[غزاله مرعشى]
وقتى براى نخستين بار كسى را ملاقات مى كنيد، نمى توانيد مطمئن باشيد كه او مى تواند دوست خوبى براى شما باشد يا نه. درست مثل اين است كه به طور اتفاقى يك دانه پيدا كرده باشيد و آن را در زمين بكاريد. حتى اگر شما از دانه كاشته شده به بهترين شكل مراقبت كنيد نمى توانيد مطمئن باشيد كه چه چيزى خواهد روييد. شايد اصلاً چيزى نرويد يا حاصل كار يك گياه ضعيف و خراب يا حتى يك علف هرز باشد كه مجبور شويد آن را از ريشه بكنيد، شايد هم تبديل به يك گياه زيبا شود كه هرچه بهتر به آن برسيد و هرچه زمان بيشترى بگذرد، بيشتر رشد مى كند و تنومندتر و زيباتر مى شود.
اگر مى خواهيد مطمئن باشيد كه بالاخره صاحب يك گياه زيبا مى شويد، بايد دانه هاى زيادى را در زمين بكاريد و از همه آنها به بهترين شكل مراقبت كنيد. يعنى اين كه سعى كنيد با تعداد زيادى از همكلاسى هايتان ارتباط برقرار كنيد و با رفتار خوبتان تلاش كنيد كه با همه آنها دوست شويد. بعد از مدتى خودتان متوجه خواهيد شد كه كدام يك از آنها مى توانند دوست خوبى براى شما باشند.گاهى اوقات مسائل بسيار كوچك مى تواند تأثير زيادى بر رابطه شما با ديگران بگذارد. اگر هنگام راه رفتن در حياط مدرسه يا راهروها معمولاً به آسفالت، موزاييك يا كفش خودتان نگاه مى كنيد، بهتر است سرتان را بالا بگيريد و دنبال چهره هاى آشنا بگرديد. به همه لبخند بزنيد و هر كدام از همكلاسى هايتان را كه ديديد، سلام و احوالپرسى كنيد. اگر فكر مى كنيد كه او شما را نمى شناسد، خودتان را معرفى كنيد.
سعى كنيد هميشه براى شروع مكالمه و دوست شدن با بقيه پيشقدم باشيد. از هر موقعيتى براى باز كردن سر صحبت با ديگران استفاده كنيد. شايد كسى كه در آبخورى، حياط مدرسه، سرصف يا در سرويس كنار شما است بتواند در آينده بهترين دوست شما شود. بهتر است با لبخند با آنها حرف بزنيد و حتماً از آنها تعريف كنيد. گفتن جمله «چه كيف قشنگى دارى» مى تواند طرف مقابل تان را ذوق زده كند و او را ترغيب كند كه با شما بيشتر آشنا شود.زمانى كه ديگران با شما حرف مى زنند، سعى كنيد كه شنونده خوبى باشيد. وسط حرف شان نپريد، به چشم هايشان نگاه كنيد و خودتان هم نظر بدهيد.
نه خودتان را عوض كنيد و نه انتظار داشته باشيد كه دوستانتان خودشان را تغيير دهند.هيچ وقت براى پذيرفته شدن در يك گروه دوستى برخلاف آنچه دوست داريد يا فكر مى كنيد درست است عمل نكنيد. زيرا ادامه اين شرايط در آينده برايتان بسيار سخت خواهد شد. سعى كنيد دوستانتان را نيز همانطور كه هستند بپذيريد. دليلى ندارد كه آنها همان طور كه شما فكر مى كنيد فكر كنند يا اين كه هميشه مطابق ميل شما عمل كنند. حتى صميمى ترين دوست ها هم گاهى با يكديگر اختلاف نظر دارند. بهتر است به نظر دوست تان احترام بگذاريد و بدانيد كه حتى اگر هميشه هم بايكديگر هم عقيده نباشيد باز هم مى توانيد دوستان خوبى براى يكديگر باشيد.
هميشه درباره مسائل مثبت صحبت كنيد. هيچ كس دوست ندارد دائماً به گله و شكايت و غرغرهاى ديگران گوش كند! تعريف كردن داستان هاى خيالى هم راه چندان مناسبى براى دوست يابى نيست! ممكن است در ابتدا ديگران مجذوب داستان هاى شما شوند اما بعد از مدتى ديگر هيچ كس حرف هايتان را باور نمى كند. صداقت يكى از مهمترين پايه هاى دوستى است.يك راه ديگر براى آشنا شدن با ديگران، شركت در فعاليت هاى گروهى و فرهنگى اى است كه در مدرسه اجرا مى شود.

[باران طلايى]

بچه ها صاحب گنج بزرگى هستند واگر بدانند با حفظ اين گنج، همه روزهاشان تازه و آفتابى مى ماند، هرگز آن را گم نمى كنند. اين گنج «كودكى» است؛ مراقب باشيد «كودكى»تان جايى جا نماند.
«كودكى» رنگ و وارنگ است مثل يك جعبه مداد رنگى.
«كودكى» خوشبوست، مثل همه گل هاى زيباى دنيا. مثل پاك كن ها و خودكارهاى عطرى، مثل روزهاى عيد، مثل چادر نماز مادر، مثل خانه، وقتى كه از مدرسه برمى گردى، مثل مدرسه وقتى كه ۲۰ مى گيرى.
«كودكى» زيباست، مثل پروانه ها، كفشدوزك ها، دريا، ساحل شنى، جنگل و كوير، مثل دوستى.
«كودكى» خوشايند است مثل خنديدن از ته ته دل، بى هيچ غمى كه پشت آن خنده پنهان شده باشد، مثل كارت پستال هاى جلوى مغازه كتابفروشى نزديك مدرسه، مثل برچسب هاى جورواجور كه گاهى نمى شود يكى اش را انتخاب كرد.
«كودكى» ساده است، مثل مشق هاى كلاس اول، مثل بازى قايم باشك ، مثل دل همه بچه ها.
«كودكى» پر راز و رمز است، مثل بعضى از حرف هايى كه بزرگترها مى زنند، مثل جاهايى كه نرفته ايم، مثل گل هايى كه نبوييده ايم، راه هايى كه نرفته ايم و قصه هايى كه نشنيده ايم. مثل سايه ها، گذر فصل ها، تبديل يك بذر كوچك به يك گياه بزرگ، مثل گم نشدن پرنده هاى مهاجر، فواره هاى ميدان كه رنگ و وارنگ مى شوند، چند خيابان بالاتر از مدرسه، يك محله ديگر، يك شهر ديگر، يك كشور ديگر، يك سياره ديگر، مثل زير پوسته زمين و آن طرف آسمان، مثل ابرها، مثل بال هاى شيشه اى سنجاقك ها. «كودكى» پرهياهوست، مثل زنگ تفريح، مثل تعطيلى مدرسه، مثل پارك، عصر روزهاى تعطيل.
«كودكى» پر از شوق و اميد است. مثل صبح اول مهر، مثل آرزوى بزرگ شدن آنقدركه كفش هاى مادرمان اندازه پاى ما شود.
فكر كنيد زندگى بدون اين همه، چه شكلى مى شود بى هيچ رنگ و بويى، بى هيچ آرزويى، بى هيچ شادى و لبخندى، بى هيچ هياهويى، خاكسترى و سرد مثل زندگى بعضى از آدم بزرگ ها كه كودكى شان را فراموش كرده اند. آنها هيچ وقت از ديدن جعبه اى پر از مداد رنگى ذوق زده نمى شوند، هيچ وقت فكر نمى كنند به اينكه يك بذر ريز هندوانه چطور يادش نمى رود كه به هيچ چيز بجز هندوانه تبديل نشود، آنان حوصله و وقت بازى ندارند و حوصله و وقت فكر كردن به شهرها وكشورها و سياره هاى ديگر را هم ندارند و فكر مى كنند به هر كجا كه روى آسمان همين رنگ است، راز و رمز به جاى كنجكاو كردن شان، عصبانى شان مى كند و همه سر و صداها اعصاب شان را خرد مى كند. آدم بزرگ هايى كه «كودكى» شان را فراموش كرده اند، اغلب فقط به «بيزينس» فكر مى كنند. يعنى كار در مقابل دريافت پول، خريد و فروش در مقابل دريافت پول، زندگى در مقابل دريافت پول. همه چيز براى آنان سخت است، آخر فقط با «كودكى» مى توان هيچ چيز را جدى نگرفت، ديگران را به آسانى بخشيد و تلخى ها را به آسانى فراموش كرد و هر لحظه زندگى را تازه و زيبا و هيجان انگيز ديد. فقط با «كودكى» مى توان به آسانى دوست شد، به آسانى همه چيز را قسمت كرد و به آسانى شاد بود. فقط با «كودكى» هر روز، يك روز تازه و متفاوت است و هر شب رازهاى زيادى در دل دارد. پس لطفاً لطفاً لطفاً «كودكى»تان را هيچ كجا جا نگذاريد. آن را توى دل تان براى هميشه نگه داريد. خيلى به دردتان مى خورد.

آرزوهاى تان را نقاشى كنيد و براى ما بفرستيد يا اگر دوست داريد درباره آنها قصه بنويسيد يا شعر بگوييد. خلاصه آرزوهايتان را هر طور كه دلتان مى خواهد به ما بگوييد. ما به بهترين آثار جايزه مى دهيم. از همين امروز كه يك روز بعد از روز جهانى كودك است تا دو هفته بعد براى فرستادن آثارتان وقت داريد. منتظر نقاشى ها و نوشته هاى زيباى شما هستيم.
گروه بادبادك