printlogo


جنگ و دیگر هیچ
هزینه بین‌المللی نبود هسته‌ای احتمالی هند - پاکستان: 21 میلیون کشته، ازبین‌رفتن لایه ازون و خسارات مادی و معنوی بسیار دیگر

هند و پاکستان در چند هفته اخیر درگیر مناقشه‌ای بر سر کشمیر و دیگر مسائل شده‌اند که اگر ادامه پیدا کند، طی آن 100 کلاهک هسته‌ای جنگی (حدود نیمی از انبارشان) به آتش کشیده خواهد شد که هر کدام برابر با یک بمب 15کیلوتنی هیروشیما هستند، 21 میلیون نفر مستقیماً کشته خواهند شد، حدود نیمی از لایه محافظ ازون از بین خواهد رفت و «زمستان هسته‌ای» موسم بارندگی و کشاورزی در سراسر جهان را فلج خواهد کرد. در حالی که ارتش هند گزینه‌های نظامی را مدنظر قرار داده و عضوی از پارلمان حزب بهاریتا جاناتا هم برای انجام حمله هسته‌ای اصرار می‌ورزد، آنچه در ادامه می‌خوانید بر مبنای نتیجه تحقیقاتی است که سه دانشگاه امریکا در سال 2007 درباره هزینه جنگ هسته‌ای احتمالی میان این دو کشور همسایه صورت داده‌اند:
 

////////////////////////

«سابرامانیان سوامی» عضو پارلمان راجیا سابا در 23 سپتامبر گفت که اگر 100 میلیون هندی در جنگ هسته‌ای با پاکستان کشته شوند، انتقام خون آنها برابر با پاک‌کردن پاکستان از صحنه روزگار خواهد بود.
اما براساس مطالعات سال 2007 در دانشگاه‌های روتگرز، کلرادو بولدر و کالیفرنیا هزینه این جنگ بیشتر از اینها خواهد بود و صرفاً میان پاکستان و هند، جایی که در هفته اول این جنگ 21 میلیون نفر- یعنی مساوی با نیمی از کشته‌شدگان جنگ جهانی دوم- جان خواهند باخت، باقی نمی‌ماند.
براساس داده‌های IndiaSpend پورتال تروریسم آسیای جنوبی، این خسارت فاجعه‌بار 2.221 برابر تعداد کشته‌شدگان غیرنظامیان و نیروهای امنیتی توسط گروه‌های تروریستی در هند طی 9 سال گذشته خواهد بود.
این در حالی است که به استناد ارزیابی فدراسیون فیزیکدانان بین‌المللی برای پیشگیری از جنگ هسته‌ای در سال 2013 در صورت وقوع این جنگ 2 میلیارد انسان دیگر در سراسر جهان از گرسنگی شدید ناشی از تغییرات آب‌وهوایی بر اثر استفاده از سلاح‌های هسته‌ای رنج خواهند برد.
پاکستان در ابتدای استقلال خود، برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای را شروع کرد اما بعد از حمله ۱۹۷۱ هند به این کشور، شروع به ساختن کلاهک هسته‌ای کرد. هند نیز با انجام آزمایش‌های هسته‌ای در سال ۱۹۷۴، هرگونه پیشنهاد برای ایجاد منطقه عاری از سلاح هسته‌ای در جنوب آسیا را رد کرد. برنامه سلاح هسته‌ای پاکستان در سال ۱۹۷۲ میلادی تحت فرماندهی نخست‌وزیر وقت، ذوالفقار علی بوتو شروع شد. او در جمله معروف خود گفته بود، اگر هند بمب هسته‌ای بسازد، ما علف و برگ خواهیم خورد و گرسنگی خواهیم کشید، اما به بمب دست خواهیم یافت. فقر پاکستان باعث شده بود که این کشور در دهه ۶۰ میلادی برنامه هسته‌ای خود را به ثمر نرساند.
پاکستان سال گذشته 110 تا 130کلاهک هسته‌ای داشت که در مقایسه با سال 2011 با تعداد 90تا 110 کلاهک، رشد چشمگیری کرده است، یعنی بیشتر از هند و رژیم صهیونیستی. این کشور اخیراً هشت زیردریایی دیزل برقی از چین خریداری کرده که توانایی مسلح شدن به موشک‌های هسته‌ای را دارند. از طرف دیگر هند نیز براساس برآوردها 110 تا 120 کلاهک هسته‌ای دارد.
مناقشه اخیر میان این دو همسایه پس از حمله تروریستی به پادگانی نظامی در کشمیر و کشته‌ شدن 18 سرباز هندی، آغاز شد. پلیس هند مسئولیت این حمله را بر گردن همسایه‌اش انداخت و اعلام کرد که این حمله توسط چهار تروریست از گروه جیش‌المحمد در پاکستان صورت گرفته‌ است. وزیر دفاع پاکستان در پاسخ به این ادعا اعلام کرد: «اگر امنیت پاکستان مورد تهدید واقع شود، برای استفاده از سلاح هسته‌ای لحظه‌ای درنگ نخواهیم کرد.» پیش‌تر، ظرفیت بالای سلاح‌های هسته‌ای پاکستان، هند را از حمله به این کشور برحذر
داشته بود.
مانجو جوشی تحلیلگر رسانه The Wire در این‌باره می‌گوید: «در نهایت لازم است، هند پیش از برجای گذاشتن تلفات و صرف هزینه، مطمئن شود که گزینه‌هایی که در حال اجراکردنشان است، بویژه گزینه حمله نظامی، باعث وخیم‌تر شدن موضوع نمی‌شوند.»

نصب 66 درصد سلاح‌های هسته‌ای پاکستان بر موشک‌های بالستیک
پیمان NPT از سال 1970 برقرار شد و از آن پس در بین کشورهای هسته‌ای، پاکستان تنها کشوری بوده است که تولید یک بمب هسته‌ای را در زمانی که پیمان منع تکثیر سلاح‌های هسته‌ای بر سر کار بوده رسماً تأیید کرده است.
براساس داده‌های گردآوری‌ شده توسط بولتن دانشمندان اتمی، 66درصد کلاهک‌های هسته‌ای پاکستان روی موشک‌های بالستیک زمینی نصب شده‌اند. جدیدترین سری موشک‌های پاکستان یا تکمیل شده‌اند یا در حال تکامل و توسعه‌اند.
براساس گفته‌های سمیر پتیل، عضو اتاق فکر گیت‌وی هاوس در بمبئی، یکی از موشک‌های میان‌رده نوک - هسته‌ای پاکستان قادر است چهار شهر بزرگ هند مانند دهلی، بمبئی، بنگلور و چنای را مورد هدف قرار دهد. پتیل همچنین معتقد است که این موشک‌ها می‌توانند مراکز فرماندهی ارشد ارتش هند را نیز نشانه بگیرند.
براساس گزارش برنامه موشکی پاکستان در سال 2006 که توسط مؤسسه مطالعات پیشرفته ملی صورت گرفت، حدود نیمی از کلاهک‌های موشک‌های بالستیک پاکستان می‌توانند برای موشک بالستیک زمینی سطح‌به‌سطح غوری نیز مورد استفاده قرار گیرند. موشکی که 1.300 کیلومتر سرعت دارد و می‌تواند دهلی، جایپور، احمدآباد، بمبی، پونه، نگپور، بوپال و لکهنو را همزمان مورد هدف قرار دهد.
پاکستان 8 کلاهک هسته‌ای جنگی دیگر نیز که برای موشک «شاهین 2» مناسب است، در انبار موشکی‌اش دارد. موشک «شاهین2» بردی معادل 2 هزار و 500 کیلومتر دارد و می‌تواند اغلب شهرهای هند از جمه کلکته در کرانه شرقی هند را نیز مورد هدف قرار دهد.
16 کلاهک هسته‌ای دیگر نیز می‌توانند نوک موشک بالستیک رده کوتاه غزنوی با سرعتی بین 270 تا 350کیلومتر قرار گیرند و شهرهای منتهی به دهلی را منفجر کنند. همچنین پاکستان موشکی به اسم شاهین 1 دارد که رده کوتاه است و سرعتی 750 کیلومتری دارد که قادر به تخریب شهرهای دهلی، لودیانا، جایپور و احمدآباد است. این موشک 16 کلاهک هسته‌ای را در دلش جای می‌دهد. ضمن آنکه جنگنده‌ای دریایی با کلاهک هسته‌ای که 350کیلومتر سرعت و 8 سری هسته‌ای دارد، در انبار هسته‌ای این کشور به چشم می‌خورد.
36 کلاهک هسته‌ای تخمین ‌زده‌شده که 28 درصد انبار پاکستان را تشکیل می‌دهند، می‌توانند همراه با اف-16 جنگنده هوایی تولید امریکا، به مدت 24 ساعت بدون وقفه بمب‌افکنی کنند، در حالی که موشکی دیگر ساخت فرانسه 12 ساعت مشغول همین کار باشد.

هارمونی هند: زیردریایی، موشک و جنگنده هوایی
در حالی که پاکستان تمام توانش را روی توسعه هسته‌ای‌اش گذاشته؛ هند بیکار ننشسته و 56 موشک رده کوتاه سطح‌به‌سطح زمینی و آتشی که 53درصد از 106 کلاهک هسته‌ای هند را شامل می‌شوند، برای جنگ احتمالی با پاکستان به خط کرده است.
به‌اضافه آنکه هند، زیردریایی‌های کی-15 ساگاریکا با 12 کلاهک هسته‌ای را برای پشتیبانی موشک‌های با قدرت هسته‌ای آریانت ساخته است. این موشک‌های ساخت ویژه می‌توانند به هند هارمونی هسته‌ای استراتژیکی بدهند و بنیه نظامی این کشور را قدرت ببخشند.
هند با آزمایش اتمی سال 1974 در صحرای راجستان به باشگاه کشورهای هسته‌ای پیوست و گمان می‌رود این کشور در حال حاضر بیش از 70 بمب اتمی در دست داشته باشد.
پتیل در این‌باره معتقد است: «هند که پیش از این موفق شده به پاکستان موقعیت جغرافیایی کوچکتری بدهد، می‌تواند اسلام‌آباد، لاهور، کراچی و راولپندی و مقر نظامی ارتش پاکستان در نوشهره را هدف قرار دهد. با وجود این شعله‌ور شدن جنگ هسته‌ای در به طور مثال لاهور و کراچی نه تنها موقعیت پاکستان را به خطر می‌اندازد بلکه براساس جهت وزش باد، سلاح‌های هسته‌ای می‌توانند برای هر دو سرزمین و البته مرز افغانستان بسیار خطرناک و مهلک باشند.»
براساس ادعای تحلیلگران IndiaSpend در سال 2015، موشک بالستیک با سرعت 250 کیلومتر سیستم ارسال کلاهک‌های 24 ساعته هند محسوب می‌شود و قادرند شهرهای بزرگ پاکستان مانند لاهور، اسلام‌آباد و راولپندی را منهدم کنند. در کنار آن، هند 20 موشک آگنی نوک‌هسته‌ای سطح متوسط دارد که سرعتشان بین 700 تا 2 هزار کیلومتر است که می‌توانند تمامی شهرهای پاکستان از جمله لاهور، اسلام‌آباد، کراچی، راولپندی، پیشاور و... را نابود کنند. موشک‌هایی نظیر آگنی 3 ،4 و 5 با سرعت‌های بالاتر نه تنها می‌توانند به آن سوی پاکستان هم برسند، بلکه بهتر است بگوییم حتی می‌توانند چین را هم هدف قرار دهند.
 ذخایر هسته‌ای پاکستان بشدت در حال افزایش بوده و می‌تواند در دهه آینده سه برابر شده و از چین، انگلیس و فرانسه نیز جلو بزند. در حالی که پاکستان کشوری فقیر و بی‌ثبات است، احتمال دارد که در آینده از سلاح هسته‌ای آن سوءاستفاده
شود.
منبع: Firstpost
مترجم: فرحناز دهقی