[ فرانكفورتر آلگماينه‎/ ترجمه: شيرين كسرائى]
انتقاد آلمانى ها از لندن شكل بى سابقه اى پيدا كرده است آخرين بار پى ير اشتاين بروك، وزير دارايى آلمان از گوردون براون نخست وزير انگليس نسبت به عدم حمايت كافى وى از رفع بحران اقتصاد جهانى انتقاد كرد.
وى معتقد است كه انگليس به بحران مالى و اقتصادى بى توجه است و اين بى توجهى در مبارزه با اين مشكلات باعث طولانى شدن تأثيرات ركود اقتصادى بر اين كشور ها خواهد شد. آلمان ها حتى نسخه پيشنهادى لندن براى بحران اقتصادى را نيز زير سؤال برده و گفته اند: بسته پيشنهادى نخست وزير انگليس موجب انتقال بدهى يك نسل در اين كشور به نسل ديگر خواهد شد. ركود در تمام عرصه هاى اقتصادى اروپا رخنه كرده است. بنا به گزارش وزارت اقتصاد آلمان مقايسه اى ميان ماه هاى سپتامبر و اكتبر در سال جارى نشان مى دهد كه سفارشات صنايع بيش از ۶ درصد كاهش داشته اند. در آلمان ركود موجود ژرف تر از ركود اقتصادى در سال ۱۹۹۲ است وركود فزاينده در ماه هاى اخير صنايع آلمان را در وضعيتى فاجعه آميز قرار داده است.
بنا به نظر كارشناسان اقتصادى، سال آينده يكى از سخت ترين سال ها براى آلمان خواهد بود. «كومرتس بانك» آلمان حتى گامى فراتر نهاده و بر اين باور است كه آلمان با مخرب ترين ركود اقتصادى از زمان جنگ جهانى دوم تاكنون مواجه شده است. اين بانك نيز درباره زمان احتمالى پايان ركود اقتصادى سكوت كرده است.
توليد ناخالص ملى در آلمان در سه ماه گذشته كاهشى آشكار داشته است. بيم آن مى رود كه در سال آينده كاهش حجم كلى اقتصاد آلمان، بيش از ۲ ۱‎/ درصد باشد. پيش از اين نيز كارشناسان بانك مركزى آلمان برآورد كرده بودند كه توليد ناخالص ملى ۰‎/۸ درصد كاهش خواهد داشت. «دويچه بانك» به عنوان بزرگ ترين بانك آلمان كاهش توليد ناخالص ملى را ۴ درصد ارزيابى كرده است در صورت تحقق اين ارزيابى، آلمان فدرال با بزرگ ترين بحران مالى در تاريخ خود مواجه خواهد شد. مسئولان «دويچه بانك» همچنين وخامت اوضاع اقتصادى در غرب، روسيه و خاورميانه را از جمله دلايل براى بحران كنونى در اين كشور به حساب مى آورند.
اما انگشت اتهام برلين در مبارزه با اين معضل به همقطاران اروپايى از جمله لندن نشانه رفته است. آنگلا مركل صدر اعظم آلمان در آستانه نشست اتحاديه اروپا تأكيد كرد كه تصميمات اين اتحاديه در زمينه حفاظت اقليمى موجب از دست رفتن فرصت هاى شغلى و به خطر افتادن سرمايه گذاريها در اين بخش نخواهد شد.
سران اتحاديه اروپا با هدف دستيابى به توافق در زمينه مفاد بسته سازوكارهاى مقابله با روند تغييرات اقليمى و كاهش انتشار گازهاى گلخانه اى در بروكسل گردهم آمدند.
با اين حال آلمان، ايتاليا و لهستان از مخالفان اين معاهده هستند، مخالفت آلمان با اين معاهده از سوى مقامات انگليسى مورد انتقاد قرار گرفت. روزنامه تايمز درباره مخالفت آلمان درباره بسته اقتصادى پيشنهادى گوردون براون و همچنين مخالفت اين كشور با معاهده گازهاى گلخانه اى، خانم آنگلا مركل صدر اعظم آلمان را «خانم نه» ناميد. پل كروگمن، برنده جايزه نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۸ نيز بشدت از اشتاين بروك انتقاد كرد و دولت آلمان را احمق ناميد.
وى گفت سخنان اشتاين بروك درباره بسته اقتصادى باعث تأسف است. در اين اوضاع اقتصادى و بحران مالى بوجود آمده هماهنگى و اتحاد بسيار ضرورى است. كروگمن افزود در حال حاضركه اتحادى ديده نمى شود چگونه مى توان مشكل اقتصادى مردم اروپا را حل كرد. اين امر ناتوانى دولت آلمان را در برابر اين بحران نشان مى دهد و باعث تضعيف جهان مى شود. از اين رو دولت آلمان بسيار احمقانه عمل مى كند.

[هادى محمودى ]
يك روز پس از آنكه نورى المالكى اداره منطقه الخضرا را به عنوان مركز قدرت سياسى در بغداد از امريكايى ها تحويل گرفت راهى تهران شد. به اين صورت سال نو ميلادى براى عراقى ها و همسايگان آنها آغازى خوش و پرثمر داشت. سال جديد را همه ناظران امور عراق سال تحول و پوست اندازى سياسى در اين كشور تحت اشغال خوانده اند. شايد ساكنان بين النهرين كه پس از سه دهه ديكتاتورى رژيم بعث ، ۵ سال دوره بوش را در رنج و خشونت به سر كرده اند امسال براى نخستين بار رايحه زندگى تازه را استشمام كنند.
نقل و انتقال قدرت در الخضرا تنها حادثه مهم در شروع سال نو نبود. انتشار گزارش جديداز اوضاع امنيتى عراق كه در آن ماه دسامبر - آخرين ماه سال ۲۰۰۸ - از كاهش منحنى خشونت خبر مى داد نشان از موفقيت چشمگير دولت مالكى دارد. در كنار كنترل اوضاع امنيتى، مالكى و تيم دولت او پس از ماه ها رايزنى و تلاش توانستند تكليف حضور نيروهاى خارجى بويژه امريكا و انگليسى ها را در قالب دو توافقنامه امنيتى روشن كنند.
اكنون مالكى پس از تصميم هاى سرنوشت ساز در سياست داخلى و امنيتى خويش به سوى ساماندهى روابط خارجى عراق گام برداشته است. ايران نخستين ايستگاه ديپلماسى نوين بغداد است عزيمت مالكى و هيأت بلند پايه عراق به تهران از هر جهت گوياى جايگاه بلندى است كه كشورمان در نگاه نسل جديد زمامداران عراق دارد.
بدون شك حضور مالكى در تهران در اين شرايط اين پيام نمادين را به همراه دارد كه تهران و بغداد توانسته اند بر همه چالش ها و موانع ۵ سال ايام اشغال فايق آيند. ديدارهاى دكتر احمدى نژاد و مالكى رايحه نوعى جشن تحكيم روابط را همراه دارد.
ارزش عميق اين تحول در مناسبات دو همسايه را بدون ترديد همه ناظران يادآورى خواهند كرد. تهران و بغداد براى رساندن مناسبات راهبردى شان به اين نقطه از مراحل سخت و نفس گيرى در اين ۵ سال عبور كردند. دراين مدت بزرگترين ائتلاف ميان حريفان منطقه اى و جهانى ايران براى گسستن رشته هاى دوستى ميان دو ملت شكل گرفت، امريكا به صورت آشكار و بازيگران عربى منطقه به صورت نامحسوس همه قواى سياسى خويش را براى دور نگه داشتن ايران از صحنه آينده عراق بكار بستند. هنوز پس از ۵ سال بسيارى از نمادها و نشان هاى اين رويارويى باقى مانده است. حضور منافقين، ادامه فعاليت شبكه هاى سلفى و تكفيرى كه در كنار ضديت با خارجيان، ايران و شيعه را محور مقابله خويش قرار داده اند، ايذا و اذيت اتباع و زائران ايرانى يا اعمال انواع محدوديت ها براى فعاليت ديپلمات ها و ديپلماسى كشورمان از زمره اين مواضع است. اما چنان كه نورى مالكى در آستانه سفر تشريح كرد بسيارى از اين موانع اكنون رفع شده يا در شرف رفع شدن قرار دارد.
انتظار مى رود كه ديدار نخست وزير عراق با مقام هاى كشورمان نقطه پايان بر اين ۵ سال دشوار بنهد. از اين روست كه مى توان حدس زد كه كارشناسان دو طرف چه موضوعاتى را براى رايزنى و تصميم گيرى در اين ديدار مهم آماده كرده اند. با اين سفر بايد پرونده منافقين را به عنوان يكى از ارثيه هاى شوم دوره حاكميت بعث و مانعى در برابر جمهورى اسلامى پايان يافته تلقى كرد زيرا مالكى قبل از آمدن به تهران تصميمى مهم در اين باره اتخاذ كرد و آن را به عنوان هديه اى به تهران ارائه كرد. او ضمن اعلام اخراج گروهك تروريستى منافقين تصريح كرد: اجازه نمى دهيم عراق به مكانى براى نا امنى و توطئه ضد كشورهاى همسايه تبديل شود.
از مسائل كليدى در مذاكرات تهران بحث درباره توافقنامه امنيتى بغداد - واشنگتن است؛ توافقنامه اى كه ابتدا بيم آن مى رفت به عامل تداوم نفوذ امريكا تبديل شود اما اكنون تا حدى تعديل شده و اختيار تصميم گيرى آن به دست خود عراقى ها افتاده است . 
تهران و بغداد در يك نگاه مشترك اكنون به همه پرسى مردادماه درباره توافقنامه نگاه دوخته اند البته مالكى پيشاپيش هشدار داده كه اگر در آينده طرف امريكايى بخواهد متن كامل اين توافقنامه را ناديده بگيرد، دولت و مردم عراق هرگز اين اجازه را به امريكا نخواهند داد و اين توافقنامه را لغو خواهند كرد.
مسئله مهم براى تهران كه تمام اين سال هاى اشغال همراه و حامى دولت نوين اين كشور بوده احياى حاكميت ملى عراق است كه به نظر مى آيد با واگذارى اداره استان ها و برگزارى انتخابات آزاد آينده، اين امر جامه عمل پوشد. امروز عراقى ها در نخستين گام، اداره منطقه سبز كه نماد حاكميت عراق است به دست گرفتند.
از طرف ديگر انتظار مى رود دوره آسيب رساندن به روابط ايران و عراق از جانب كشورهاى ديگر پايان پذيرفته باشد. بدون شك مالكى در اين سفر نسبت به اين كه توافقنامه هاى امنيتى ديگر هيچ تهديدى براى همسايگان در برندارد اطمينان خواهد داد
اكنون سياست مشترك عراق و جمهورى اسلامى ايران بر ساختن عصر جديد سياسى است و با اين نگرش مسائل باقى مانده ميان بغداد-تهران به بهترين وجه قابل حل وفصل است.
تيم دولتمردان عراقى گفته اند كه صفحه تازه اى از روابط دو كشور را آغاز خواهند كرد. آنها از ياد نبرده اند كه ايران در دوران سخت تهاجم و تعدى بعثى ها بيش از ۲۰ سال، ميليون ها نفر از شيعيان و كردهاى عراق را كه توسط صدام سركوب مى شدند، پناه داد. اين نكته را بيش از همه نخست وزير عراق نيز كه خود چند سال تحت حكومت صدام در ايران و سوريه زندگى كرد دريافته است.
اين سفر و اين آغاز نو را مى توان برگ تازه اى در شمار توفيقات ديپلماسى دولت نهم ثبت كرد. تهران با استراتژى روشنى پس از سقوط بعثى ها روند تبديل عراق از يك دشمن استراتژيك به يك دوست و همكار منطقه اى را دنبال كرد.
اكنون براى اولين بار است كه نقشه جامع نوين روابط بر اشتراكات و زمينه هاى فرصت سازى تنظيم شده است.
در اين مدت ايران توانست ارزيابى درستى از نقش بازيگران و اصول تأثيرگذار در عراق جديد بدست آورد. در صحنه عراق دريافتيم فرصت سازى در سياست خارجى نيازمند در نظر گرفتن محدوديت ها، اهداف بازيگران رقيب و به طور كلى پذيرش نسبى قواعد بازى و ساختار موجود است. تهران به جاى ورود در بازى هاى پرتنش، راهبردهاى بهينه اقتصادى، فرهنگى، سياسى و امنيتى را پيشه كرد. در اين فصل از روابط تهران از معيار قوميت عبور كرد هر چند به نقش عنصر شيعه در برقرارى روابط استراتژيك توجه داشت اما در دام تعصبات قومى كشورهاى ديگر عربى نيفتاد.
تجربه فعاليت ما در عراق مصداق روشنى از ايفاى نقش در يك ميدان بحرانى سخت بود كه از امكانات و ظرفيت هاى ملى استفاده كرديم.