[محسن يزدى قلعه‎/بخش نخست]
حميدرضا حاجى بابايى عضو هيأت رئيسه و از نمايندگان اصولگراى مجلس است. از او درباره محورهاى مختلفى ازجمله تعامل دولت و مجلس، نقد دولت، سياست خارجى
و.‎/‎/ سؤال كرديم و او نيز پاسخ داد. اگرچه به نظرم اين پاسخ ها اندكى محافظه كارانه بود. صادقانه از او اين مسئله را پرسيدم و او نيز صادقانه گفت كه چنين چيزى نيست،
اگرچه ممكن است به قول خودش گاهى عضو هيأت رئيسه بودن محدوديت هايى را براى يك نماينده فراهم كند. مصاحبه ما را با عضو هيأت رئيسه مجلس هشتم بخوانيد.‎/‎/
آقاى دكتر! شما در مجلس ششم بيشتر اهل صحبت بوديد ولى گويا در مجلس هفتم و هشتم ساكت تر شده ايد. علت خاصى دارد
به نظر خودم صحبت هاى من از مجلس هفتم به بعد افت نكرده بلكه شيوه آن تغيير كرده است. در مجلس ششم چون اقليت بوديم و اكثريت با برخى موارد ما موافق نبود، اين مسائل به رسانه ها كشيده مى شد و آنطور بازتاب پيدا مى كرد و سر و صداى آن زياد بود.‎/‎/
يك موقع هم جوش مى آورديد.‎/‎/
بله در مواقعى هم جوش مى آورديم. در مجلس هفتم هم من همان مطالب را پيگيرى مى كردم ولى به شكل ديگرى چرا كه زمينه تحقق آن آماده تر شده بود و روال آن مثبت بود اگرچه باز برخى موارد به نطق هاى داغ كشيده شد. الآن هم وضعيت همان است و ما مثلاً مشكلات فرهنگيان را مانند گذشته پيگيرى مى كنيم.
به نظر مى رسد شما جزو نمايندگان فعال بوديد. درست است
من در مجلس ششم ۴۲ طرح پيشنهاد دادم كه از اين تعداد، ۱۶ مورد آن تصويب و تبديل به قانون شد. مثل ساماندهى بهداشت و درمان يا نحوه اجراى اصل ۴۸ قانون اساسى و.‎/‎/ در زمينه استيضاح و تحقيق و تفحص هم كارهايى صورت داديم كه معروف ترين آن تحقيق و تفحص از شهردارى تهران در زمان آقاى ملك مدنى بود كه پيشنهاد شخص بنده بود كه البته درگيرى هاى زيادى را هم به دنبال داشت يا استيضاح وزير آموش و پرورش وقت و.‎/‎/
مجلس ششم مجلس ويژه اى بود. آن موقع شما به عنوان يك نماينده اصولگرا چقدر تحت فشار بوديد
من همان موقع هم حرف سياسى نمى زدم و بيشتر در پى مطالبات مردم بودم كه اين مطالبات گاهى با منافع سياسى عده اى در تضاد قرار مى گرفت. من آن موقع ساعت ۶‎/۵ صبح به مجلس مى آمدم و سه ماه اول كميسيون نداشتم چون دوره پنجم نايب رئيس كميسيون محاسبات، بودجه و امور مالى مجلس بودم كه با كميسيون برنامه و بودجه تلفيق شد و از آن طرف از رفتن من به كميسيون برنامه و بودجه به دلايل سياسى جلوگيرى كردند. اين شد كه ۳ ماه بى كميسيون مانديم كه به هرحال آقاى كروبى واسطه شد و ما به كميسيون امنيت ملى و سياست خارجى رفتيم. به علت تنوع كارهايى كه انجام مى دادم به علاوه كارهاى جانبى وقتى از من باقى نمى گذاشت و وقت خالى نداشتم. در مجلس ششم به واسطه فشارهايى كه وجود داشت مطلبى را عنوان كردم به اين مضمون كه تا اين اكثريت انحصارطلب و اين اقليت نجيب در مجلس هستند خيلى نبايد اميدوار بود. آنجا در جواب اعتراض دوستان اقليت گفتم كه از اين به بعد قصد دارم تنهايى كار كنم. به نظرم در همان فضا هم توانستم كارهاى خوبى را صورت دهم. مثل طرح ساماندهى بهداشت كه بركات خوبى داشت.امروز هم همين است و سعى مى كنم با تمام ظرفيتم كار كنم.
نمايندگى در صحن بهتر است يا عضويت در هيأت رئيسه
راستش براى من نمايندگى بهتر است چرا كه بخاطر تنوع كارهايى كه در مجلس داشتم تجربه خوبى را در اين سالها به دست آوردم كه مى شود در صحن از آن استفاده كرد ولى عضو هيأت رئيسه بودن محدوديت هايى ايجاد مى كند و آن آزادى عمل را از انسان مى گيرد.
به نظر شما در مجلس اولويت با طرح است يا لايحه
در مجلس اصل بر اين است كه لايحه بيايد. به هرحال دولت يك دستگاه كارشناسى قدرتمند در اختيار دارد كه مدتها كارشناسى مى كند كه منجر به ارسال يك لايحه به مجلس مى شود كه طبعاً اجرايى تر نيز هست.
نمايندگان هم در كميسيون هاى تخصصى اين لايحه را پخته تر مى كنند و به صحن مجلس مى فرستند. البته اين مسئله مانع از آن نيست كه در مجلس طرح هم داده شود. گاهى مجلس به اين نتيجه مى رسد كه فلان معضل بايد حل شود كه به اين شكل طرحى را براى حل آن تصويب مى كنند ولى به هرحال اولويت با لايحه است.
با وجود اين گاهى پيش مى آيد كه بر سر موضوعى اختلافى بين مجلس و دولت پديد مى آيد. شما در اين رابطه حق را به كدام طرف مى دهيد
موارد مختلف است. در مجلس هفتم بودجه عمرانى دولت افزايش پيدا كرد. برخى در مجلس مى گفتند اين بودجه بايد حدود ۳۰ درصد كاهش پيدا كند كه بنده آنجا مخالف كاهش بودم و در دفاع از دولت صحبت هم كردم كه تأثيراتى هم داشت. اعتقادم بر اين بود كه پروژه اى كه نيمه كاره است بايد تمام شود. عده اى مى گفتند كه برخى از اين پروژه ها بايد حذف شود. در صورتى كه پروژه را نمى توان حذف كرد. به هرحال پروژه ها از مناطق محروم آغاز مى شود و حذف اين پروژه ها طبعاً براى مناطق محروم مشكل ساز خواهد شد. گاهى هم پيش مى آيد كه لايحه اى از سوى دولت به مجلس تقديم مى شود كه كارشناسى شده نيست و آنجا حق مجلس است كه درباره آن تصميم بگيرد. اما نكته اى كه در مورد هيأت رئيسه مطرح است، برقرارى توازن بين مجلس و دولت است و اعضاى هيأت رئيسه در اين مورد وظيفه دارند كه البته گاهى هم ممكن است مسئله اى پيش آيد و نمايندگان گمان كنند كه هيأت رئيسه طرف دولت را گرفته در صورتى كه اينطور نيست و هيأت رئيسه قصد دارد تعامل دولت و مجلس بيشتر و روان تر شود.
برخى سيستم ادارى كشور را بسيار كند و گاهى مانع جدى فعاليت ها براى پيشرفت كشور مى دانند. نظر شما در اين مورد چيست
حرف خيلى درستى است. ساختار ادارى كشور بايد از نو ساخته شود و ما در لايحه مديريت خدمات كشورى همين كار را انجام داديم. برخى از اين لايحه به عنوان نظام هماهنگ پرداخت ياد مى كنند كه اين يكى از فصول آن است و ۱۴ فصل دارد. 12 فصل از اين لايحه به تغيير ساختار بازمى گردد. معتقدم دو مصوبه اى كه البته آن هم به صورت لايحه به مجلس وارد شد اجرا شود مثل دو بال براى توسعه كشور عمل خواهد كرد؛ يكى اصل ۴۴ قانون اساسى و ديگرى لايحه مديريت خدمات كشورى است. تا ساختار اصلاح نشود چطور مى توان گام هاى بلندى برداشت به نظر ما همه اين موارد بايد با هم اجرا شود تا ساختارها متحول شود. اين تحول بايد صورت بگيرد وگرنه با اين ماشين نه تنها نمى توان چشم انداز ۲۰ ساله را محقق كرد بلكه با اين ماشين نمى توان كار روزمره را هم جلو برد.
ما مى بينيم كه با شروع دولت نهم اين تحولات به نوعى آغاز شد ولى كسانى كه تا قبل از اين دم از تحول مى زدند يك مرتبه مقابل دولت موضع گرفتند. اگرچه هر طرحى خصوصاً اگر طرح بزرگى باشد اشكالاتى دارد ولى هيچگاه محاسن كار گفته نشد و بلكه گاهى تخريب ها هم شدت گرفت. علت اين مسئله به نظر شما چيست
متأسفانه ما در برخى حوزه ها دچار افراط و تفريط هستيم. ما بايد ياد بگيريم كه نظام ما يك نظام مردم سالار و مبتنى بر آراى مردم است. در يك نظام مردم سالار همه كشور سعى مى كنند كه به آراى مردم احترام بگذارند. اگر يك حزبى آراى مردم را كسب كرد همه بايد كمك كنند كه آن حزب بتواند كارش را انجام دهد. اگرچه اين كمك نافى نقد دولت نيست ولى بايد دانست كه اين نقد در هر صورت نبايد حركت ماشين حزب يا فرد حاكم را كند كند.
معمولاً در كشورهاى ديگر طورى عمل مى شود كه مردم در صندوق هاى رأى حرف خود را بزنند. وقتى شخصى رأى آورد همه كمك مى كنند كه هيأت حاكم موفق تر عمل كند چرا كه مردم به آنها رأى داده اند. دولت نهم هم مثل همه دولت ها نكات مثبت و منفى دارد ولى ويژگى هايى دارد كه شايد برخى دولت هاى ديگر نداشته باشند. يكى از اين ويژگى ها شجاعت در كار است. برخى كارها هزينه دارد و اين دولت آماده پرداخت اين هزينه است. همه كارشناسان بايد در اين زمينه نكات مثبت كار را بيان كنند و در كنار آن ايرادها را نيز منصفانه يادآورى نمايند. نكته قابل تأمل اين است كه در دولت هاى قبل مثل دولت هاى خاتمى وضعيت به اين شكل بود كه اصولگرايان ايشان را نقد و اصلاح طلبان هم از ايشان حمايت مى كردند. يعنى حتى اگر خاتمى اشتباه هم مى كرد باز اصلاح طلبان از او حمايت مى كردند.
اما دولت آقاى احمدى نژاد از اين مزيت برخوردار نيست. اصلاح طلبان نقد مى كنند چون مخالف دولت هستند ولى در مقابل اصولگرايان هم دولت را نقد مى كنند و به نظر من دولت احمدى نژاد تنها دولتى است كه ميدان نقد آن آنقدر گسترده است كه همه نقدهاى خود را مطرح مى كنند. اين مسئله در همه جا قابل لمس است. اگر نقدى صورت مى گيرد بايد محاسن آن هم گفته شود. اگر ما بگوييم دولت حسنى ندارد يعنى قطار انقلاب ايستاده است. اين مسئله در همه دولت ها وجود دارد و همه دولت ها قطار انقلاب را پيش برده اند ولى شتاب آن كم و زياد شده است. در مورد دولت آقاى احمدى نژاد همانطور كه عرض كردم ميدان نقد بسيار باز و گسترده است و هركس هرچه مى خواهد مى گويد.
اين فضا را فضاى خوبى مى دانيد
اين كه همه نقد مى كنند و اين فضا وجود دارد حسن دولت نهم است ولى به نظرم گاهى در نقدها بى انصافى هايى صورت مى گيرد. به نظر من اگر اصولگرايان بخواهند احمدى نژاد را نقد كنند بايد اين كار در اتاق اصولگرايان صورت بگيرد. امروز اين مسائل از اتاق اصولگرايان بيرون آمده و در جامعه رها شده است. اگرچه گاهى ايراد به دولت هم وارد است.
اين بى انصافى ناشى از چيست
شايد اين مسئله به دولت هم برگردد. دولت مى تواند ميدان مشورت خود را گسترده تر كند و قسمت عمده اى از اصولگرايان را شامل شود. شايد برخى منتقدان اصولگرا احساس مى كنند كه در كار دخيل نيستند و به آنها توجه نمى شود.
ادامه دارد