محسن يزدى قلعه
 دكتر مهدى كوچك زاده از جمله افرادى است كه به صراحت لهجه شناخته شده است. يعنى به قول خودش آنچه را كه بايد بگويد مى گويد ، و طبعاً مصاحبه با چنين فردى جذابيت هاى خاص خودش را دارد . اگر چه اين رفتار برايش مشكلات خاصى را هم بوجود آورده است. قرار بود بيشتر مصاحبه به مفاسد اقتصادى و كميته تحقيق و تفحص از قوه قضائيه كه كوچك زاده عضو مؤثر آن بود اختصاص يابد ولى برخى معاذير مانع اين مسئله شد و ترجيح داديم درباره خودش، تعامل دولت و مجلس، اهانت هاى اخير به رئيس جمهور و... نيز با او سخن بگوييم. به هرحال حاصل مصاحبه رو در روى «ايران» با كوچك زاده، نماينده تهران همين است كه مى خوانيد.
* شما از جمله نمايندگان صريح مجلس هستيد كه هميشه عقايد خود را با صراحت بيان كرديد. آيا شده اين صراحت لهجه براى شما دردسرساز شده باشد
ان شاءالله پيش خدا دچار مشكل نشويم. اگر در دنيا دردسرى هم باشد خدا صبرش را مى دهد.
* به هر حال رك سخن گفتن هزينه هاى خاص خودش را دارد
احساس مى كنم اگر حرفى را كه معتقدم بايد گفته شود به زبان بياورم وجدانم آسوده است و شب راحت تر مى خوابم. يعنى اين آسايش بر مشكلاتى كه احتمالاً به واسطه صراحت لهجه به وجود مى آيد غلبه مى كند. هميشه سعى مى كنم آن كارى را انجام دهم كه قلباً اعتقاد دارم درست است. البته اين كار بسيار مشكلى است و اگر ادعا كنم كه هميشه اينطور بوده ام دليل بر نادانى من است ولى دوست دارم و سعى مى كنم كه اينطور باشم.
* اين طور بوده كه شما به واسطه سخنان حقى كه در جايى زديد مورد شماتت دوستانتان واقع شويد
بله پيش آمده است. شايد واقعاً هر حرفى را هم همه جا نبايد مى زدم. يعنى گاهى حق با دوستانم بوده ولى گاهى هم من قانع نشده ام.
* نگاه شما به مسائل و مشكلات قبل و پس از نمايندگى چقدر فرق كرده است
حقيقتى را كه من پس از يك دوره نمايندگى در كشور متوجه شدم و قبل از آن اصلاً اينطور فكر نمى كردم اين بود كه بشدت احساس كردم در عرصه اداره كشور مثل زمان جنگ، عمده بار و سختى روى دوش معدود آدم هاى خالصى است كه براى خدا و بى سر و صدا كار مى كنند و در مقابل متوجه يك جماعت كثيرى از آدم هاى نام و نشان دارى هم شدم كه براى خودشان يا براى حزب شان داد و فرياد مى كنند و يا عده اى براى مطرح كردن آنها تلاش مى كنند تا بعدها به يك منفعتى دست پيدا كنند. در زمان جنگ هم همين طور بود به وضوح لمس مى كردم كه خدا به واسطه آبروى رزمندگان و شهدا كار كشور را درست مى كرد. برداشت من اين است كه الآن هم در عرصه اداره كشور در ميان خيل عظيم مديران آدم هايى كه بدون هيچ توقع و در نهايت اخلاص كار مى كنند معدود هستند و البته خداوند به بركت عمل اينها و به حرمت خون شهدا اين كشور را سرپا نگه داشته و سرپا نگه خواهد داشت. قصد دارم اين جمله را براى تودهنى به كسانى كه تأثير عوامل غيرمادى را نفى مى كنند بگويم و آن اين كه انسان ايمان مى آورد كه امام زمان(عج) به اين كشور عنايت ويژه دارند و بدون عنايت ايشان قطعاً ما بايد تاكنون بارها زمين مى خورديم؛ چرا كه توطئه هاى گوناگون و سوءمديريت ها و سنگ اندازى ها در هر دوره اى به گونه اى به اين كشور آسيب زده است.
* با تجربه اى كه شما در مجلس پيدا كرديد، به نظر شما سيستم ادارى كشور و چم و خم قوانين و دستورات و... چقدر اجازه كار و فعاليت به مديران مى دهد
به نظر من به واسطه سيستم ادارى كه براى اين مملكت طراحى شده از زمان قبل از انقلاب هم مانده خيلى از كارها را غيرممكن مى سازد. در اين سيستم كار پيش نمى رود و اساساً هدف آن رفع گرفتارى مردم نيست. در بسيارى از جاها كه از قبل هم بوده هدف اين است كه شغلى ايجاد شود و عده اى كار كنند. اينكه حالا آيا اين شغل هاى ايجاد شده در فلان مؤسسه چقدر مشكل را حل مى كند بايد بررسى كرد. امروز عمده وقت بسيارى از كاركنان به اين مسئله مى گذرد كه فلان وام چطور شد و فلان تعاونى چه مى دهد و فلان و فلان. البته اين عيب مردم نيست، عيب سيستم است. من اصلاً قصدم توهين به كاركنان خدوم ادارات كه آنها هم جزو همين مردم هستند و براى انقلاب زحمت كشيده اند نيست بلكه مى خواهم عيب سيستم را بگويم. حالا در اين سيستم آدم هاى عنودى كه قصد خرابكارى دارند هم وجود دارند و برنامه ريزى مى كنند كه اگر يك انسان مخلصى هم پيدا شد و خواست با فداكارى بيش از حد انتظار اين سيستم را اصلاح كند هم ناكار كنند. بايد اين اصل مغفول مانده قانون اساسى براى اصلاح سيستم ادارى كشور هرچه سريع تر مورد توجه قرار بگيرد و اين وضع اسفبار از بين برود. الآن آقاى رئيس جمهور در اين مورد به فكر افتاده و مشغول كار است ولى من هميشه نگران بودم كه آيا اين بدنه ظرفيت دارد كه رئيس جمهور را همراهى كند يا خير. به نظر مى رسد ابتدا بايد اول اين سيستم فشل را اصلاح كرد.
* اين كار را مجلس بايد بيشتر پيگيرى مى كرد.
همه قوا بايد اين كار را انجام دهند.
* اجازه بدهيد به بحث تعامل دولت و مجلس هم بپردازيم. مجلس هفتم چقدر به اين مهم توجه داشت و ظرفيت هاى مجلس هشتم در اين مورد چقدر است
بايد ديد منظور از اين تعامل چيست. قطعاً منظور اين نيست كه هر چه دولت خواست مجلس تصويب كند و البته كسى هم اين را نخواسته است. اگرچه نظر من اين است كه در مجلس بايد بيشتر لايحه تصويب شود تا طرح، چرا كه مسئولان اجرايى بيشتر از نمايندگان در ميدان هستند و كاستى ها و اولويت ها را بيشتر مى دانند و بايد نظر آنها با يك امتياز بالاترى در نظر گرفته شود اما مجلس هم از آن طرف بايد به گونه اى باشد كه با كميسيون هاى تخصصى كه دارد كارهاى بزرگ تر و كلى تر را پى بگيرد. مجلس بايد به درخواست هاى دولت اينگونه نگاه كند. اگر اين گونه باشد و قصد مچ گيرى نباشد اين تعامل پسنديده اى است كه خود رئيس جمهور هم بارها آن را گفته است.
* اين مسئله چگونه خدشه دار مى شود
حسادت ها، مچ گيرى ها، مقابله هاى سياسى برخى جريانات و... در اين امر مؤثر است.
گاهى منفعت هاى حزبى به جايى مى رسد كه از تريبون مجلس به رئيس جمهور اهانت مى شود. كسى كه لباس پيغمبر را عاريه گرفته و يا بهتر بگوييم دزديده در تريبون مجلس به رئيس جمهور آن هم به خاطر كارهايى كه بارها تأييد رهبرى را به همراه داشته اهانت مى كند.
پيداست كه اينها درگير منافع مردم نيستند و اينطور مى شود كه دچار تناقض هم مى شوند. يعنى چون دنبال منافع خودشان هستند و اين منافع متغير است گرفتار تناقض مى شوند. لذا يك روز مى گويند دولت كار كارشناسى نمى كند و مبانى تئوريك ندارد و روز ديگر مى گويند دولت كار روزمره اش را انجام نمى دهد! بالاخره دولت چه كند كه شما راضى شويد ! اين يكى از آفت هايى است كه تعامل دولت و مجلس را خدشه دار مى كند. طبعاً اين موضوع، يك جريان است. يا درنظر گرفتن منافع محلى و منطقه اى كه بسيار هم شايع است و مقام معظم رهبرى هم بارها تأكيد كردند كه كار نماينده نبايد اين باشد كه جاده و گاز منطقه خودش را تأمين كند. اين نوع بينش هم گاهى پيشنهادهاى حق دولت را با چالش روبه رو مى كند و از اين قبيل مسائل كه به نظر مى رسد اين تعامل را با كاستى مواجه كرده است. اما كليت مجلس هفتم و هشتم هيچگاه بناى تقابل با دولت را نداشته و ندارد. ولى به واسطه اين موارد كوچك مى بينيم كه درصد بالايى از لوايح دولت دچار مشكل مى شود.
* قبل از دولت نهم برخى مسائل در بين محافل وجود داشت و بسيارى از كارشناسان معتقد بودند كه اين مسائل بايد به گونه اى حل شود مثل بحث بودجه يا تحول نظام اقتصادى و يا تحول در سيستم ادارى كه شما هم به آن اشاره كرديد. دولت نهم آمد و در اين مورد تلاش گسترده اى را آغاز كرد. به نظر شما چرا كسانى كه قبل از دولت نهم به چنين ضعف هايى اذعان داشتند الآن از اين اصلاحات يا حمايت نمى كنند و يا سنگ اندازى مى نمايند
اول يك نكته اى عرض كنم و بعد جواب شما را مى دهم. من صراحتاً اعلام مى كنم كه هيچ احساس شخصى نسبت به آقاى احمدى نژاد ندارم. يعنى على رغم اين كه گفته مى شود يكى از طرفداران پررنگ احمدى نژاد هستم ولى اصلاً اينطور نيست.
من طرفدار امام هستم و به هر ميزان كه آقاى احمدى نژاد در اين خط باشد ما هم طرفدار او هستيم. آنجا كه رهبرى گفتند كار دولت نهم اين بود كه شعارهاى اصيل انقلاب را زنده كرد. اين كه پس از سال ها يك نفر پيدا شد كه شهامت پنجه انداختن در پنجه جرثومه عالم بشريت يعنى اسرائيل را داشته باشد اين يك نشاطى در دل من ايجاد مى كند. يا كسى كه پاى حقوق ملت ايران مردانه مى ايستد و مى گويد حق ندارم كه از حق مردم چشم پوشى كنم. اين منش و بينش رنگ و بوى منش و بينش امام را دارد. به همين خاطر ما طرفدار احمدى نژاد هستيم و به اين مسئله افتخار هم مى كنم.
حالا جواب سؤال شما. قبلاً همه مى گفتند بودجه مشكل دارد. اقتصاد متكى به نفت است، سازمان مديريت و برنامه ريزى مشكل دارد و... ولى حالا كه رئيس جمهور آمده اين موارد را اصلاح كند ديگر اين حرف ها زده نمى شود. به هرحال دولت نهم با شجاعت وارد ميدان اصلاح اين موارد شده است. قطعاً اين برنامه ها نقاط قوت دارد، نقاط ضعف هم دارد ولى به هرحال دولت وارد ميدان شده است. حالا دليل اين امر چيست و چرا رئيس جمهور تخريب (انتقاد جداى از تخريب است) مى شود، به نظر من علت آن مايه اصلى شخصيت احمدى نژاد است. همه كسانى كه از امام كينه و بغض به دل داشتند و همه كسانى كه از دفاع صريح، انقلابى و جانانه از ارزش هاى انقلابى خسته شده اند امروز احمدى نژاد و اين جريان را مخالف نظر خودشان مى بينند و با او نه تنها مخالفت مى كنند بلكه دست به فحاشى مى زنند. يا فحاشى هايى كه در مورد آقاى مصباح مى شود. علت اين چيست يعنى اينها با اين جريان مشكل دارند و مخالفتشان صرفاً دليل نقد و كار كارشناسى نيست بلكه به علت كينه و دشمنى است. در مورد مشكلات اساسى كشور آقاى احمدى نژاد شجاعت پيدا كرده و وارد شده و به هرحال حتماً اشتباه هم دارد ولى هر قدم او با كارشكنى ها و فحاشى ها مواجه مى شود و طبعاً به اين واسطه سرعت او كم مى شود. آنچه كه من را على رغم نقدهايى كه به دولت دارم مصر به طرفدارى از آن مى كند، دشمنى كسانى است كه آنها را مى شناسم. دشمنى ليبرالها با احمدى نژاد دليل طرفدارى من از اوست، دشمنى كسانى كه در ۸ سال دولت اصلاحات براى از بين بردن ارزشها كمر بستند با احمدى نژاد دليل طرفدارى من از اوست. آدمها را مى توان از دشمنانشان شناخت.
وقتى جبهه مستكبر به كشورى تهاجم مى كند بنده به آن كشور يا آن جريان علاقه مند مى شوم. اين طبيعى است. به هرحال به نظر من جدى گرفتن يك سرى از اصول توسط جريان اصولگرا باعث دشمنى عده اى شده و به نظر من دشمنى اين عده با كل جريان اصولگرا است. اينها اگر با دولت مشكل دارند با مجلس هفتم و هشتم هم مشكل دارند و هر سه را يكى مى دانند و با هر سه مخالف هستند. براى ما اصل اسلام، انقلاب و امام است ولى آنها اين مسئله را ارتجاع مى دانند، هرچند خود را خط امامى بدانند. البته در اين صف آدم هاى بزرگى هستند كه فريب خورده اند و نيت بدى ندارند ولى از اوج به حضيض افتاده اند. اين جريان از آدم هاى انقلاب براى ضربه زدن به آن استفاده مى كنند.
به هرحال هر دعوايى كه در جريان خودى هم ايجاد مى شود ناشى از شيطنت اينهاست.
* اجازه بدهيد به بحث مفاسد اقتصادى بپردازيم. شما ۴ سال عضو كميسيون اصل ۹۰ مجلس بوديد. در اين ۴ سال چه تجربه اى در مورد مبارزه با مفاسد اقتصادى پيدا كرده ايد
مفسده اقتصادى در راستاى يك پيوند شوم قدرت دولتى و ثروت بادآورده شكل مى گيرد. ما صدمه به امكانات مالى و منابع كشور را مفسده مى دانيم. در اين مفسده دو دسته دخيل هستند. يك دسته كسانى كه خارج از سيستم حكومت هستند و هيچ نام و نشانى هم ندارند.
اين عده كسانى هستند كه حجم بالايى از منابع را دراختيار دارند و به هر شكل ممكن آن را به خودشان اختصاص مى دهند. براى اين كار به كسانى در بدنه حكومت احتياج دارند و پس از منتفع كردن آنها منابع كشور را مى برند. دسته دوم همان طورى كه عرض كردم افرادى هستند كه در بدنه حكومت هستند و آلت دست اين عده كه به آنها مافيا مى گويند. اجازه بدهيد يك مثال بزنم تا رابطه اين دو دسته بهتر مشخص شود. شما وقتى به شهرهاى ييلاقى اطراف تهران برويد مى بينيد كه در آنجا منابع طبيعى وجود دارد و حد و مرز آن هم مشخص است. به هرحال كوه يا جنگل جزو منابع طبيعى است و مال كسى نيست اما وقتى به مشاء در نزديكى آبعلى مى رويد مى بينيد كه كوه و تپه را با بلوك هاى سيمانى تفكيك كرده و فروخته اند. حتى برخى از اين قطعات سند دارد و برخى را ساخته اند و به آنجا گاز شهرى هم برده اند. بحث من مالكيت فعلى اين قطعات نيست بلكه منظورم افرادى هستندكه هكتارها از اين زمينها را تصاحب كردند و بعد قطعه قطعه به مردم فروخته اند. هركس بگويد اينها آقازاده انداين براى رد گم كردن است. اگرچه ممكن است از اينها هم سوءاستفاده شود ولى قضيه خيلى گسترده تر از اين هاست. يا در طالقان به همين شكل. اين دودسته در اينجا هم نمود دارند. دسته اول كسانى هستندكه هكتارها زمين و منابع طبيعى را تصاحب مى كنند و توسط دسته دوم كه درحكومت هستند اين زمين ها را به قطعات كوچك تفكيك و براى آن سند درست مى كنند.
به نظر من اولويت مبارزه با مفاسد اقتصادى بايد برخورد با افراد دسته دوم يعنى افراد داخل حكومت باشدكه راه براى مفسدان بيرون از حاكميت هموار مى كنند. متأسفانه با بهانه هاى مختلف با اينها برخورد نمى شود. آقا مردم آبرو دارند يا فقط صدميليون! كه بيشتر نبرده است. به نظر من پيشگيرى اين است كه ما با افرادى كه در حكومت هستند و با اين گروه ارتباط دارند برخوردكنيم و ريشه شان را بخشكانيم.
* بهترين نماينده مجلس از نظر شما
- آقاى آشتيانى نماينده قم و آقاى عبادى نماينده بيرجند انسان هاى بسيار شايسته اى اند كه خيلى دوستشان دارم.
* شده كسانى بيايند سراغ شما و تشكر كنند كه فلان حرف را كه با صراحت زدى حرف دل ما بود.
زياد پيش آمده
* اگر در دولت بوديد دوست داشتيد در چه وزارتخانه اى كار مى كرديد.
كار با آقاى احمدى نژاد را دوست دارم و رشته من هم آب است و طبعاً يا به وزارت نيرو يا كشاورزى و يا به سازمان محيط زيست مى خورد.
* هيچ وقت براى كار در دولت از شما درخواستى شده
- هيچ وقت والبته انتظارى هم نداشته ام.
* كار مهم احمدى نژاد:
- كم كردن فاصله مردم و مسئولان
* آرزوتان چيست
- شهادت. معتقدم به واسطه آن چيزى كه خدا به ما نشان داد هيچ توجيهى براى كم كارى هايمان نداريم، الا اينكه شهيد شويم تا خدا به اين واسطه از سر تقصيراتمان بگذرد. البته آرزوى اوليه ام اين است كه طورى رفتار كنم و عمل مان طورى باشد كه لياقت شهادت را پيدا كنيم و اين نعمت بزرگى است و به هر كسى داده نمى شود خصوصاً بنده كه خودم را مى شناسم.
* بهترين دوره زندگى تان:
دوره دفاع مقدس.
* آينده را چطور مى بينيد
- خيلى خوب.
* هيچ وقت آرزو داشتيد كه مثلاً در جنگ ۳۳ روزه شركت داشتيد
- آرزوى من تنفس در فضايى است كه رزمندگان حزب الله در آن تنفس كرده اند و دوست داشتم و آرزو مى كردم كه امكانش فراهم بود و در زمان جنگ ۳۳ روزه كمكى مى كردم.