ويم وندرس رئيس هيأت داوران جشنواره فيلم ونيز در سال جارى خواهد بود.
به گزارش خبرنگار «ايران» به نقل از فرانس پرس انتصاب اين فيلمساز به اين پست روز جمعه در جلسه گردهمايى مديران بى ينال ونيز كه برپايى اين جشنواره سينمايى بخشى از فعاليت هاى آن است اعلام شد. اين بى ينال در بيانيه اى نوشت: اين كارگردان ۶۲ ساله آلمانى يكى از نوآورترين فيلمسازان معاصر دنياست و در چهل سال گذشته برخى از تأثيرگذارترين آثار سينمايى دنيا را ساخته است.
برپايه اين گزارش، وندرس در سال ۱۹۸۲ جايزه برتر اين جشنواره معروف به «شيرطلايى» را با فيلم «the slate of things» از آن خود كرد. او همچنين براى فيلم ديگرى به نام «بال هاى آرزو»- كه براى آن موفق به دريافت جايزه بهترين كارگردانى در جشنواره فيلم كن ۱۹۸۷ شد- و فيلم «باشگاه اجتماعى بوئناويستا» در سال ۱۹۹۹شهرت دارد.

هركه به امور مسلمانان بى اعتنا باشد، مسلمان نيست.
حضرت پيامبر اكرم (ص)

محمدرضا رنجبر
حركت ماهى ها تماشايى است، اول خود را خم و راست كرده و بعد قامت كشيده و سپس خيز برداشته و چند قدمى پيش مى روند.
اين خم و راست شدن ها اگر نباشد ماهى ها قفل شده و قدم از قدم برنمى دارند.
و نماز براى هر يك از ما چيزى شبيه همان خم و راست شدن ماهى هاست.
انسان بى نماز در دنياى معنا و معنويت حتى به قدر ذره اى پيش نخواهد رفت، بلكه آنقدر مى ماند تا بگندد و آنقدر مى گندد كه گندش عالم را خواهد گرفت...

امروز در دومين روز از هفته فرهنگى «باغ فردوس» فيلم هاى «جام حسن لو» و «چيغ» ساخته محمدرضا اصلانى، «بچه هاى چاى بويى» و «آن سوى بازار» ساخته همايون امامى نمايش داده مى شوند.
به گزارش خبرنگار «ايران» جلسه گفت وشنود اين مستندها در ساعت ۲۰ با حضور صاحبان اثر «محمدرضا اصلانى» و «همايون امامى» با تماشاگران بعد از جلسه نمايش برگزار مى شود. در دومين روز از هفته فيلم «باغ فردوس» در بخش آزاد نيز ۲۲ فيلم به نمايش درمى آيند.
روز گذشته هم در اولين روز از هفته فيلم «باغ فردوس» فيلم هاى «تعزيه» (ناصر تقوايى)، «فردوسى و مردم» (حسين ترابى) و... نمايش داده شد.
جلسه نقد و بررسى اين مستندها نيز ساعت ۲۰ با حضور «على اصغر كشانى» منتقد سينما برگزار شد.

نامزدهاى دريافت جايزه ادبى «قلم زرين» معرفى شدند.
به گزارش «ايران» نامزدهاى بخش شعر سال ۸۵ جايزه قلم زرين عبارتند از: اقليت (فاضل نظرى)، ساعت ۱۰ صبح بود (احمدرضا احمدى)، ترنم داوودى سكوت (قربان وليئى) و شعرهاى ساحلى (محمد حقوقى).
نامزدهاى بخش شعر سال ۸۶ نيز به اين شرح معرفى شده اند: دستور زبان عشق (قيصر امين پور)، گريه هاى حوا (پانته آ صفايى بروجنى)، قوس غزل (احمد عزيزى)، مرثيه خوانى براى باران (مريم سقلاطونى)، هر آينه آه (جواد زهتاب)، دستم از اين بازتر نبود (حسين عبدالوند) و شهر ديرى است كه رفته است به خواب (سهيل محمودى).
بنابراين گزارش در بخش داستان هم نامزدها به اين ترتيب اعلام شده اند: نيمه نارنج (شمسى خسروى)، تمشك هايى كه سفر نمى كنند (مريم روزبهانه)، انجمن مخفى (احمد شاكرى)، اشك هاى سبز (محمدعلى گودينى)، مارها تشنه اند (اميرمحمد اعتمادى)، قاعده بازى (فيروز زنوزى جلالى) و ما از دوكوهه آمده ايم (مجيد پورولى كلشترى).

نمايش هاى «بيژن و منيژه»، «در جمعيت گم شد» و «عروس، كابوس، افسوس، بلوتوس» اين هفته در سالن هاى اصلى، قشقايى و كارگاه نمايش مجموعه تئاتر شهر به صحنه مى روند.
نمايش ۱۰۰ دقيقه اى «بيژن و منيژه» نوشته و كار محمود عزيزى ساعت ۳۰:۱۹ در سالن اصلى تئاتر شهر اجرا مى شود. نمايش برگرفته از شاهنامه فردوسى است و نعمت الله اسداللهى، محمد ساربان، هومن برق نورد، محمود فرهنگ، منوچهر عليپور، اصغر حساس، على فلاحت پيشه، عزيز نقدى، پرستو گلستانى و نرگس امينى بازيگران آن هستند. تالار قشقايى كه پيش از اين ميزبان نمايش «رؤياى نيمه شب پائيز» كيومرث مرادى بود، از ۱۲ تيرماه به استقبال نمايش «در جمعيت گم شد» كار مشترك سعيد هاشم پور و جلال تجنگى خواهد رفت. در اين نمايش ۴۵ دقيقه اى هوشنگ قوانلو، مهران نايل و مژگان خالقى به عنوان بازيگر حضور دارند. ساعت اجراى «در جمعيت گم شد» ۲۰ است.
اما سومين نمايش جديد مجموعه تئاتر شهر كه از ۱۳ تيرماه در كارگاه نمايش به صحنه خواهد رفت «عروس، كابوس، افسوس، بلوتوس» آرش ميرطالبى است. در اين نمايش ۵۰ دقيقه اى حسن اميدى، سارا اللهيارى، اميرحسين طاهرى، امير رجبى، وحيد اصلانى و ابوذر ساعدى به ايفاى نقش مى پردازند.
تالار چهارسو همچون روزهاى گذشته ميزبان نمايش «ماچيسمو» به كارگردانى محمد يعقوبى است. اين نمايش با بازى على سرابى، مهدى پاكدل، اميررضا دلاورى، مسعود ميرطاهرى، اشكان جنابى، پونه عبدالكريم زاده و آيدا كيخايى ساعت ۱۵:۲۰ به صحنه مى رود.
«ماچيسمو» كه به داستان چند چريك امريكاى جنوبى مى پردازد از ۱۹ خرداد اجراى خود را آغاز كرده و با پشت سر گذاشتن ۲۰ اجرا در سالن ۱۲۲ نفرى چهارسو ميزبان دو هزار و ۳۲۲ تماشاگر بوده است. اين نمايش تا چهاردهم تيرماه به اجراى خود ادامه مى دهد. «پاى پياده» داود دانشور نيز تا ۲۳ تير در تالار سايه به كار خود ادامه مى دهد. اين نمايش ۸۰ دقيقه اى با بازى قدرت الله صالحى، نسيم ادبى، مينو زاهدى، محمود هنديانى، افشين زارعى، رضا امامى، خليل مولودى، بيژن افشار، شيرين ايزدى، سهند جاهدى و حوريه ميرمحمدى از ۲۰ خرداد روى صحنه است و در ۱۷ اجرا در سالن ۱۰۳ نفرى سايه پذيراى ۶۸۸ تماشاگر بوده است.
اما نمايش «رؤياى نيمه شب پائيز» كيومرث مرادى با بازى امير جعفرى، پانته آ بهرام و سعيد چنگيزيان با ۳۰ اجرا و سه هزار و ۹۷۹ تماشاگر و نمايش «ماكاندو» آزاده انصارى با حضور سيامك صفرى، افسانه ماهيان، فرزين محدث و رامين سياردشتى با ۳۵ اجرا و هزار و ۷۴۳ تماشاگر جمعه هفتم تيرماه سالن قشقايى و كارگاه نمايش تئاتر شهر را ترك كردند.

رضا كيانيان در نشست با هنرمندان حاضر در هفتمين جشنواره تئاتر بانوان، يكى از آرزوهاى خود را در عرصه بازيگرى، تبديل شدن به شخصيتى كارتونى و بازيگر خوب را كسى دانست كه به خودشناسى برسد و راه خودشناسى را به مخاطب بياموزد.
كيانيان در ابتداى اين نشست كه شامگاه جمعه هفتم تيرماه در هتل مرمر برگزار شد درباره چگونگى ورود خود به عرصه بازيگرى تئاتر و سينما توضيح داد و سپس در پاسخ به سؤالى درباره داشتن الگويى براى بازيگرى اظهار داشت: الگو داشتن در بازيگرى درست نيست، زيرا بازيگر را تبديل به فردى مقلد مى كند و خلاقيت را از او مى گيرد.
وى ادامه داد: انسان بايد به خود نگاه و خودشناسى را از خويشتن آغاز كند و دنبال ناشناخته هاى وجودش باشد. وجود الگو باعث مى شود فرد از مسير خود منحرف شود.
در حالى كه هدف بازيگر اين است كه در ابتدا به خودشناسى برسد و به تماشاگر نيز خودشناسى را بياموزد.
اين بازيگر باسابقه تئاتر و سينما با اشاره به اينكه الگو باعث مى شود بازيگر به مكاشفه ناشناخته ها نپردازد، گفت: خودشناسى باعث يافتن ابعادى در وجود آدمى شده و وى را براى يافتن پاسخ آنها ترغيب مى كند.

رمان نويس معروف «ماريو بارگاس يوسا» بزودى نمايشنامه اى را براساس اثر مشهور «هزار و يك شب» بر روى صحنه تئاتر خواهد برد.
به گزارش ال پائيس، اين رمان نويس سرشناس پرويى كه چندى پيش اعلام كرده بود اثر تازه داستانى اش درباره يك شخصيت ملى ايرلندى خواهد بود، نمايشنامه اى را با اقتباس از قصه هزار و يك شب نوشته است كه آن را با شخصيت هاى مشهور شهريار و شهرزاد در اسپانيا اجرا خواهد كرد.
يوسا، خالق آثارى همچون «جنگ آخرالزمان»، «سوربز» و «مرگ درآند» درباره نمايشنامه نويسى و حوزه جديدى كه اخيراً تجربه كرده گفت: «تمثيل شهرزاد و شهريار تمثيلى بسيار زنده و غنى است و نشان مى دهد كه چگونه يك سلطان مستبد تحت تأثير مجموعه اى از قصه ها دست از استبداد بر مى دارد و انسانى ديگر مى شود.»
گفتنى است اين نمايشنامه تازه يوسا با عنوان «شب هاى هزار و يك شب» توسط خوان اوله كارگردانى خواهد شد و در سه شهر اسپانيا بر روى صحنه خواهد رفت.

عباس كيارستمى كه براى كارگردانى اپرايى از «موتزارت» در جشنواره هنرهاى شاعرانه فرانسه حضور دارد، در گفت وگو با لوموند، با تأكيد بر هويت ايرانى اش گفته است كه در اجراى اين اپرا از متون قديمى شعر فارسى نيز بهره برده است.
به گزارش فارس به نقل از روزنامه لوموند چاپ پاريس، اين جشنواره اپرا و موسيقى كلاسيك يكى از جشنواره هاى هنرهاى شاعرانه اروپا است كه هر ساله در منطقه «اكس آن پروانس» فرانسه برگزار مى شود.
بخش اعظمى از اين فستيوال به بزرگداشت اپراهاى موتزارت اختصاص دارد و كيارستمى در فستيوال امسال اپراى معروف «Cosi Fan Tutte» موتزارت را كارگردانى كرده است.
كيارستمى علاوه بر كارگردانى در زمينه نقاشى، عكاسى، طراحى و شعر نيز معروف است و روزنامه لوموند در ابتدا از كيارستمى اين سؤال را كرده كه چرا به اپرا هم علاقه منديد. كيارستمى مى گويد: «اپرا در زندگى من اتفاقى وارد شد.»
كيارستمى در ادامه مى گويد كه ساليان سال به اهميت اين هنر انديشيده است، تا آنكه يك بار فكسى را دريافت مى كند كه در آن از او خواسته شده تا اپرايى را كارگردانى كند.

جورج كلونى از بازيگران همقطار خود خواست به جاى طرفدارى از اتحاديه هاى صنفى رقيب يكديگر، اتحاد پيشه كنند تا تجربه تلخ اعتصاب فيلمنامه نويسان امريكا اين بار براى صنف بازيگران سينمايى و تلويزيونى تكرار نشود.
به گزارش خبرنگار «ايران» به نقل از فرانس پرس، او در نامه اى سرگشاده در واكنش به اختلافات موجود بين فدراسيون امريكايى هنرمندان راديو و تلويزيون و انجمن بازيگران، موضع بى طرفى اختيار كرد و در توصيه به ديگر بازيگران نوشت: «آنچه كه ما نمى توانيم انجام دهيم و نبايد انجام دهيم رودررو كردن بازيگران و تفرقه افكنى بين آنهاست.»
برپايه اين گزارش، اين روزها با نزديك شدن به تاريخ انقضاى قراردادهاى فعلى اتحاديه هاى بازيگرى با استوديوهاى هاليوودى كه مفاد آن به منافع و حقوق بازيگران سينما و تلويزيون برمى گردد، بيم آن مى رود كه يك اعتصاب ديگر اين بار از جانب بازيگران، صنعت فيلمسازى هاليوود را به مخاطره بيندازد.
فدراسيون امريكايى هنرمندان راديو و تلويزيون با استوديوهاى هاليوود بر سر يك قرارداد ضمنى به تفاهم رسيده اند اما انجمن بازيگران از اعضاى اين فدراسيون خواسته است اين قرارداد جديد را نپذيرند تا اين انجمن بتواند با استوديوهاى هاليوود قرارداد پرمنفعت ترى براى بازيگران به امضا برساند.

سيدعليرضا سجادپور به عنوان دبير سومين جشنواره پليس منصوب شد.
«سجادپور» برنامه هاى خود را براى برپايى هر چه بهتر سومين جشنواره فيلم پليس آغاز كرده است.
سومين جشنواره فيلم پليس از ۱۹ تا ۲۲ آذر ماه برپا خواهد شد.
سيدعليرضا سجادپور متولد ۱۳۳۹ تهران، فارغ التحصيل مهندسى عمران از دانشگاه اميركبير و سينما با گرايش فيلمنامه نويسى از دانشگاه هنر است.
وى فعاليت سينمايى را سال ۱۳۶۳ با تهيه كنندگى و نگارش فيلمنامه «سرباز كوچك» آغاز كرد.

مجيد رجبى معمار چند روز پيش از توقف پخش برنامه «مثلث شيشه اى»، در گفت و گو با فارس به برخى سؤالات در مورد اين برنامه پاسخ داد.
«مجيد رجبى معمار» درباره محافظه كار شدن «رضا رشيدپور» در برنامه «مثلث شيشه اى» گفت: يك مقدار شايد خود ما از مجرى مى خواهيم كه يكسرى قواعد و چارچوب ها را رعايت كند.
من اذعان دارم كه اين سرى برنامه محافظه كارتر شده است. نه اين كه تحكم ها و توقع هاى لحظه اى ما در اين برنامه وجود داشته باشد. به هر حال ما در برنامه ريزى سرى جديد تغييراتى در برنامه لحاظ كرديم.

من با گفتن حقيقت شوخى مى كنم، حقيقت بهترين شوخى دنياست.
جرج برنارد شاو

اميد بى نياز
گونه هنرى تله تئاتر نيازمند بازخوانى، بازپردازى و بازسازى است. اين روزها توليد تله تئاتر خوب و جذاب نادر و انگشت شمار به نظر مى رسد.
توليدات تله تئاتر در حالى كه مى تواند جريانى از مخاطب سازى را شكل دهد، رفته رفته كمرنگ و كمرنگ تر مى شود. كار در اين گونه هنرى بيش از سال هاى گذشته به تلاش و حضور مستمر نياز دارد. شايد پرداختن به هر مقوله اى با همان مؤلفه هاى ابتدايى «چيستى» و «چگونگى» در نقد فلسفى و تحليل منطقى گره مى خورد. بنابراين بايد از خودمان درباره «چيستى» تله تئاتر بپرسيم؛ با همان سؤال ساده و عام كه درباره هر پديده اى مى پرسيم: «تله تئاتر يعنى چه » تله تئاتر، اگر چه فرزند صحنه نيست، اما انگار با آن نسبتى وجودى و ژنتيكى دارد؛ با كلكسيونى از عوامل توليد خود اين را به ذهن متبادر مى سازد؛ درام (در اكثر موارد اجراى مو به موى نمايشنامه) اتمسفر و لوكيشن كار، رنگ و بوى صحنه، اشيا، لوازم و چيدمان فضا، فن بيان، حتى بازى تئاترى (در بسيارى از موارد قابل اشاره بر مبناى يك متد بازيگرى خاص) ريتم نگهدارنده و نه كند .... شباهت هاى تله تئاتر به نياى قديمى خود (تئاتر) است. از سوى ديگر تله تئاتر فرزند رسانه مدرن است؛ فرزند تلويزيون و كلان ترين وسيله ارتباطى كه در هر ثانيه قدرت رفتن به خانه هاى مردم و ديدار با آنها را دارد. بنابراين بيش از آنكه يك گونه تئاترى محض باشد، ژانرى تلويزيونى است. از اين رو تله تئاتر خاطره تئاتر در جعبه جادو است. نوستالژى گرد و خاك صحنه و تمرين و تلاش فكرى، روحى و بدنى بازيگران در قابى نو. در كمپوزيسيونى ملون به نام تلويزيون كه جزيى نه از دكور صحنه بلكه وسيله زندگى افراد و اقشار اجتماعى است. در گوشه اى از هال، زير آشپزخانه اوپن، در اتاق پذيرايى يا هر نقطه از معمارى قديمى و جديد زندگى مردم.
بحث توليد و پخش تله تئاتر دو گفتمان كلان است؛ شايد گزينه توليد در اين نظرگاه كلان تر مى نمايد. دانشجو، استاد، يا مخاطب خاص تله تئاتر در حالى كه تيك تاك ساعت را تعقيب مى كند، پاى گيرنده مى نشيند. او در ثانيه اى كوتاه دكمه را مى فشارد و گويى با يك طراحى صحنه تكنيكى غيرقابل تصور روبه رو مى شود. ميز چوبى و فراخ «استاد معمار» هر آنچه را در ذهن «ايبسن» از شخصيت داستانى اش وجود داشته است، اين سوى گيرنده تلويزيونى به مخاطب اكنون منتقل مى كند. يا اين كه او در گوشه اى از تلويزيون در حالى كه به دنبال شخصيت «اتللو» و پوست سياهش مى گردد، با سوپراستارى سفيد پوست روبه رو مى شود كه «اتللو» يى امروزى را بر صفحه تلويزيون رقم زده است.
ما طى سال هاى اخير در حوزه پخش تله تئاتر گام هايى برداشته ايم. توليدات خوب و گاه استانداردى از محصولات جهانى تله تئاتر كه در تلويزيون (شبكه چهار سيما) پخش شد، ديدنى بود. اما صرفاً در گفتمان پخش بود، پس گزينه توليد يعنى چه
توليد يعنى بازخوانى، بازپردازى و بازسازى. هنوز خاطره تله تئاترهايى كه پخش كرده ايم در گوشه اى از كودكى و بزرگسالى ما هست. دهه ۶۰ دوره طلايى گونه هنرى تله تئاتر است. دوره اى كه با حضور قدرتمند بازيگران تئاتر در تلويزيون همراه بود و اين گونه هنرى را به سوى پديده اى كثيرالمخاطب هدايت مى كرد. اهالى تخصصى تله تئاتر با تفكيك گونه نوشتارى اين هنر از درام، مصطلح «تصوير نامه» را به كار مى برند. گاهى آنها كمبود «تصويرنامه نويس» را يكى از دلايل افت اين هنر مى دانند. اما بحث كارشناسى هميشه بحثى سليقه اى بوده و هست؛ به راستى چرا متونى همچون «دو مرغابى در مه» در دهه ۶۰ نوشته و به يك تله تئاتر، نوستالژيك تبديل مى شد برخى ديگر «عنصر» بازيگرى را مورد نقد قرار مى دهند. آن هم با نظرى كلى و سطحى درباره شيوه بازى بازيگر. اما بسيارى از بازيگران تئاتر، بهترين بازى هاى خود را در تله تئاتر تجربه كرده اند، بازى هاى مهدى فتحى، جميله شيخى، ايرج راد، رسول نجفيان، حسين پناهى، جواد خدادادى و ده ها بازيگر ديگر قابل اشاره است. شايد عده اى هم بحث بودجه و امكانات سخت افزارى را مطرح مى كنند. اما آنچه پرواضح است، حجم كار نيازمند بودجه سريال يا حتى تله فيلم هم نيست. زمان محدود فيلمبردارى (اكثراً يك هفته) لوكيشن ثابت و طراحى نسبتاً ارزان، عوامل توليد كم (به نسبت فيلم و سريال) و ... از ويژگى هاى كلى اين گونه هنرى است. توليد تله تئاتر در ايران همواره با نسل قديمى تئاتر و نام هايى از جمله عزت الله انتظامى، على نصيريان و ... گره مى خورد و گويى حضور قدماى تله تئاتر و ديگر نسل هاى تئاتر براى كار در اين حوزه ضرورى مى نمايد.
با اين حال تله تئاتر در حالى كه مى تواند همچون سريالى ۵ ميليون مخاطب را به پاى گيرنده ها بكشاند، به انزوا و خلوت هنرى خاص رفته و شايد به قول برخى ها با ۵۰۰ مخاطب دانشجوى تئاترى دقايقى از شب را مى گذراند.

نمايشگاه خوشنويسى «همنوا با بم» در فرهنگسراى نياوران كار خود را آغاز كرد.
به گزارش «ايران»، اين نمايشگاه كه به نمايش آثار خوشنويسى عليرضا كدخدايى اختصاص دارد، حاوى ۱۸۰ اثر خوشنويسى است كه براى فروش و اهداى درآمد آن به باغ هنر بم به نمايش گذاشته شده است. در مراسم افتتاحيه اين نمايشگاه كه ديروز در فرهنگسراى نياوران افتتاح شد، محمدرضا شجريان نيز حضور داشت و آثار ارائه شده با امضاى اين استاد آواز ايرانى به فروش رسيد.
بنابراين گزارش، در روز نخست ۱۰۰ ميليون تومان اثر به صورت نقدى فروخته شد و ۵۰ ميليون تومان نيز پيش فروش شد. گرانترين تابلو با همت عالى به قيمت ۲۰ ميليون تومان خريدارى شد. در اين مراسم شجريان گفت: نگذاريم بم فراموش شود. مهم تر از ساختن بم، فراموش نكردن آن است. حالا نوبت ساير هنرهاست كه به بم كمك كنند! زمانى كه زلزله بم رخ داد، همه با هم گفتيم «بم را دوباره مى سازيم» اما بعد از گذشت زمان، زخم بم را فراموش كرده و حالا براى كمك به ساخت بم بايد به روش هاى تبليغاتى متوسل شويم.