حسين قنبرى گرمى
شيوه هاى به كار گرفته شده در كابينه گوردون براون نخست وزير انگليس تفاوت چندانى با شيوه هايى كه قبلاً در كابينه تونى بلر به كار گرفته مى شد ندارد به طورى كه در اين كابينه نيز اجازه متوسل شدن به هر نوع دروغى براى پيشبرد اهداف خود داده شده است .
در دوم ماه مه وزراى امور خارجه اعضاى گروه ۱ + ۵ يعنى آلمان ، چين ، فرانسه ، انگليس ، روسيه و امريكا به رياست ديويد ميليبند وزير امور خارجه انگليس در لندن گرد هم آمدند .
در پايان اين نشست بر اساس سنت موجود ، ميليبند از طرف همتايان خود مسئول انتشار بيانيه مطبوعاتى اين نشست شد و متن اين بيانيه را در سايت اينترنتى وزارت امور خارجه انگليس قرار داد.
وزير امور خارجه انگليس در بيانيه خود آورده بود: «اين نشست با هدف بحث درباره مراحل بعدى رويكرد گروه ۱+۵ در رابطه با مشكلاتى كه در قبال برنامه هسته اى ايران ديده مى شود برگزار شد و تمامى شركت كنندگان در آن در اين باره كه معتقد بودند تهديد برنامه غنى سازى اورانيوم ايران براى ثبات بين المللى تهديدى بسيار جدى است توافق كامل داشتند.»
اما بايد گفت همانطور كه همه مى دانند موضع روسيه در قبال برنامه هسته اى ايران اينگونه نيست. به طورى كه والنتين اسلوبودوف دبير شوراى امنيت روسيه در آخرين كنفرانس مطبوعاتى خود در تهران به صراحت گفته بود :
«موضع روسيه در قبال برنامه هسته اى ايران به شرح زير است :
۱-ايران حق دستيابى به چرخه سوخت هسته اى را دارد و تنها بايد قوانين معاهده ان پى تى را مراعات نمايد و يا به عبارت ديگر از اين چرخه براى ساخت سلاح هسته اى استفاده نكند .
۲-ارزيابى ما اين است كه ايران در حال حاضر هيچ برنامه نظامى هسته اى ندارد اما مطمئن هستيم كه اين ديدگاه علاوه بر روسيه ديدگاه ساير كشورهايى باشد كه در حل و فصل اين مسئله دخيل هستند.»
سرگئى لاوروف وزير امور خارجه روسيه در لندن تلاش كرد تا براى همتايان خود تشريح كند كشورش كه در برنامه هسته اى ايران همكارى دارد مطمئن است كه اين برنامه كاملاً صلح آميز است اما اين مسئله را نيز درك مى كند كه ساير كشورهايى كه چنين ديدگاهى ندارند به دنبال تضمين هايى در اين باره هستند يعنى همان كارى كه روسيه نيز در جايگاه خود آن را انجام خواهد داد.
اما لاوروف پس از بازگشت به روسيه زمانى كه بيانيه وزير امور خارجه انگليس درباره نشست اخير لندن مبنى بر اينكه تمامى اعضاى شركت كننده درباره تهديد جدى برنامه هسته اى ايران بر ثبات بين المللى توافق دارند را خواند كاملاً شوكه شد و به همين خاطر در يك كنفرانس مطبوعاتى در اين باره اعلام كرد كه هيچ گونه تهديد يا مشكل جدى از سوى ايران متوجه جامعه بين المللى نيست .
وى با اظهار ناراحتى از اقدام غير مسئولانه ديويد ميليبند گفت : برخى از همكاران ما كه در نشست لندن شركت داشتند بر خلاف انتظار ما تلاش كرده اند اين گونه القا كنند كه ما در نشست لندن در رابطه با فشار بيشتر و تشديد لحن در قبال ايران اتفاق نظر داشتيم . اما ما مى گوييم كه اين گفته جعل واقعياتى است كه در لندن اتفاق افتاده است و ما از اين اقدام وزير امور خارجه انگليس كه اين بيانيه غير واقعى را به نام تمامى شش عضو شركت كننده در نشست دوم ماه مه لندن در سايت اينترنتى وزارت امور خارجه انگليس قرار داده است متعجب هستيم . اين رفتار از جانب كسانى كه با آنان براى ارائه بسته پيشنهادى مثبت به توافق رسيده ايم كاملاً نادرست است .

گفت و گو از محمد على حكيم
سفر نورى مالكى به تهران رويدادى مهم در عمر چهار ساله دولت ملى عراق از سال ۲۰۰۳ - زمان سقوط صدام - ارزيابى شد. مالكى را در اين سفر تيمى از مديران بلندپايه اقتصادى و امنيتى همراهى كردند.مالكى در حالى راهى تهران شد كه عراق با انتخاب ها و تصميم هاى مهم روبه رو است كه اين تصميم تأثير غيرقابل انكارى بر فرداى سياسى عراق دارد.پس از سپرى شدن ۵ سال روزگار سخت اشغال، سال ۲۰۰۸ در تقويم سياسى عراق سال سرنوشت نام گرفته است. هم اكنون فهرستى از موضوعات مهم روى ميز دولتمردان بغداد قرار گرفته است كه هر كدام از آنها بخشى از شئون تجارت خارجى، امور دفاعى، سياست داخلى و روابط بين الملل عراق را تحت الشعاع قرار مى دهد. در اين فهرست مى توان طرح تكميل پروژه نيروى پليس و ارتش مستقل عراق، قانون نفت، انتخابات سراسرى، طرح وفاق ملى و كابينه ائتلافى، توافقنامه امنيتى با امريكا و... را ملاحظه كرد. در ميان اين بحث ها، اين موضوع كه دولتمردان كنونى عراق اولويت هاى همكارى خويش را چگونه تعيين كنند اهميتى دوچندان يافته است.
در اين شرايط سفر هيأت عراقى داراى اين پيام نمادين است كه در شكل گيرى اولويت هاى سياست خارجى جديد عراق سهم خواهى ها و فشارهاى امريكا چندان تأثيرى ندارد. لذا اكنون يكى از مهمترين سؤال ها درباره ديدار هيأت عراقى اين است كه آيا مذاكرات تهران به شبهه ها و نگرانى ها درباره توافقنامه امنيتى بغداد و واشنگتن پايان داده است و دولتمردان ايران و عراق اكنون علاوه بر پروژه هاى اقتصادى مهمى كه در دستور كار دارند، آيا گام هايى براى زدودن رسوبات سوءتفاهم هاى سياسى برداشته اند. در گفت و گو با جاسم العبيدى وزيردفاع عراق كه همراه مالكى به ايران آمده بود اين سؤال مهم و نتايج مذاكرات تهران را به بحث گذاشتيم.
ترجيح مى دهم اين گفت وگو را از مهم ترين مسئله امروز يعنى توافقنامه امنيتى شروع كنم، مخالفت ها و واكنش هاى زيادى نسبت به اين توافقنامه صورت گرفت اين واكنش ها به ظاهر وقفه هايى در مذاكره دو طرف ايجاد كرد اما به نظر مى آيد كه هنوز اين توافقنامه از دستور كار خارج نشده است چرا
مردم عراق حق دارند دغدغه هاى خود را درباره اين قرارداد ابراز كنند چون در نهايت اين پيمان بايد در معرض قضاوت عامه مردم قرار گيرد. تا به امروز اين قرارداد مرحله آغازين گفت وگوها را سپرى كرده است.
از طرفى مهم است كه كشورهاى همسايه نيز ضمانت هايى دراين باره دريافت كنند. براى نمونه اگر قرار است نيروهاى خارجى در عراق حضور داشته باشند كشورهاى همجوار بايد مطمئن شوند كه حضور اين نيروها تهديدى عليه آنها نيست . در همين حال ، عراق بايد خودش تصميم گيرنده و مستقل باشد. تأكيد مى كنم كه عراق هيچ قراردادى را كه براى استقلال آن زيان بخش باشد امضا نخواهد كرد. دراين باره بايد يك جدول زمانى براى خروج نيروهاى خارجى از عراق تعيين شود. اين توافقنامه بايد حقوق عراقى ها را در همه زمينه ها تضمين كند.
حاميان اين توافقنامه ادعا كرده اند كه عراق در كوتاه مدت توان نظامى لازم براى اداره امور امنيت و كنترل امور را ندارد آيا اين فرض را شما هم قبول داريد
توان نيروهاى ما در ماه هاى اخير افزايش يافته است و دانش نظامى ما به مراحل و درجات بالاترى رسيده است. مى كوشيم توانمندى نيروهاى خود را نيز ارتقا دهيم ما در حال حاضر نياز مبرمى به تقويت نيروهاى هوايى داريم. امريكا تا كنون كمك هاى زيادى به ما ارائه داده است.
اما در ساختن ارتش و توان نظامى خود فقط به امريكا تكيه نمى كنيم اگر سايرين نيز به ما كمك هايى بدهند قادر خواهيم بود كه براى تأمين امنيت داخلى نيروهاى خود را وارد عمل كنيم. از آن پس براى حفظ تماميت ارضى عراق آماده خواهيم شد.
از جمله ابهام هاى روابط امنيتى شما و آمريكا، رياست بعدى كاخ سفيد است. تا انتخابات ماه نوامبر امريكا زمان چندانى باقى نمانده است. فكر نمى كنيد با تغيير در مقام رياست جمهورى امريكا همه توافقنامه ها و قرارهاى همكارى شما با امريكا نيز تغيير كند
ما در تعامل با كشورهاى مختلف دنيا فقط به حفظ منافع ملى خود حتى در سخت ترين شرايط مى انديشيم چه مك كين انتخاب شود چه اوباما ما خود را در موقعيتى قرار مى دهيم كه بتوانيم با همه گزينه ها سازگارى داشته باشيم. هر انتخابى در طرف مقابل پيش بيايد از ديد ما فرقى ندارد ما سعى مى كنيم فقط به مصلحت كشور خودمان بينديشيم و مطابق آن تصميم بگيريم.
در شرايط فعلى جدى ترين تهديد را از چه ناحيه اى احساس مى كنيد و به عبارتى صدر فهرست دشمنان عراق اكنون چه كسانى هستند
جدى ترين خطر متوجه كسانى است كه هنوز پروژه فرقه گرايى و ايجاد نزاع قومى را دنبال مى كنند آنها عراق مقتدر و منسجم را تهديدى براى منافع خود مى بينند دشمنان عراق همان كسانى هستند كه مى خواهند عراق تجزيه شده و وفاق تاريخى كه امروز ميان شيعه و سنى به وجود آمده گسسته شود.
دولت مالكى در ماه هاى اخير مهم ترين پروژه هاى عملياتى خويش را در موصل و شهرك صدر به اجرا گذاشت، چه ميزان اين عمليات ها موفق بود
عمليات ارتش عراق عليه شهرك صدر با آنچه در موصل صورت گرفت تفاوت داشت.
طورى كه عمليات شهرك صدر با نام عمليات «سلام» (صلح و آشتى) شناخته شد. نيروهاى زمينى وارد اين منطقه شدند و شروع به شناسايى نيروهاى مخرب و ضبط سلاح ها و بمب ها كردند تا منطقه از سلاح هاى سبك و سنگين تخليه شود. تمام اين حمله ها و عمليات بدون مشاركت امريكا و نيروهاى ائتلاف انجام شده و آنها فقط گاهى پوشش امنيتى به ما مى دادند. اما در موصل ما كوشيديم اردوى تروريست ها را از بين ببريم و مانع از آن شويم اين منطقه پس از الانبار به جولانگاه آنها تبديل شود.
به عنوان عضو كابينه مالكى دوست داشتم درباره مناقشه مهمى كه بر سر نفت عراق جريان دارد نيز نظر شما را جويا شوم.
تمام پول نفت به خود عراق برمى گردد. ما بر اين گونه عايدات تسلط كامل داريم. دارايى ما از بابت صادرات درسال گذشته از ۵۰ ميليارد دلار گذشت و اميدواريم سال آينده از اين هم بيشتر شود.
پس چرا با وجود چنين وضعيتى پروژه مهم تأمين هزينه ارتش ملى و پليس ملى يا بازسازى عراق پيش نمى رود
هرگاه امنيت عراق فراهم شود، بيكارى و چندين معضل ديگر عراق نيز حل خواهد شد. اگر طرح هاى امنيتى اجرا شود و به موفقيت برسد، پيش بينى مى كنيم بندر جنوبى عراق به تنهايى قادر به پذيرش ۵ ميليون نفر خواهد بود، اميدواريم با طرح هايى كه داريم حتى روزى عراق به مركز جذب نيروى انسانى تبديل شود.
به ديدارهاى اخير با مقام هاى ايران بپردازيم. در اين سفر به جز توافقنامه امنيتى عراق و امريكا درباره چه موضوعاتى به بحث و مذاكره نشستيد
ما و ايران رابطه مستقلى داريم. ايران براى ما همسايه اى بزرگ است. به جز توافقنامه امنيتى درباره موضوعات ديگر نيز همانند وضع مرزها، مين هاى خنثى نشده و مفقودين مذاكره كرديم. همچنين در مورد تقسيم اروند رود و مرزهاى دريايى و امورى همانند اينها به گفت و گو پرداختيم. اما فرايند مذاكرات ما با ايران بايد بسيار كامل تر از اينها انجام شود و به تمامى جزئيات پرداخته شود.
در مورد توافقنامه امنيتى نيز سعى داريم با شرح جزئيات آن نظر ايران را در اين خصوص جلب كنيم.
فكر مى كنيد عراق چه زمانى بتواند در عرصه امنيت روى پاى خود بايستد و بدون مشاركت يا مداخله عوامل ديگر امور نظامى و امنيتى را اداره كند
ما الآن در همين جهت حركت مى كنيم. ولى نمى توانم دقيقاً به شما بگويم كه عراق تا چه زمانى مى تواند به امنيت كامل دست يابد. زيرا خودتان مى دانيد كه پروسه امنيت، پروسه اى طولانى است به ويژه در كشورهايى كه تروريسم لانه كرده است، هنوز كشورهاى بزرگى در جهان هستند كه در آنها انفجارها و اقدامات تروريستى جريان دارد. اميدوارم در سال آينده ما نيز در عرصه امنيت به يك ثبات جدى دست يابيم.
از مذاكرات تهران و بحث شما با ميزبان ايرانى دور نشويم.
مذاكرات خيلى عالى بود و دوطرف از مذاكرات انجام شده رضايت كامل داشتند.
روابط دو كشور در تمامى زمينه ها ازجمله اقتصادى، فرهنگى و تجارى سير مطلوبى را طى مى كند. اما مى كوشيم كه ابعاد امنيتى اين روابط را نيز تقويت كنيم. پيش از اين نيز وزراى مختلفى از عراق به ايران آمده اند و اكنون من به ايران آمده ام تا درباره روابط راهبردى و امنيتى نيز بحث و تبادل نظر كنيم تا امنيت عراق را بهبود بخشيم. زيرا تقويت اوضاع امنيتى عراق در شرايط كنونى مهمترين مسئله براى ماست. ايران كشورى بزرگ و قدرتمند است و در زمينه امنيتى به كمك ايران نياز داريم. بنابراين مى كوشيم كه ميان ايران و عراق هماهنگى امنيتى به وجود آيد.
به طور مشخص خواسته و پيشنهادهاى شما در وضع كنونى عراق به همسايه ايرانى تان چه بود و اين كه ايران چگونه در رفع بحران هاى عراق نقش آفرين خواهد بود
ايران و عراق ۱۲۰۰ كيلومتر مرز مشترك دارند كه كنترل بر آن نيازمند تلاش هاى فراوانى است. اين مرز مشترك از«رأس البيشه» در بصره آغاز و تا العماره و الشيب را دربرمى گيرد كه تسلط امنيتى بر آن سختى هايى دارد. بهترين شيوه كنترل بر اين نواحى كمك ايران به عراقى هاست تا ما نيز بتوانيم با استفاده از شرايط موجود نيروهاى مرزى خود را تقويت كنيم و اين نيروها براى تأمين امنيت اين مناطق آماده شوند.
ازجمله گام هاى مهم ايران كمك يك ميليارد دلارى به عراق است اين كمك چه بخشى از مسائل و تنگناهاى عراق را پوشش خواهد داد
بحث در اين باره از حدود يك سال پيش جريان داشت كه گفت وگوها و تبادل نظرات فراوانى درباره آن صورت گرفت. ما نيز فوايد اين اقدام را براى كشورمان مدنظر قرار داديم. اين كمك ها عمدتاً پولى نيست و شامل اجراى طرح هاى اقتصادى و غيره است كه نياز به زمان دارد. در بخش هاى برق، آب و نفت طرح هاى زيادى داريم كه اجرايى كردن آنها به كمك ايران بستگى دارد.
البته اين طرح ها فقط به همين زمينه ها خلاصه نمى شود و زمينه هاى همكارى زيادى ميان ايران و عراق وجود دارد.

مهدى تقوى
رأى روز پنجشنبه گذشته دادگاه قانون اساسى تركيه كه در آن مصوبه آزادى حجاب در دانشگاه ها لغو شد نزاع دو جبهه لائيك ها و اسلامگرايان را وارد مرحله خطرناكى كرد.
قانون حجاب مهمترين تصميم دولت اردوغان پس از دو انتخابات سال گذشته بود كه وى در پاسخ به خواست بيش از ۶۰ درصد مردم به تصويب پارلمان رساند . اين قانون به ظاهر فقط راه ورود دانشجويان محجبه به دانشگاه ها را هموار مى كرد اما در عرصه سياسى امروز تركيه نمادى از جدال هويتى دو جريان لائيك ها و اسلامگرايان به حساب مى آيد. قانون حجاب در نظر اسلامگرايان بزرگترين محدوديتى بود كه درعصر حاكميت لائيك ها بر اين كشور تحميل شده بود.مجلس و دولت اسلامگرا كه با رأى قاطع مردم در اختيار جريان اسلامگراى عدالت و توسعه قرار گرفته است، با لغو اين قانون در واقع نخستين فاز از اصلاحات بنيادى خويش را در حوزه فرهنگ و هويت تركيه آغاز كرد. برهمين اساس لائيك ها كه در عين تسلط بر نهادهاى امنيتى و نظامى ، دستگاه قضايى اين كشور را در اختيار دارند قانون حجاب را سرلوحه «سياست مهار و كنترل» خويش قرار دادند. به باور آنها اصلاح قانون حجاب پيش درآمدى از اصلاح كل نظامات حقوقى تركيه است. بنابراين با تفكرى كه لائيك ها در شروع اين جدال داشتند از ابتدا قابل پيش بينى بود كه آتش اين نزاع با روش مذاكره يا لابى هاى سياسى فروكش نخواهد كرد.
لائيك ها كه پس از چند ناكامى در انتخابات از شكست حريف خويش در ميدان رقابت هاى دموكراتيك نااميد شده اند اكنون الگوى مبارزه خويش را بر سد كردن راه اصلاحات اردوغان با استفاده از اهرم هاى ديگر قدرت به كار بسته اند.
حمايت چهره هاى ارشد نظامى بويژه بيوك آنيت ، رئيس ستاد ارتش از تصميم دادگاه لائيك ها در حالى كه قرار است دو هفته ديگر رأى دوم اين دادگاه درباره سرنوشت حزب عدالت و توسعه صادر شود، گوياى آن است كه تركيه تابستان داغى در پيش دارد.
شايد جدالى كه امروز تركيه در مرحله دموكراسى مبتنى بر اراده اسلامگرايان تجربه مى كند از هر نظر منحصر به فرد باشد. تركيه در تاريخ ۸۰ ساله پس از حاكميت تفكر آتاتورك به مدت حدود نيم قرن جدال كلاسيك نظاميان و سياسيون را سپرى كرده است. در شيوه سنتى جدال هاى تركيه هر دو گروه احزاب چپ و راست و مذهبى و غير مذهبى مغضوب اراده ژنرال ها واقع مى شدند اما در نزاع هاى جديد خود احزاب لائيك و طيفى از سياسيون اين كشور براى خارج كردن حريف اسلامگراى خويش از ميدان ، پاى قواى امنيتى و قضايى را به ميدان كشانده اند.
به طور مثال در هر دو پرونده اى كه عليه جناح اسلامگرايان در محاكم اين كشور گشوده شد يعنى لايحه دادگاه قانون اساسى تركيه مبنى بر انحلال حزب عدالت و توسعه و قانون حجاب ، شاكى ماجرا يك حزب سرشناس به نام جمهوريخواه خلق است كه با وجود داشتن عقايد چپگرايانه لائيسيته چند بار توسط كودتاى ارتش از صحنه حذف شده است.
اين مسئله مهم ترين نقطه ايراد بر تصميم دادگاه لائيك ها است كه شكوائيه ها و كيفرخواست ها عليه تصميم هاى پارلمان و دولت منتخب را حزبى تهيه مى كند كه در هر دو انتخابات بهار و تابستان ۸۶ نتوانست حداقلى از رأى اعتماد مردم را جلب كند و سهم آن از ۵۵۰ كرسى پارلمان ۸ صندلى است!
شايد به دليل وجود همين تناقضات است كه حتى احزاب لائيك هم حاضر به حمايت از تصميم دادگاه قانون اساسى نشدند. رهبر حزب سرشناس راستگرايان لائيسم ، مام ميهن هم اين حكم را مانع بزرگى در مسير دموكراسى و اصلاحات اجتماعى در تركيه خواند . يا رسانه هاى نامدار لائيك ها با انتقاد از اين حكم نوشتند: رأى ۹ قاضى، رأى ۴۱۱ نماينده مجلس را باطل كرد .
اولين پيامد اين نوع تصميم گيرى از سوى نظام قضايى تركيه اين است كه نهاد قانونگذارى به عنوان مرجع دموكراسى را فلج مى كند. اين يك اتفاق يا بدعت سياسى تازه است كه نهاد قضا كه در عرف نظام هاى دموكراسى پشتوانه و پشتيبان دموكراسى است امروز درچرخه امور تركيه نقش ترمز بازدارنده را عليه نهادهاى منتخب ايفا مى كند.
رو در رويى نهاد قضايى با قواى مجريه و مقننه، همه امور سياسى را در تركيه در حالت بن بست و تعليق قرار مى دهد. اين بن بست تاريخى چنان كه تجربه چند ماه اخير نشان مى دهد با روش هاى مرسوم مذاكره و چانه زنى قابل رفع نيست. به نظر مى آيد فرصتى هم كه اردوغان مى خواست براى اصلاح مفاد مناقشه انگيز قانون اساسى فراهم كند توسط دادستان هاى لائيك سلب شده است.
در اين وضعيت دشوار بايد ديد تصميم گيرندگان جناح اسلامگرايان از ميان گزينه هاى دشوار: «تغيير مفادى از قانون اساسى در مورد محدود كردن حيطه مسئوليت دادستانى ، رفراندوم براى حجاب ، طرح انتخابات زود هنگام مجلس و استعفاى نمايندگان پارلمان» كدام يك را برمى گزينند.

عبدالله الاشعل
گزارشى كه دبيركل سازمان ملل متحد درباره اجراى قطعنامه ۱۵۵۹ به شوراى امنيت سازمان ملل تقديم كرد، شبهات بسيارى را برانگيخت كه سكوت در برابر آنها جايز نيست. اما آنچه در اين گزارش نظرم را به خود جلب كرد اين است كه اين گزارش تأكيد مى كند خلع سلاح حزب الله به موضوعى اساسى تبديل شده است زيرا صلح و امنيت جهانى را تهديد مى كند. هر چند در اين گزارش تأكيد شده خلع سلاح حزب الله بايد با توافق لبنانى ها صورت بگيرد. آيا سلاح حزب الله واقعاً امنيت و صلح جهانى را تهديد مى كند
قطعنامه ۱۷۰۱ به اين نكته اشاره مى كند كه حزب الله به اسرائيل حمله كرده است اما بايد به اين نكته توجه داشت كه اين قطعنامه پس از شكست اسرائيل در اشغال لبنان و شكست تلاش هاى امريكا و اسرائيل براى خدشه دار كردن چهره حزب الله در لبنان و جهان عرب و فراهم كردن مقدمات اجراى دوباره قطعنامه ۱۵۵۹ مبنى بر انحلال حزب الله و جرم تلقى كردن فعاليت هاى آن صادر شد آن هم زمانى كه اروپا و امريكا حزب الله را در فهرست سازمان هاى تروريستى قرار داده و اعلام كرده بودند بايد به هر قيمتى از دست آن خلاص شد.
مسئله مهمى كه در شرايط كنونى مورد توجه امريكا است تأكيد بر خلع سلاح حزب الله با اين توجيه و ادعا است كه حزب الله هنوز يك حزب تروريستى است و بايد ابزار قدرت را كه همان سلاح است از اين حزب گرفت. همچنين بايد ايران و سوريه را كه اسلحه در اختيار اين كشور قرار مى دهند محكوم كرد.
اما در درون لبنان از سلاح حزب الله با احترام و به عنوان سلاح مقاومت ياد مى شود. به نظر مى رسد در مأموريت اين سلاح تغييرى رخ نداده بلكه آنچه تغيير كرده موضع سياسى آن دسته از رهبران دولتى در قبال مقاومت لبنان و منطقه است كه وجود حزب الله را تهديدى عليه منافع خود و عامل شكاف، درگيرى و از بين رفتن امنيت حاكمان عرب مى دانند. علاوه بر اين گروه هايى در لبنان وجود دارند كه معتقدند ديگر حضور مقاومت در كشور ضرورى نيست.
اما حقيقت اين است كه ما به سلاح حزب الله اين گونه نگاه نمى كنيم در واقع حساسيت امريكا و اسرائيل عليه اين حزب، پس از ناكامى هاى نظامى و سياسى آنان در لبنان افزايش يافت. اگر لبنان به قبل از دوره حضور حزب الله يعنى سال ۱۹۸۲ بازگردد اين كشور به ميدان ماجراجويى هاى اسرائيل و سركوب نيروهاى ملى تبديل خواهد شد و اسرائيل مانند سال ۱۹۸۳ تلاش خواهد كرد لبنان را ضميمه خاك خود كند.
آنچه صلح و امنيت جهانى را تهديد مى كند نسل كشى هاى اسرائيل و اعمال وحشيانه اى است كه اسرائيل به وسيله آنها طرح صهيونيستى اش را اجرا مى كند. دبيركل سازمان ملل بايد متوجه اين مطلب باشد كه اين رژيم غاصب عامل فاجعه هاى منطقه است و حمايت سازمان ملل از اسرائيل مقدمه اى براى زوال اين سازمان است. اين سازمان اعتبارش را از دست داد و به وعده هاى خود به ملت هاى جهان مبنى بر ايجاد جهانى پر از عدالت و صلح خيانت كرد.
* تحليلگر سياسى مصر