Iran Newspaper - ماجرا

[فرناز قلعه دار ]
تا سپيده صبح و روشن شدن هوا خيلى نمانده بود. پسر جوان به كارد خون آلودى كه در دستانش بود، نگاهى انداخت. يك دفعه تكانى خورد و لرزه بر اندامش افتاد. وحشتزده كارد آشپزخانه را به گوشه اتاق پرتاب كرد و ديوانه وار به خيابان دويد. با لباس هاى خون آلود پابرهنه و بى هدف گريه مى كرد و مى دويد. چند رهگذر كه صبح زود راهى محل كار بودند، با ديدن پسر جوان به هم ريخته و آشفته گمان كردند او مجنون خيابانگرد است. دقايقى بعد كيوان كمى آرام گرفت و خودش را به باجه تلفن عمومى رساند. گوشى را برداشت و شماره ۱۱۰ را گرفت. وقتى صداى اپراتور را شنيد، درحالى كه گريه امانش را بريده بود و اجازه نمى داد به راحتى صحبت كند، با جملات دست و پا شكسته گفت: «من پدرم را كشتم و.‎/‎/ كمكم كنيد.»
وقتى نشانى خانه را اعلام كرد، گوشى را گذاشت.
باز هم دو دل شد. نمى دانست چه كارى درست است و بايد چه تصميمى بگيرد. تمام زندگى ۱۹ ساله اش مانند يك فيلم از جلوى چشمانش گذشت و به نقطه پايان رسيد. با خودش گفت حالا كه به آرزوى ديرينه اش رسيده، پس چرا بايد فرار كند غرق در همين افكار بود كه خود را جلوى در خانه ديد. همانجا ايستاد و منتظر آمدن پليس ماند. دقايقى بعد هم ماشين پليس وارد كوچه شد. همين كه افسر كلانترى را ديد، به طرفش رفت و گفت: «من قاتلم پدرم هنوز داخل خانه است. همه ماجرا را برايتان تعريف مى كنم. اما خيلى مى ترسم، كمكم كنيد.»
مأموران كلانترى به محض ورود به خانه با راهنمايى كيوان به طبقه دوم رفته و وسط اتاق پذيرايى با پيكر خونين مرد ميانسالى روبه رو شدند. دقايقى بعد بازپرس كشيك ويژه قتل نيز همراه گروهى از كارآگاهان پليس آگاهى تهران خود را به محل حادثه رساند. در اين ميان همسايه ها كه با مشاهده ماشين و مأموران پليس و اورژانس به موضوع مشكوك شده بودند، از خانه هايشان بيرون آمده و به پرس و جو پرداختند.
مأموران پليس سعى داشتند با دور كردن مردم اوضاع را آرام كنند، اما كنجكاوى هاى همسايه ها همچنان ادامه داشت. هر كدامشان حرفى مى زدند و شايعه اى مى ساختند. داخل خانه نيز بازپرس و پزشك جنايى به همراه كارآگاهان درحال بررسى صحنه و معاينه جسد بودند. در نخستين تحقيقات علت مرگ، اصابت ضربه هاى عميق كارد آشپزخانه اعلام شد. ساعتى بعد نيز پيكر قربانى به پزشكى قانونى منتقل شد و كيوان هم براى بازجويى روبه روى بازپرس نشست. حالا كمى آرامتر شده بود، اما همچنان ترس و اضطراب در چهره اش موج مى زد. مى گفت: «آقاى بازپرس شايد بهتر باشد داستان زندگى ما را بدانيد. با اين كه مى دانم گناهكارم. به خاطر خواهر، مادر و خودم، پدرم را كشتم.»
كيوان ناگهان به ۱۵ سال قبل و چهار سالگى اش برگشت. وقتى از آن روزها مى گفت، لرزش دستانش بيشتر مى شد. عرق سرد روى پيشانى اش در آن صبح بهارى به خاطر گرماى هوا نبود، شايد عرق شرم و يا نشانه اى از ترس و هيجان بود.
«از وقتى خودم را شناختم، در خانه ما هميشه دعوا بود. پدر و مادرم حتى يك روز را هم بدون درگيرى و جر و بحث به شب نمى رساندند. من و خواهرم كه يك سال از من بزرگتر بود، از ترس به گوشه اتاق پناه مى برديم و دست هايمان را روى گوشمان مى فشرديم تا سروصداى آنها را نشنويم. آن موقع نمى دانستم اعتياد يعنى چه. چرا مادرم دائم به پدرم مى گفت «معتاد بى غيرت.» از پدرم خوشم نمى آمد، چون هميشه ما را كتك مى زد. وقتى پدر در خانه نبود، آزاد و راحت بوديم، اما صداى زنگ در كه مى آمد، من و خواهرم به اتاقمان مى رفتيم تا با او روبه رو نشويم. خيلى كوچك تر از آن بودم كه دليل بعضى كارها و حرف هاى پدر و مادرم را بفهمم، اما هرچه بود، از پدر و مادرم راضى نبودم. ترس هميشه با من بود و نسبت به بچه هاى همسن و سالم گوشه گير و پژمرده بودم.
پنج ساله كه شدم مادر، من و خواهرم را رها كرد و رفت. وقتى داشت براى هميشه ما را ترك مى كرد، التماسش كرديم ما را هم با خودش ببرد. آنقدر گريه كرديم كه ديگر صدايمان در نمى آمد، اما مادرم در مقابل گريه و زارى ما گفت: مخصوصاً شما را نمى برم. چند روزى كه پدرتان با شما تنها بماند، مجبور مى شود بيايد دنبالم، آن وقت من هم شرط مى گذارم كه تا اعتيادش را ترك نكند، به خانه اش بر نمى گردم. بنابراين اينطورى موفق مى شويم او را ترك دهيم. مادر رفت و ما تنها حامى خود را نيز از دست داديم. خواهرم بيشتر از من بيقرارى مى كرد، انگار مى خواست با اذيت هايش پدر را عاصى كند تا مجبور شود با مادرم آشتى كند، اما افسوس!
يك شب كه پدر خيلى عصبى و ناراحت بود، خواهرم به بهانه جويى پرداخت. آنقدر گريه كرد و جيغ كشيد كه پدر عصبى شد. به همين خاطر دست خواهرم را گرفت و به انبارى برد، اما چند دقيقه بعد ديگر هيچ صدايى از او نيامد. بعد درحالى كه پدرم او را در آغوش داشت، به اتاق برگشت. چشمان نسرين بسته بود، فكر كردم خوابيده است، اما پدر گفت همين جا بمان مى خواهم خواهرت را ببرم به مادرت تحويل دهم. اصرار كردم مرا هم ببرد تا مادرم را ببينم، اما چنان كتكى خوردم كه هيچ وقت فراموش نمى كنم. چند روز بعد وقتى مأموران پليس به خانه ما ريختند و پدرم را دستگير كردند، فهميدم او همان شب نسرين را خفه كرده و جسدش را در خانه مادربزرگمان انداخته بود. از آن روز تا سه سال پدرم را نديدم. او زندانى بود، اما در نهايت آزاد شد و به خانه برگشت و من محكوم بودم تا آخر عمر با پدرم زندگى كنم. وقتى از زندان برگشت، اخلاقش خيلى بدتر شده بود. اعتيادش شديدتر شده بود، حالا ديگر من بزرگتر شده بودم. مدرسه مى رفتم، اما همچنان زندگى به هم ريخته اى داشتم. كينه عجيبى از پدرم به دل گرفته بودم، ياد و خاطره خواهرم نسرين لحظه اى از ذهنم پاك نمى شد. بارها پدر سعى كرد مرا هم به نوعى از زندگى اش حذف كند، اما انگار خدا نمى خواست من بميرم. زندگى سراسر ترس و دلهره ام ادامه داشت. 15 سال گذشت، خودم مى دانستم پسر جوانى به سن و سال من نبايد چنين روحيه و وضعيتى داشته باشد. وقتى خودم را با پسرهاى ديگر مقايسه مى كردم، حسرت مى خوردم به اين كه چرا من مثل آنها شاد و سرزنده نيستم. سالم و راحت نيستم، اما بعد با خودم مى گفتم اگر آنها هم زندگى شان مثل من بود، همين طور بودند.»
كيوان به اينجا كه رسيد، گفت: مى خواهم از ديشب بگويم و از اتفاقى كه افتاد. در خانه نشسته بودم كه پدرم آمد. مثل هميشه عصبى بود و زير لب ناسزا مى گفت. ساعتى بعد از اين كه شام خورديم، بر سر موضوعى پيش پا افتاده دوباره بهانه جويى كرد و ناسزاگويى هايش را از سر گرفت. من هم عصبانى شدم. اين اواخر ديگر ساكت و آرام نمى نشستم تا هر كارى كه مى خواهد بكند. با اعتراض گفتم تمام اين بداخلاقى ها به خاطر اعتياد است، چرا سعى نمى كنى اعتيادت را ترك كنى. زندگى همه ما را نابود كردى، مادرم، خواهرم، من و خودت را به خاك سياه نشاندى، بس نيست
با شنيدن حرفهايم بيشتر از كوره در رفت و به آشپزخانه رفت و كارد بزرگى برداشت و به طرفم حمله كرد. با هم بشدت درگير شديم كه كارد را از دستش گرفتم تا نگذارم مرا بزند، اما يك دفعه تمام بلاهايى كه در اين سال ها بر سر من و مادر و خواهرم آورده بود، جلوى چشمانم آمد، ديوانه شدم، نفهميدم چه كار مى كنم، فقط وقتى به خودم آمدم كه پدرم نقش بر زمين شده و كارد خون آلود در دستانم خشكيده بود.
كيوان پس از اين اعتراف ها بازداشت و راهى زندان شد، اما مدتى بعد مادر كيوان موفق شد با دريافت رضايت از خانواده شوهر سابقش، پسر خود را از قصاص - اعدام - نجات دهد، اما افسوس كه.‎/‎/