|
افزايش درآمد جهانى از بازيافت مواد
|
|
|
] ترجمه: محمد جعفرى]
عمل بازيافت در تاريخ چهار هزار ساله خويش بار ها و بار ها كنار گذاشته شده و مجدداً مورد استفاده قرار گرفته است. در تاريخ هرگاه كه مردم بسيار محتاج مى شدند، دست به بازيافت مى زدند. مثلاً در دوره ركود اقتصادى شديد در امريكا در سال ۱۹۳۰ و يا در طى جنگ جهانى دوم مردم به بازيافت متوسل شدند. بطورى كه امريكايى ها ۲۵ درصد از آب رودخانه ها را بازيافت و دوباره استفاده مى كردند.
امروزه اين صنعت در جهان سالانه۱۶۰ بيليون دلار از طريق بازيافتِ بيش از ۵۰۰ ميليون تن مواد، به دست مى آورد. اين صنعت در حال تبديل شدن به يكى از بزرگترين مراكز جذب نيروى كاراست. تعداد نيروى رسمى اين صنعت حدود يك و نيم ميليون در جهان تخمين زده مى شود و اين درحالى است كه رقم واقعى كاركنان اين صنعت اگر از عمليات بازيافت غير قانونى فاكتور گرفته شود، بسيار بسيار بالاتر از اين ميزان خواهد بود.
به عنوان مثال در چين فقط ۱۰ ميليون نفر درحال فعاليت در اين زمينه هستند.
موضوع هاى بسيارى در بازيافت و استفاده از مواد بازيافتى وجود دارد. ذخيره انرژى يكى از آنها است. با استفاده مجدد از مواد استفاده شده شما در ابتدا در حال حذف فرايند توليد از مواد اوليه هستيد.
طبق گفته انجمنِ دوستان زمين، ساختن يك تن قوطى با استفاده از مواد اوليه، پنج برابر بيشتر از ساختن يك تن قوطى با استفاده از مواد بازيافتى انرژى مصرف مى كند. براساس اظهارات هيأت بازيافت بين المللى BIR ، شركت هايى كه آلومينيوم را از مواد بازيافتى توليد مى كنند، ۹۵ درصد كمتر از شركت هايى كه در حال توليد با مواد اوليه توليد هستند، انرژى مصرف مى كنند. BIR مى گويد : مواد پلاستيكى نيز تقريباً به همان اندازه ذخيره انرژى دارند، حدود ۸۰ درصد و اين درحالى است كه توليد كاغذ از كاغذ بازيافتى، كه متوجه چوب است، مى تواند ۶۴ درصد انرژى ذخيره كند.
طبق ائتلاف بازيافت بين المللى، ميزان انرژى ذخيره شده در يك سال از سوى امريكايى ها از قوطى هاى ليموناد، كيسه هاى پلاستيكى، روزنامه و كيسه هاى بسته بندى معادل انرژى هاى زير بر آورد شده است:
- بنزين كافى براى ۱۱ ميليون ماشين مسافربرى به مدت يك سال
- يك سال انرژى برق براى ۱۷/۸ ميليون امريكايى
- ۱۱ درصد از انرژى توليدى در يك سال، توسط كارخانه زغال سنگ
- ۲۹ درصد از انرژى برق توليدى در يك سال توسط انرژى هسته اى
فرايند بازيافت حتى بر ميزان آلودگى نيز تأثير دارد. BIR مى گويد: توليد كاغذ توسط كاغذ بازيافت شده به جاى چوب مى تواند آلودگى هوا را تا ۷۴ درصد و آلودگى آب را تا ۳۵ درصد كاهش دهد. از سوى ديگر توليد فولاد بازيافتى تا ۸۶ درصد آلودگى هوا را كاهش مى دهد.
راه هاى متفاوتى براى كمبود آلودگى وجود دارد كه در نخستين مرحله كاهش آلودگى توليدى توسط كارخانجات است و سپس آلودگى كه نتيجه ر ها كردن فاضلاب كارخانجات به جاى بازيافت آنها به صورت انبوه است. يك گزارش از آژانس محيط زيست اروپا پيشگويى كرده است كه افزايش ميزان بازيافت گازهاى گلخانه اى ناشى از فاضلاب خانگى را تا ۸۰ درصد كاهش خواهد داد. يكى از مخالفت هاى اصلى با فرايند بازيافت قضيه هزينه آن است. روشن است كه دور انداختن يك چيز نسبت به زحمت بازيافت آن ارزانتر است و بازيافت مواد اصلى نسبت به ديگر موارد، بالا بردن هزينه ها و مصرف انرژى. اما بنابر يك مطالعه در سال ۲۰۰۴ ازسوى گروه تحقيق آتلانتيكِ GPI، راه هاى بسيار متفاوت ديگرى براى تخمين هزينه ها وجود دارد.
GPI به ناحيه اى به نام نوآ اسكوتيا در كانادا نگاه كرد كه در حدود سال ۱۹۹۰ تصميم گرفته بود تا ۵۰ درصد از آشغال هايشان را به جاى جمع كردن در تپه هاى آشغالى بيرون شهر، بازيافت كنند. هزينه سالانه ناحيه براى اين كار ۱۸ ميليون دلار شد كه بيشتر از هزينه لازمه براى جمع كردن آشغال ها بود. اما هنگامى كه فاكتور هاى متفاوت بررسى شد، رقم به دست آمده بسيار شگفت آور بود. اين فاكتور ها عبارت اند از:
- ميزان انرژى ذخيره شده براى استفاده از مواد بازيافتى به جاى مواد اوليه
- تأثير روى سطح توريسم محلى
- تأثير روى محصولات بازار
- تأثير روى ايجاد فرصت هاى شغلى توسط فرايند بازيافت(طبق آمار اين رقم ۱۰ برابر بيشتر از جمع كردن آشغال و يا سوزاندن آشغال فرصت شغلى ايجاد كرده است).
GPI اعلام كرد كه منطقه نوآ اسكوتياى كانادا در واقع ۱۲۵ ميليون دلار ذخيره كرد فقط به خاطر اين كه بازيافت را با آغوش باز قبول كرد.
* افزايش درآمد جهانى
بازيافت بيشترين موفقيت اقتصادى را در مناطق فقير جهان داشته است. طبق مؤسسه زمين، مؤسسه بازرگانى بازيافت آلومينيوم در برزيل هم اكنون بيش از صنعت ماشين سازيِ خويش استخدام مى كند. برزيلى ها با جمع كردن قوطى هاى ليموناد استفاده شده، به طور قابل توجهى ميزان قدرت اقتصادى خويش را افزايش داده اندچيزى برابر ۲۰۰ دلار در ماه. اين درحالى است كه درآمد استاندارد ۸۱ دلار در ماه است.
پس از آن ساكنان يك محله زاغه نشين ۱۷۴ نفرى در بزرگترين شهر هند يعنى «مومبا» يك صنعت ۱/۳ بيليونى بازيافت را بين خود راه انداخته اند. «داهاراوى» خانه يك ميليون زاغه نشين است كه يك چهارم آنها كاملاً در صنعت بازيافت استخدام شده اند( البته اغلب غيرقانونى) كه ۸۰ درصد آشغال پلاستيك مومباى را مورد استفاده قرار مى دهند.
درباره برخى هشدار هاى بازيافت بايد اين مطلب را نيز مدنظر قرار داد. حدود ۷۰ درصد زباله الكتريكى جهان در چين جنوبى است. يك تحقيق اخير در دانشگاه باپتيست هنگ كنگ نشان مى دهد كه روش هاى ابتدايى براى بازيافت اين مواد تأثيرات بدى را روى مردم گذاشته است بويژه خانم ها. خانم هاى حدود ۲۰ ساله در يك پايگاه بازيافت در ناحيه ژيِجيانگ به عنوان بزرگترين جمع آورى كنندگان مواد سمى شيميايى سرطان زا مانند دياكسين و فيوران شده اند، آمارى كه در هيچ كجاى جهان ديده نشده است.
الان خيلى زود است كه بگوييم چه آثار طولانى مدتى اين مواد شيميايى روى اين زنان خواهند داشت، اما به نظر مى رسد كه اين تأثيرات وقتى مشخص مى شود كه آنها بچه دار شوند. دياكسين ها و فيوران ها مشكلات تناسلى را به ويژه ايجاد مى كنند.
|
