Iran Newspaper - ديپلماتيك

ترجمه: هرمز برادران
حاميان آنگلا مركل مدعى هستند كه او به عنوان صدراعظم (از اواخر ۲۰۰۵) هنوز سياستمدار موفق در آلمان و بخش زيادى از اروپاست.
استناد اين افراد به نظرسنجى هاى تأييد نشده اى است كه نشان مى دهد بيش از ۶۰درصد از آلمانى ها به او رأى مى دهند، در حالى كه تنها ۱۰ درصد از كورت بك رهبر سوسيال دموكرات ها كه مركل قدرت را با وى تقسيم كرده است، حمايت مى كنند. اما نظرسنجى ها گمراه كننده است. تفاوت فراوانى ميان مركل صدراعظم و مركل رهبر حزب محافظه كار اتحاديه دموكرات مسيحى وجود دارد.
ولفگانگ بوسباخ از قانونگذاران فدرال و معاون رهبر دموكرات مسيحى ها مى گويد: «حزب در وضعيت خوبى قرار ندارد. نبايد تنش ها را كم اهميت پنداشت، بويژه اختلاف ميان اعضاى سنتگراى حزب كه آرزوى بازگشت به ساليان گذشته را دارند.»
بلوك محافظه كاران كه اتحاديه سوسيال مسيحى در ايالت باواريا را هم شامل مى شود وضعيت فجيعى درنظرسنجى ها دارد. اين بلوك در انتخابات آينده حدود ۳۷ درصد آرا را از آن خود مى كند كه ايجاد ائتلاف با هر يك از احزاب مشابه (مانند آنچه پس از انتخابات ۲۰۰۵ رخ داد) را بيش از اندازه دشوار مى سازد.
در آن انتخابات محافظه كاران و سوسيال دموكرات ها، دو حزب بزرگ مردمى آلمان، عملكرد بسيار بدى داشتند به گونه اى كه وادار به تشكيل يك ائتلاف بزرگ ناخواسته شدند. مركل براى حفظ اتحاد دولتش مجبور به مصالحه هاى پى درپى شده است. صرفنظر كردن از ادامه اصلاحات بلندپروازانه اى كه سلف سوسيال دموكراتش گرهاردشرودر با هدف كاهش بيكارى از طريق كاستن از امتيازات رفاهى خاص در پيش گرفته بود ازجمله اين مصالحه هاست.
مركل از ايده تشكيل يك ائتلاف بزرگ ديگر پس از انتخابات سال آينده بيمناك است. مشاوران و مسئولان انتخاباتى وى براى جلوگيرى از تكرار اين ائتلاف در تلاش هستند تا علت اختلاف فاحش در محبوبيت بالاى وى به عنوان صدراعظم و عملكرد ضعيفش در نقش رهبرى حزب را بيابند.
گرد لانگوت زندگينامه نويس مركل و استاد علوم سياسى در دانشگاه بن مى گويد: آلمانى ها از اين خرسند هستند كه زنى براى نخستين بار كشورى را اداره مى كند كه به دليل محافظه كارى در مسئله ارتقاى شغلى زنان به مناصب بلندپايه بدنام شده است.
مركل وجهه آلمان در اروپا و امريكا را بهبود بخشيد و روابط با واشنگتن را كه در دوران شرودر لطمه ديده بود ترميم كرد. شرودر در مبارزات انتخاباتى اش در سال ۲۰۰۲ براى تأكيد بر مخالفتش با حمله احتمالى امريكا به عراق از شعارهاى ضدامريكايى استفاده كرد.
مركل در مقام صدراعظم، سياست خارجى برلين در قبال روسيه و چين، دو شريك تجارى بزرگ آلمان را تغيير داده است. شرودر در دوره ۷ساله حكومت اش روابط دوستانه اى با ولاديمير پوتين برقرار كرد و براى كمك به شركت هاى آلمانى در روسيه و چين هر كارى كه مى توانست انجام داد. او در سال هاى صدراعظمى اش به ندرت از حقوق بشر سخن مى گفت.
حاميان مركل مدعى هستند سياست را از منافع اقتصادى متمايز سازد و از ارزش هاى دموكراتيك و حقوق بشر سخن گفته است. رهبرى روسيه و چين اين رويكرد را گردن فرازى برلين قلمداد مى كنند.
زمانى كه مركل در سپتامبر گذشته در دفترش با دالايى لاما رهبر معنوى تبعيديان تبت ديدار كرد انتقادات زيادى از سوى پكن، صنايع آلمانى و فرانك والتر اشتاين ماير وزير خارجه آلمان (كه پيشتر رئيس ستاد كاركنان شرودر بود) صورت گرفت. اشتاين ماير علناً از موضع مركل درباره حقوق بشر انتقاد كرد و گفت: اين شيوه اى بى ارزش است كه مركل براى كسب آرا به بهاى روابط اقتصادى با چين در پيش گرفته است.
واقعيت آن كه، موضع مركل در قبال حقوق بشر، تجارت با روسيه و چين را مختل نكرده است. نظرسنجى ها حكايت از آن دارد كه مردم آلمان از نگرش هاى مركل نسبت به روسيه، چين و تبت رضايت دارند.
در بعد سياست خارجى نيز همانگونه كه اسكار نيدرماير استاد دانشگاه آزاد برلين مى افزايد: «برخى سران حزب دموكرات مسيحى به مركل اعتماد دارند. او آنها را سراسيمه نمى كند.» اما چرا اين موفقيت صدارت عظمايى در كشور منعكس نشده است يك دليل اين است كه اتحاديه دموكرات مسيحى مركل، حزبى محافظه كار با رويه هاى قوى پوپوليستى است. اين حزب كه پس از ۱۹۴۵ شكل گرفت در پى دخالت دولت براى بهبود عدالت اجتماعى، همبستگى و ارزش هاى خانواده بوده است. مركل هم دراين ارزش ها سهيم است. اما وى به عنوان فردى كه در آلمان شرقى كمونيست رشد كرده هوادار دخالت اندك دولت است.
وى قبولاندن چنين رويكردى به حزبش را دشوار يافته است. اين در حالى است كه پوپوليسم رشد فزاينده اى داشته و درخواست ها براى دخالت دولت بيشتر شده است. براى نمونه سروزيران ايالت هاى راين شمالى، وستفاليا و باواريا كه از حزب محافظه كار مركل هستند خواستار از سرگيرى كمك هزينه هاى ويژه معيشتى و حقوق بالاتر براى مستمرى بگيران شده اند. بوسباخ اظهار مى دارد كه مركل نمى تواند مستمرى بگيران را ناديده بگيرد زيرا بيش از نيمى از ۵۳۷ هزار عضو اتحاديه دموكرات مسيحى بالاى ۶۰ سال سن دارند. با اين همه، اين اقدامات پوپوليستى جايگاه حزب را در نظرسنجى بهبود بخشيده است.
نسل قديمى تر محافظه كاران به آنچه كه ارزش هاى ليبرالى يا حتى نوليبرالى مركل مى دانند بدبين است. مركل بسيار دير و در جريان مبارزات انتخاباتى ۲۰۰۵ به اين شكاكيت پى برد. در آن هنگام وى وعده داد كه تغييرى بنيادين در نظام مالياتى به وجود آورد و اصلاحات ديگرى با هدف كاهش نقش دولت ايجاد كند اما دريافت كه رأى دهندگان محافظه كار چنين چيزى را نمى خواهند. از آن زمان، اصلاحات بزرگ مالياتى متوقف شده و مركل حتى نقش دولت را مى ستايد كه موجب نااميدى نسل جوانتر شده است.
مركل همچنين با شالوده ايدئولوژيكى ديگرى در حزبش دست و پنجه نرم كرده است؛ خانواده. او به كمك «اورسولا فون درلين» وزير خانواده در كابينه اش قوانينى را براى تشويق زنان شاغل و حرفه اى تر به داشتن بچه و سپس بازگشت به كار تصويب كرده است. اين قوانين ايجاد مراكز مراقبت هاى روزانه براى بيش از ۷۵۰ هزار كودك را دربر مى گيرد. نيدرماير ادامه مى دهد: «سياست هاى مركل درباره خانواده بسيارى از محافظه كاران بويژه در بخش هاى جنوب غربى آلمان را برآشفته كرده است. در اين منطقه برخورد و تصادم ميان ارزش هاى ليبرالى و محافظه كارى حزبش را مى توانيد ببينيد.» به تبع آن، حزب دچار شكافى شده است به گونه اى كه برخى خواهان تداوم اصلاحات مركل هستند و برخى ديگر هيچ تغييرى نمى خواهند.
اين عدم تجانس حزبى و دولت ائتلافى سازش ناپذير، فضاى مانور مركل را در ماه هاى آينده كاهش مى دهد. حاميان وى بيم آن دارند كه ائتلاف تا پس از انتخابات كارى از پيش نبرد. بوسباخ مى گويد: «مركل در ماه هاى آينده بايد كشتى را به ساحل بازگرداند و براى حزبش مبارزه كند.»
|||
مركل در چهارسالى كه از انتخابش به عنوان نخستين صدراعظم زن در آلمان مى گذرد زنجيره اى از موفقيت ها و ناكامى ها را در سياست خارجى كشور به ثبت رسانده است.
وى به واسطه ديدارى كه هفته جارى با باراك اوباما كانديداى دموكرات ها در انتخابات رياست جمهورى امريكا دارد بر چشم انداز سياسى اروپا سايه افكنده است. مركل و اوباما در نظر دارند در برلين دورنماى تازه اى از تجديد همكارى هاى امريكا و اروپا ارائه دهند.
دولت مركل تلاش كرد با مشاركت در تبادل اسرا ميان اسرائيل و حزب الله خود را به عنوان نيروى محركه در حل يكى از دشوارترين مسائل دنيا معرفى كند. البته جامعه بين المللى چنين توفيقى در مبادله اسرا را به نام حزب الله ثبت كرده است ، ضمن آن كه آلمان در كنار سازمان ملل نقش يك ميانجى ساده را داشته است .
اما متحدان آلمان در ناتو از خوددارى مركل از اعزام سربازان آلمانى به جنوب افغانستان براى مبارزه با طالبان عصبانى هستند. توجيه وى آن است كه بيش از ۶۵درصد آلمانى ها شديداً با اعزام نيرو به جنوب افغانستان مخالف هستند.
منابع: اينترنشنال هرالدتريبون، اينديپندنت