آخرين آمارها نشان مى دهد سالانه بيش از هشت ميليارد دلار براى تبعات و عوارض خشونت خانگى در امريكا هزينه مى شود.
به اعتقاد كارشناسان مسائل خانواده در امريكا، از هر چهار زن يك نفر در طول زندگى خود خشونت ازسوى نزديكانش را تجربه كرده است. همچنين سالانه بيش از هشت ميليارد دلار نيز خرج درمان آسيب هاى فيزيكى و روانى و ساعات كارى از دست رفته همين زنان مى شود.
اگرچه در بيشتر موارد، مردان قربانى جرم و خشونت در خارج از خانه هستند اما اداره امور قضايى امريكا در پژوهش هاى اخير خود تصريح كرده در حيطه روابط خصوصى ، اين زنان هـستند كـه بيشتـر، قربانى رفتار وحشيانه مى شوند. 85 درصد زنان و ۱۵ درصد مردان امريكايى از سوى شريك زندگى خود آزار مى بينند. به بيان ديگر، زنان پنج تا هشت برابر بيشتر از مردان در معرض خطر قرار دارند.
دختران و زنان رده سنى ۱۶ تا ۲۴ سال بيشترين قربانيان خشونت خانگى به شمار مى آيند و زنان آفريقايى امريكايى تبار نيز تجربه بيشترى در اين زمينه نسبت به زنان سفيدپوست دارند. همچنين زنان اسپانيايى تبار امريكاى لاتين كمتر از ديگران در هر گروه سنى قربانى اين نوع خشونت هستند.
تحقيقات كارشناسان نشان مى دهد زنانى كه از خانواده خود جدا شده اند بيشتر در معرض خشونت هستند. در گروه بعد، زنان مطلقه قرار دارند كه اين مسئله مى تواند آنان را از ترك خويشاوندان خود دلسرد كند. بدون ترديد همين موضوع ميزان ريسك قربانى شدن اين زنان را افزايش مى دهد.
۴۰ تا ۵۰ درصد زنان قربانى كه در معرض خشونت بوده، دچار آسيب جسمى شده اند. براساس تازه ترين آمارها، همه ساله در امريكا بيش از ۲۰۰ هزار تن به دليل خشونت خانگى به بخش اورژانس بيمارستان ها منتقل مى شوند. اما تنها يك پنجم آنان به درمان جدى پزشكى دسترسى دارند. در اين ميان زنان امريكايى اغلب از سوى بستگان درجه يك خود كشته مى شوند.
اين در حالى است كه از ميان قربانيان جنايت هاى خانوادگى ۷۴ درصد زن و ۲۶ درصد مرد هستند؛ به گفته «اف.بى.آى» در فـاصله سال هاى ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۶ ميلادى خشونت خانگى در هر روز، زندگى بيش از چهار زن را گرفته است.
در اين مدت، شمار مردانى كه به دست شريك زندگى خود كشته شدند كاهش يافته است. با اين وجود، شمار زنانى كه بدين تـرتـيـب جـان خود را از دسـت دادنـد ثـابـت ماند. بـرخـى كـارشناسان دليل اين كاهش را وجود خانه هاى امن براى زنان مى دانند كه راه هاى ديگرى به غير از كشتن شريك زندگى را پيش روى آنان قرار مى دهد. بدين ترتيب، زنان به جاى كشتن شريك زندگى خود به اين مكان هاى امن پناه مى برند.

[ترجمه: فريده مشتاقى ]
معماى ناپديد شدن اسرارآميز زير دريايى ارتش امريكا و ۷۰ تن از افسران ارتش و خدمه، پس از ۶۵سال به شكل شگفت انگيزى فاش شد ‎/
شامگاه ۲۴ مه ۱۹۴۲ «جيم ابيل» -كاپيتان زيردريايى «گرنين» - در كنار همسرش -كاترين - و سه فرزندش «بوروس» - 12 ساله - «بريد» - 9ساله- و «جان» - 5 ساله - ، مشغول صرف شام بودندكه لحظاتى بعد و به دنبال دريافت خبرى، بلافاصله آنها را براى انجام مأموريتى فوق سرى ترك كرد. اين در حالى بود كه هيچ كدام نمى دانستند اين وداعى بدون بازگشت است ‎/
سرانجام ۳۰ سپتامبر همان سال تلگرامى به «كاترين» رسيد ‎/ او نيز پسرانش را كه مشغول بازى بودند ، براى خواندن تلگراف صدا كرد. در تلگرام نوشته شده بود: فرمانده «ابيل» و همراهانش در پى انجام مأموريتى سرى مفقود شده اند. زن جوان و فرزندانش كه به شدت شوكه بودند براى به دست آوردن اطلاعاتى با مقام هاى مربوطه تماس گرفتند اما به نتيجه اى نرسيدند. بدين ترتيب مسئوليت زندگى ناخواسته به كاترين واگذار شد. مادر فداكار نيز براى گذران زندگى به تدريس موسيقى در خانه پرداخت. ضمن اينكه هيچ گاه كمكى قبول نكرد. حتى زمانى كه از سوى ارتش، چكى برايش فرستادند ، آن را پس فرستاد و به آنها گفت : «من زمانى از شما پول قبول مى كنم كه مطمئن شوم شوهرم مرده است.»
بنابراين «كاترين» مانند خيلى از همسران افراد مفقود شده «گرنين» ازدواج نكرد ، چرا كه همگى چشم انتظار برگشت شوهرانشان بودند. آنها با اين باور زندگى مى كردند كه همسران شان هنوز زنده اند و بالاخره نشانى از آنها به دست خواهد آمد ‎/ با اين حال معماى حل نشده ناپديد شدن زيردريايى هميشه با خانواده مفقودشدگان بود. آنها هميشه اين سؤال ها را داشتند كه آيا سرنشينان زيردريايى زندانى هستند يا در جزيره اى دور افتاده مشغول زندگى اند. اما اغلب شان به برگشت گمشده شان همچنان اميدوار بودند.
سال ها از معماى ناپديد شدن گرنين گذشت تا اينكه سال ۱۹۹۸ «ريچارد لين» - افسر نيروى هوايى ارتش - هنگام قدم زدن در يكى از فروشگاه هاى عتيقه فروشى «دياگرامى» مربوط به يك كشتى قديمى ديد و آن را يك دلار خريد كه پشت آن مطلبى به زبان انگليسى نوشته شده بود. لين با خواندن مطلب متوجه شد دياگرام متعلق به كشتى «كانومارو» است ‎/ با اين حال او با بررسى تمام منابع موجود نتوانست نشانى از كشتى مزبور بيابد. بنابراين در سال ۲۰۰۱ با انتشار مطلبى در سايت «تاريخچه ارتش» از افرادى كه در اين باره اطلاعاتى داشتند كمك خواست ‎/ سرانجام پس از چند روز، يك تاريخدان ژاپنى درباره كشتى «كانومارو» اطلاعاتى براى «لين» فرستاد. كانومارو وابسته به امپراطورى ژاپن بود كه سال ۱۹۴۲ براى تصرف جزيره كيسكا به درياى پرتلاطم «برينگ» فرستاده شد. طبق اسنادى هم كه از آن كشتى به جا مانده بود دريافتند در نزديكى جزيره ميان كشتى مزبور و زيردريايى «گرنين» جنگى رخ داده است ‎/ در دستنوشته به جا مانده از كشتى آمده بود: 31 جولاى، ساعت پنج و چهل و هفت دقيقه بامداد، موشكى توسط زيردريايى گرنين به سوى «كانومارو» پرتاب شد كه موتور و ژنراتور كشتى را از كار انداخت ‎/
ساعت پنج و پنجاه و هفت دقيقه بامداد ، گرنين پس از شليك دومين موشك از زير كشتى عبور كرد.
ساعت شش و هفت دقيقه ، دو موشك ديگر پرتاب شد كه هيچ كدام آنها عمل نكرد. بنابراين فرمانده «ابيل» تصميم گرفت براى نابودى كامل كشتى ژاپنى ، زيردريايى را روى سطح آب بياورد و آخرين موشك را پرتاب كند اما در آن ميان كانومارو برج هدايت كننده آن را هدف گرفته و منفجرش كرد. « لين» پس از دريافت اين اطلاعات آن را در سايت «گرنين» كه توسط برادران «ابيل» طراحى شده بود ، قرار داد. جان ابيل پس از دريافت اين اطلاعات و انجام بررسى هاى لازم ، تصميم گرفت با كمك برادرانش ، به دنبال اكتشاف لاشه زيردريايى به درياى برينگ سفر كند ‎/ او با «رابرت بالارد» جست وجوگرى كه سال ۱۹۸۵ بقاياى كشتى تايتانيك را كشف كرده بود ، در مورد اين سفر مشورت كرد. او نيز كمپانى «ويليام» را براى انجام اين مأموريت معرفى كرد ‎/ با وجود هزينه بالاى اين سفر، برادران «ابيل» براى يافتن گوشه اى از تاريخ و رسيدن به آرامش تصميم خود را گرفته بودند. اين سفر خطرناك ترين سفرى بود كه آنها در طول عمرشان رفته بودند ‎/ جزيره «كيسكا» در مكانى دورافتاده در درياى برينگ قرار دارد كه هزاران مايل از آلاسكا دورتر است.
سرانجام پس از برنامه ريزى هاى لازم در آگوست سال ۲۰۰۶ سفرشان را آغاز كردند ‎/ آنها از درياى پرتلاطم «برينگ» گذشته و به نزديكى جزيره كيسكا رسيدند. در آنجا چندين روز به جست وجوهايشان ادامه دادند اما نشانى از «گرنين» نيافتند. پس از گذشت يك هفته ناگهان تصوير سياهرنگى در صفحه رايانه نظر آنها را به خود جلب كرد ‎/ اين تصوير از عمق ۹۶۰۰ مترى سطح دريا دريافت شده بود. آنها با خوشحالى احتمال دادند لاشه «گرنين» را يافته اند ‎/ اما به دليل نداشتن دوربين هاى مناسب نتوانستند تصوير را شناسايى كنند. بنابراين يك سال بعد با مجهز كردن دوربين هاى خود به دستگاه «آراووى» دستگاهى كه مى توانست به راحتى در عمق تاريك دريا تصاوير واضحى از هدف مورد نظر بگيرد، يكبار ديگر به منطقه پر خطر جزيره «كيسكا» سفر كردند ‎/ پس از گذشت چندين روز ، سرانجام روز ۲۲ آگوست ۲۰۰۷ زمانى كه دستگاه به اعماق آب فرستاده شد، هدف موردنظرشان كم كم در ميان تاريكى درياى برينگ نمايان شد و آن چيزى نبود جز توده بزرگى كه با ستاره هاى دريايى تزئين شده بود ‎/ پس از بررسى هاى لازم ، متوجه شدند كه توده مورد نظر جز برج مخصوص «پريسكوپ» - دوربينى كه در زيردريايى براى ديدن سطح آب استفاده مى شود -نيست. اطراف آن نيز تكه هاى منفجر شده زيردريايى پيدا شد ‎/ در آن لحظه غم و شادى تمام وجود برادران «ابيل» را در خود كشاند اين حس را آنها هيچ گاه تجربه نكرده بودند. بدين ترتيب سرانجام پس از سال ها انتظار و دو سال جست وجو ، معماى ناپديد شدن اسرارآميز «گرنين» حل شد. اما همچنان نكاتى در ابهام قرار دارد ‎/
گروه تجسس با بررسى تصاوير دريافتى، متوجه شد دريچه برج پريسكوپ باز است كه اين موضوع مى تواند نشانى از تصميم سرنشينان زيردريايى براى فرار باشد. مسئله ديگرى كه ذهن گروه جست وجو را به خود مشغول كرده اين است كه كشتى ارتش ژاپن، فقط يك شليك به برج گرنين كرده است ‎/ با اين وجود تمام زيردريايى منفجر شده است. آنها بر اين باورند زمانى كه زيردريايى به سطح آب آمده موشكى را شليك كرده اما پس از حمله «كانومارو» همان موشك مانند بومرنگ عمل كرده و به خود زيردريايى برخورد و آن را منهدم ساخته است ‎/