتوان به بررسى عملكرد مديريتى پرداخت كه نقاط قوت و ضعفى همچون ديگر مديران داشته و قطعاً اصلاح آن در گام اول به سود دانشجويان و دانشگاهيان بويژه دانشگاه آزاد خواهد بود.

ايوب نعمتى ‎/ دبير شوراى صنفى دانشگاه تهران
خوابگاه كوى دانشگاه تهران با فاصله زمانى حدود يك دهه از تأسيس اين دانشگاه بنا به ضرورت اسكان دانشجويان شهرستانى تأسيس شد. تأسيس خوابگاه ها در ابتداى امر تنها براى اسكان دانشجويان بوده است .
رفته رفته مسئولان به اين فكر رسيدند كه خوابگاه اصلى ترين مكان براى يك مجموعه دانشگاهى است. چرا كه دانشجويان بيش از نيمى از وقت خود را در اين مجموعه سپرى مى كنند، لذا ضرورت تبديل خوابگاه ها از محيط اسكان به يك فضاى فرهنگى احساس مى شود بنابراين مسئولان وقت آئين نامه شوراهاى صنفى خوابگاه ها را تدوين كردند كه در اين آئين نامه به موارد زير تأكيد شده است :
۱ـ تقويت روحيه اعتماد به نفس و خودباورى، عدالتخواهى، تعاون و همكارى.
۲ـ مشاركت در توسعه دولت و تقويت امنيت اجتماعى دانشجويان در خوابگاه ها.
۳ـ تأمين و ارتقاى مشاركت دانشجويان خوابگاه ها براى تقويت مطلوب تر ارائه كردن خدمات معيشتى، رفاهى، اجتماعى، فرهنگى، آموزشى.
با اين وجود بايد گفت كه موارد اشاره شده در آئين نامه در هيچ خوابگاهى اجرايى نمى شود و خوابگاه تنها محلى براى اسكان دانشجويان است. با اين همه مسئله اساسى دانشجويان در خوابگاه ها رعايت نكردن استاندارد خوابگاه است. به عنوان مثال متمركز نكردن خوابگاه، مشكلات عديده اى را براى دانشجويان به وجود آورده است. زيرا پخش بودن موجب مى شود تا امكانات لازم به تناسب بين دانشجويان توزيع نگردد و ما شاهد تبعيض در خوابگاه ها باشيم.
مشكل دوم در خوابگاه ها رعايت نكردن استاندارد و برخوردار نبودن هر دانشجو از سرانه مشخص شده براى او است. يعنى اين كه هر فردى از چند مترمربع فضاى اتاق و يا فضاى سبز بايد برخوردار باشد. اين موردى است كه همه خوابگاه هاى دانشجويى كشور با آن روبه رو هستند، از كوى دانشگاه تهران گرفته تا دانشگاه زابل. اتاق ها پنج نفره و حتى هشت نفره است . اين وضعيت مشكلات بسيارى را براى دانشجويان بويژه براى دخترها به وجود آورده است .
علاوه بر اين مسئله تغذيه در خوابگاه مشكل ساز شده است . مشكل از آنجا شروع مى شود كه اقدام كارشناسى بر روى وعده هاى غذايى انجام نمى شود. اينكه كسى كه ۹ ماه از زندگى خود را هر ساله در خوابگاه ها سپرى مى كند، به چه اندازه از ويتامين ها و مواد مورد نياز بدن در وعده هاى غذايى اش احتياج دارد.
متأسفانه اقدامى در اين باره انجام نمى شود و آثار و تبعات آن بعد از سپرى شدن زندگى خوابگاهى آشكار مى شود و يا احترام به حقوق دانشجو در انتخاب كردن نوع غذا، باز هم موردى است كه اكثر خوابگاه ها آن را رعايت نمى كنند و فقط به فكر سير كردن شكم دانشجو هستند . اگر بخواهيم تعادل بين محدوديت هاى مديران و خواسته ها و توقعات دانشجويان ايجاد شود چاره اى جز اين نيست كه به سراغ تقويت كردن شوراى صنفى برويم؛ تنها نهادى كه به صورت خودجوش و از بين دانشجويان براى همه دانشجويان فعاليت مى كند.
همه كس و از هر قشرى، هر نوع مشكلى كه دارد مى تواند در شوراى صنفى مطرح كند و اين نه بر عهده بسيج است و نه انجمن اسلامى و نه هر تشكل ديگرى. تجربه اى كه ما در كوى دانشگاه تهران آن را به نمايش گذاشتيم؛ تجربه اى كه از اسفند۸۶ با تقويت شورا و وارد كردن آن در اداره خوابگاه، شاهد تحول در سيستم مديريتى خوابگاه بوديم.
به اميد آنكه مديران از فضاى سنتى مديريتى بيرون آمده و دانشجو را در اداره سيستم سهيم بدانند.

مجوز انتشار براى نشريات دانشگاه تهران

آن دسته از نشريات دانشجويى دانشگاه تهران كه تا پايان سال گذشته به علت رعايت نكردن فواصل انتشار لغو مجوز شده اند در صورت تمايل مى توانند براى تجديد مجوز اقدام كنند.
معاون دانشجويى دانشگاه تهران درباره اين مطلب گفت: حدود ۳۲۰ نشريه دانشجويى در دانشگاه تهران مجوز دارند كه حدود ۱۲۰ عنوان از آنها فعال هستند.
سيدمهدى قمصرى گفت: تا پايان سال گذشته آن دسته از نشريات دانشجويى كه فواصل انتشار را رعايت نمى كردند لغو مجوز شدند و اين موجب مى شود كه برخى دانشجويان مجوز نشريه را فقط براى برخى مقاطع خاص درخواست نكنند. قمصرى درباره فعاليت نشريات دانشجويى در كوى دانشگاه تهران نيز گفت: شوراى صنفى دانشجويان كوى دانشگاه نشريه دارد. همچنين هر دانشجوى دانشگاه تهران كه درخواست مجوز نشريه مى كند اگر دانشگاه را به عنوان گستره توزيع نشريه تقاضا كند مى تواند نشريه را در كوى دانشگاه نيز توزيع كند.

علت تأخير دانشگاه اميركبير در پرداخت وام هاى دانشجويى

تأخير پرداخت وام از سوى صندوق رفاه دانشجويان وزارت علوم يك روال هميشگى است و مربوط به اين ترم هم نمى شود.
مديركل امور دانشجويان دانشگاه صنعتى اميركبير درباره تأخير در پرداخت وام هاى دانشجويى گفت: اداره رفاه دانشگاه صنعتى اميركبير در يك دوره اى از اول نيمسال دوم تا اوايل ارديبهشت ماه بدون مسئول اداره مى شد و به نظر مى رسد كه اين مورد موجب تعويق در پرداخت وام هاى دانشجويى شده است.
مهندس محمد فراهانى گفت: با وجودى كه اداره رفاه در مدت كوتاهى مسئول نداشت اما اقدامات لازم درباره فعاليت هاى اين اداره انجام مى شد. ارسال ليست هاى مربوط به وام هاى دانشجويى با امضاى مدير امور دانشجويى نيز به موقع انجام گرفت و هر ۱۵ روز يك بار ليست ها به صندوق رفاه ارسال شده است. معطلى در بخش صندوق رفاه دانشجويان وزارت علوم يك روال مشخصى است و مربوط به اين ترم هم نيست.