ترجمه : زهرا رهنما
اگر شما هم با ديدن فيلم هاى تخيلى آرزو مى كرديد شنلى داشته باشيد كه با پوشيدن آن نامرئى شويد، بايد بدانيد كه با تلاش فيزيكدانان دانشگاه كاليفرنيا آرزوى شما بسيار به حقيقت نزديك شده است.
اين شنل هاى نامرئى كننده از موادى مصنوعى به نام metamaterial ساخته مى شوند كه ضريب شكست منفى دارند.
طبق قوانين فيزيك، پرتوهاى نور همواره مسير مستقيمى را طى مى كنند، ولى هنگامى كه به طور مايل از يك محيط شفاف وارد محيط شفاف ديگرى مى شوند (مثلاً از هوا به آب مى روند) از مسير مستقيم منحرف مى شوند و شكست پيدا مى كنند.
براساس زاويه شكست نور در محيط هاى مختلف، به هر محيط يك ضريب شكست نسبت داده مى شود كه اين ضريب براى تمامى مواد طبيعى مقدارى مثبت است.
اما metamaterial ها كه موادى مصنوعى هستند و خواصى غيرعادى دارند، ضريب شكست منفى دارند يعنى زاويه شكست نور در آنها قرينه زاويه شكست نور در مواد طبيعى است. اين مواد ساختار متناوبى دارند كه روى ميدان هاى الكترومغناطيسى تشكيل دهنده نور تأثير متقابل مى گذارند. البته دوره تناوب اين مواد بايد كمتر از دوره تناوب امواج نور باشد. به همين خاطر metamaterial ها فقط روى نورهايى با طول موج بلند و امواج ميكروويو اثر گذار و قابل استفاده اند.
البته در گذشته هم فيزيكدان ها metamaterial هاى دوبعد اى كه در محدوده طول موج نور مرئى و ميكروويو خاصيت نامرئى كردن اشيا را داشته باشند ساخته بودند، ولى اخيراً يكى از فيزيكدانان دانشگاه كاليفرنيا ادعا كرده است كه موفق به ساخت metamaterial سه بعدى با همين خصوصيات شده است. اين ماده در حقيقت منشورى است كه از ۲۱ لايه نقره و فلورايد منيزيم كه به صورت يك در ميان و با ساختار تورى شكل در كنار هم قرار گرفته شده اند، ساخته شده است.
گفته مى شود اين metamaterial سه بعدى در طيف هاى نزديك به مادون قرمز، ضريب شكست منفى و در نتيجه خاصيت نامرئى كنندگى دارد.
[منبع: Newscientist]

غزاله مرعشى
ما هميشه تصور مى كنيم مخترعان و مكتشفان، براى اختراع يا اكتشاف چيزى اول برنامه ريزى مى كنند و سپس با تلاش و كوشش بى وقفه به آن دست پيدا مى كنند.در حالى كه هميشه اين طور نيست.
گاهى اوقات برخى از اتفاقات تصادفى يا به اشتباه در بعضى از آزمايش ها ذهن خلاق دانشمندان را به خود مشغول مى كند و مسير مطالعات و تحقيقاتشان را عوض مى كند تا به نتايج تازه اى برسند. شايد تعجب كنيد اگر بدانيد بسيارى از وسايلى كه امروزه از آن استفاده مى كنيم به همين شيوه ساخته شده اند.
ساخارين
ساخارين كه اولين ماده شيرين كننده مصنوعى است در سال ۱۸۷۹ به طور تصادفى توسط محققى به نام «كنستانتين فالبرگ» كه در آزمايشگاه دانشگاه «جان هاپكينز» كار مى كرد ، كشف شد. به اين صورت كه فالبرگ فراموش كرد قبل از صرف ناهار دست هايش را بشويد. اتفاقاً آن روز در جريان آزمايشات مقدارى از يك ماده شيميايى روى دست او ريخته بود. فالبرگ متوجه شد نانى كه در دستش گرفته است به صورت غيرعادى طعم شيرين گرفته است.
او چند سال روى ساخت ساخارين كار كرد و در نهايت در سال ۱۸۸۴ حق امتياز آن را گرفت و ساخارين را به صورت انبوه توليد كرد.
اين شيرين كننده مصنوعى در جريان جنگ جهانى اول كه شكر جيره بندى شده بود به محبوبيت زيادى دست پيدا كرد.
ماكروفر
در سال ۱۹۴۵ ، «پرسى اسپنسر» مشغول انجام آزمايش هايى روى يك لوله خلأ كه «مگنترون» ناميده مى شد بود كه ناگهان متوجه شد شكلاتى كه در جيبش بوده آب شده است. اسپنسر آزمايش ديگرى روى ذرت انجام داد. وقتى ذرت ها در دستگاه جديد تبديل به پاپ كورن شدند او فهميد كه اين دستگاه قابليت به وجود آوردن يك انقلاب جديد در زمينه تكنولوژى را دارد.
ماكروفر در سال ۱۹۵۰ به توليد انبوه رسيد اما به علت حجم زياد و قيمت بالا مورد اقبال عمومى قرار نگرفت. به مرور تا سال ۱۹۶۷ قيمت دستگاه و حجم و وزن آن كاهش يافت و همين مسئله موجب شد ماكروفر به آشپزخانه بسيارى از مردم راه پيدا كند.
كرن فلكس(برشتوك)
در سال ۱۸۹۴ دكتر «جان هاروى» سرپرست آسايشگاهى در ميشيگان بود. او و برادرش ويل هاروى تصميم داشتند ماده غذايى بسازند كه هم براى بيماران مفيد و مغذى باشد و هم با رژيم سفت و سخت آسايشگاه هماهنگ باشد. آنها يك روز به صورت تصادفى مقدارى گندم آب پز را در معرض هواى آزاد قرار دادند. بعد از گذشت مدتى گندم پخته شده حالت بيات پيدا كرد.
دكتر هاروى وقتى متوجه اين قضيه شد به جاى آن كه آن مواد را دور بريزد، آنها را پرس كرد تا ورقه هايى از خمير توليد كند ولى چون خمير بيات و خشك شده بود، موقع پرس شدن خرد و تبديل به پولك هاى ريز شد.
دكتر هاروى پولك ها را تفت داد تا آنها به شكل كورن فلكس امروزى دربيايند. پس از امتحان كردن اين روش روى ذرت و ساير غلات، دكتر هاروى امتياز توليد كورن فلكس را گرفت و در سال ۱۹۰۶ ويل هاروى كارخانه توليد كورن فلكس را تأسيس كرد.
البته چون ويل براى خوشمزه تر كردن كرن فلكس به دستور آن كمى شكر اضافه كرد، دكتر هاروى به خاطر پائين آمدن ارزش غذايى آن از همكارى با او سر باز زد.

ترجمه: منيژه صحرايى
هرچند سفر به فضا دشوار و دور از دسترس است اما شركت ماكروسافت درصدد است كه سفر به اعماق كهكشان ها را به آسانى روشن كردن كامپيوتر كند.
اخيراً شركت ماكروسافت نرم افزار رايگانى به نام world wide telescope عرضه كرده است كه همه افراد علاقه مند به نجوم، از دانشمندان و ستاره شناسان گرفته تا افراد عادى با استفاده از آن مى توانند به گشت و گذار در ميان كهكشان ها، صور فلكى و سيارات دوردست بپردازند.
براى ساخت اين نرم افزار حدود ۱۲ ترابايت (terabyte) - تقريباً معادل ۲‎/۶ ميليارد صفحه متن - از تصاوير فضايى گرفته شده توسط تلسكوپ فضايى هابل، تلسكوپ فضايى پرتوايكس چاندرا و تلسكوپ فضايى اسپيتزر استفاده شده است و اين تصاوير با دقت زياد در كنار هم چيده شده اند تا بتوانند تصوير يكپارچه اى از فضا ارائه دهند به گونه اى كه كاربر احساس مى كند با استفاده از يك تلسكوپ مجازى هر قسمت از فضا را كه بخواهد مى تواند رصد كند.
استفاده از اين نرم افزار مانند انجام يك بازى كامپيوترى است. كاربران مى توانند روى قسمت هاى مختلف تصاوير زوم كنند و كهكشان هايى را كه هزاران سال نورى از ما دورتر هستند مشاهده كنند. تصاوير به صورت كاملاً پيوسته در كنار يكديگر قرار دارند به طورى كه ستارگان دوردست و حتى غبار فضايى با وضوح بسيار زيادى قابل مشاهده هستند.
اين نرم افزار شامل چند تور فضايى است كه از سوى ستاره شناسان طراحى شده است و كاربر با شركت در آنها مى تواند از نقاط ديدنى فضا بازديد كند. همچنين كاربران مى توانند با توجه به دانش و تجربيات خود نيز تورهاى فضايى طراحى كنند و در اختيار ساير كاربران قرار دهند.
هدف اصلى ماكروسافت از طراحى اين نرم افزار علاقه مند كردن كودكان به علم نجوم و ترغيب آنها به انجام مطالعات و تحقيقات علمى است.
[منبع: New scientist]

ساخت ماشينى براى چاپ سه بعدى اشيا
گروهى از محققان انگليسى پس از چهار سال تحقيق ماشينى را ساخته اند كه اشيا را به صورت سه بعدى چاپ مى كند.
محققان دانشگاه «بس» در انگليس پس از چهار سال پژوهش ماشينى را با عنوان «RepRap» ساخته اند كه مى تواند اشيا را به صورت سه بعدى چاپ كند.ماشين RepRap همانند يك چاپگر معمولى است، اما به جاى آنكه جوهر را روى كاغذ پرتاب كند لايه هاى نازكى از پلاستيك گداخته را منتشر مى كند كه به محض جهش روى كاغذ جامد و سفت مى شود.
با كمك اين چاپگر امكان ساخت تصاوير سه بعدى فراهم مى شود.
ماشين RepRap نه تنها مى تواند همانند ديگر چاپگرهاى موجود در بازار هر نوع محصول پلاستيكى را توليد كند بلكه مى تواند به آرامى تكه هايى كه اين اشيا را تشكيل مى دهند، بازسازى كند. با استفاده از آن كاربر مى تواند از روى يك شىء نمونه هاى ديگرى توليد كند و آن را به دوستان خود بدهد.

ابداع خودرويى كه با آب كار مى كند
يك مبتكر آمريكايى موفق به ساخت خودرويى شد كه سوخت آن عمدتاً آب است.آنتونى براون مبتكر خودروى آبى در اين باره مى گويد: اين خودرو با يك اونس آب ۱۰۰ مايل را طى مى كند و با آب مقطر، معمولى و آشاميدنى كار مى كند.البته خودروى آبى به مقدار اندكى بنزين نيز احتياج دارد، اما بعد از روشن شدن با استفاده از بخار آب شروع به حركت مى كند.

توپ هاى مجهز به فناورى هاى نوين
فوتباليست هاى جام ملت هاى اروپا (يورو ۲۰۰۸) در رقابت هاى اين جام از توپ جديد محصول شركت آديداس كه مجهز به فناورى هاى نوين است استفاده مى كنند. در رقابت هاى يورو ۲۰۰۸ نوعى توپ جديد محصول شركت آديداس مورد استفاده قرار مى گيرد كه «يوروپاس» نام دارد. سطح جديد اين توپ به بازيكنان در كنترل و هدايت مطلوب آن در تمام شرايط جوى كمك مى كند. اين سطح از نوعى بافت جديد كه PSC نام دارد، ساخته شده است. اين بافت تركيبى از يك ساختار ظريف غير طبيعى و به شدت سخت است كه روى پوسته خارجى توپ كشيده مى شود و به طرز مطلوبى توپ را به كفش فوتباليست تماس مى دهد. محققان مؤسسه فناورى ورزشى دانشگاه «لافبروا» در انگليس روى اين توپ آزمايش هاى دقيقى انجام دادند و عملكرد صحيح «يوروپاس» را تضمين كردند. توپ «يوروپاس» محصول آديداس از ۱۴ پانل نوآورانه فناورى اتصال گرمايى (Thermal Bonding Technology) ساخته شده است. اين پانل ها با ساختار سطحى بافت «پى اس سى» تركيب شده اند و به اين ترتيب به بازيكن امكان مى دهند كه حتى در بدترين شرايط جوى نيز توپ را به خوبى كنترل كند.