«الف» را از او آموختم. چند روز طول كشيد تا بفهمم كجا بر سر «الف» كلاه مى رود و چه موقع كلاهش مى افتد.
من چه مى دانستم «بـ كوچك» و «ب بزرگ» چيست. من كوچك تر از آن بودم كه بفهمم، ولى معلم آنقدر تكرار كرد و خودش را مثل من كوچك كرد تا كوچك شدن «ب» و «بـ كوچك» را به من بياموزد. من از كجا مى دانستم كه مى شود از تركيب «الف» و «ب» بابا را ساخت! بابا را نوشت! «آب» را نوشيد!
معلم به من «د» را ياد داد تا بابا به من آب دهد.
من«ن» را از معلم ياد گرفتم تا از بابا «نان» بخواهم. تا «نان در بياورم» براى خودم! از تنور داغ روزگار.
معلم اما از تركيب «ن، د، الف»، «ندادن» را به من ياد نداد و من فهميدم كه بخشش چيست!
«ى» را ياد گرفتم تا تركيب «ى، الف، د» را از «ياد» نبرم.
«پ» را اما وقتى آموختم كه معلم خيلى «پير» شده بود و من «نمى فهميدم»، چرا كه هنوز «ف» را نفهميده بودم و «م» را و «هـ» را.
با اين همه من هنوز «معلم» را نمى توانستم بنويسم و او «ع» را بعد از بسيارى از حروف به من ياد داد.
من «معلم» را وقتى نوشتم كه براى دانش آموزانم خاطره «معلم كلاس اول» خود را تعريف مى كردم؛ معلمى كه ديگر «معلوم» نيست كجا است.
ولى من هنوز يك حرف را ياد نگرفته ام؛ حرف سى و سوم را! هر چه مى جويم حرفى را نمى يابم كه با گفتن آن، حق معلم دوران كودكى و نوجوانى ام را ادا كنم.
حرف سى و سوم شايد «حسرت يك روز نشستن روى نيمكت كلاس و مقابل معلم باشد». حرف سى و سوم شايد «ياد معلم باشد»! هر جا هست خدا نگهدارش.
حرف سى و سوم شايد «اصلاً نباشد»! اگر نيست، روحش شاد!

سبزيجات و حبوبات خيلى بخيل اند، هيچ كدام حاضر نيستند طعم و مزه خود را به يكديگر بدهند، مگر اينكه پاى آب و آتش در ميان باشد، آنوقت است كه نسبت به هم كريم و بخشنده و گشاده دست مى شوند، يعنى سبزى ها طعم خود را به حبوبات، و حبوبات طعم خود را به سبزى ها مى دهند. انسان ها هم همينطورند، يعنى بخيل و ممسك اند و هرگز اهل بخشش و دهش و عطا نيستند، مگر اينكه پاى آب حيات كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و عشق و ارادت او كه به حرارت آتش مى ماند، در ميان باشد؛ اينجاست كه انسان ها نسبت به يكديگر كريم و سخى و بخشنده مى شوند.
از اين رو در جمعى كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم حضور داشت:
يُوَقِرُون الْكَبيرو يَرْحَمُونَ الصَغيِر يعنى كوچك ها بزرگ ها را احترام مى كردند و بزرگ ترها هم با كوچك ترها با رحم و رحمت و رأفت و عطوفت رفتار مى كردند. و اين نشان مى دهد كه در جامعه اى كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم باشد، گذشت، بخشش، راحت، رحمت، مروت و جوانمردى موج مى زند.

نظارت بر خريد و فروش مسكن: پيشنهاد من براى كاهش تورم مسكن اين است كه دولت حداقل تا مدتى خريد و فروش هر نوع مسكن را ممنوع اعلام كند و با نظر كارشناس دادگسترى نسبت به تعيين نرخ اجاره بهاى منازل اقدام كند.
در اين صورت سرمايه گذارى هاى مردم به سمت توليد و كار سوق پيدا مى كند و اين بازار كاذب تعطيل مى شود.
اكبرى

واريزى دندانپزشكان: مدت پنج ماه است كه سازمان تأمين اجتماعى هيچگونه واريزى براى دندانپزشكان نداشته است و علت آنرا خرابى كامپيوتر اعلام كرده اند. ما دندانپزشكان چگونه بايد زندگى خود را اداره كنيم.
صحرايى

آب گرم بيمارستان: بيمارستان فيروز آبادى در شهر رى فاقد آب گرم است و بيماران پس از عمل با مشكلات متعددى مواجه مى شوند و ما بايد با كترى برقى، آب گرم تهيه كنيم و در اختيار بيمار بگذاريم.
اميدى

انحلال يك دبستان: دبستان ابتدايى كميل واقع در خلج آباد كرج بعد از ۴۰ سال فعاليت در حال انحلال است. مردم خلج آباد براى تحصيل فرزندان خود بايد چه كار كنند. از مسئولان آموزش و پرورش تقاضاى پاسخگويى داريم.
شهبازيان

تبعيض در آزمون سردفترى: در سال ۸۶ آزمون سردفترداران برگزار و بنا به علت هاى نامعلومى خانم ها از شركت در آزمون منع شدند در حالى كه اعلام شده بود اين آزمون بعد ها براى خانم ها هم برگزار مى شود. از مسئولان قوه قضائيه مى خواهيم به اين تبعيض پاسخ بدهند.
پناهى

سالمندان و تعويض پلاك: چرا درباره تعويض پلاك هاى قديمى خودروها تدابيرى در نظر گرفته نمى شود تا بازنشستگان و سالمندان مجبور نباشند ساعت ها در صف انتظار بايستند.
دكتر افشنگ

پارك تاكسى در پارك: با توجه به اين كه فصل گرما آغاز شده است و مردم براى تردد خود با مشكل مواجه هستند تعداد زيادى تاكسى همه روزه در «پارك مشاهير» پارك مى كنند و مردم از خدمات آنها محرومند. سازمان تاكسيرانى به اين موضوع رسيدگى كند.
امانى

مشكل فاضلاب: حدود ۱۴ ماه است براى فاضلاب پول پرداخت كرده ايم اما هيچ كس پاسخگو نيست. مردم عبدل آباد بايد به چه ارگانى شكايت كنند.
محمودى
قطع درخت: از خيابان آيت الله كاشانى كوى تربيت تماس مى گيرم. مدتى است قسمتى از درختان پارك تربيت را قطع كرده اند.
هاشم زاده

ميدان خراسان! از هر كس بپرسى تاكسيرانى تهران كجاست، مى گويد: «رد اين تاكسى ها را بگير تا برسى به ساختمان تاكسيرانى!»
خيابان طيب! در كنار كوچه اى باريك ساختمان بزرگى واقع شده است كه در طبقه سوم آن، مدير عامل سازمان در اتاقش به انتظار ما نشسته است.
مهندس حسين تيمورى كرمانى، مدير عامل سازمان تاكسيرانى تهران درباره مسائل مختلف مربوط به تاكسى ها و وضعيت آنها در شهر، تقاضاى ما را براى مصاحبه پذيرفته است كه در زير مى خوانيد.

آقاى تيمورى! حضرتعالى در سال گذشته بارها اشاره كرديد كه تاكسى و تاكسيرانى در تهران وضعيت استانداردى ندارد و با همه جاى دنيا متفاوت است. شما براى سال۸۷ و نزديك شدن به آن استانداردها چه برنامه هايى را مدنظر داريد
در هيچ جاى دنيا حتى جهان سوم هم وضعيت تاكسى ها مثل تهران نيست. آنها تاكسى را به عنوان يك وسيله حمل و نقل شخصى و لوكس استفاده مى كنند.
در نقاط مختلف جهان حدود دو درصد از حمل و نقل عمومى به وسيله تاكسى انجام مى شود و اين ميزان در حالت حداكثر، به پنج تا ۱۰درصد مى رسد، ولى در تهران به خاطر زيرساخت هاى نامناسبى كه وجود دارد و مترو هنوز به وضعيت پيش بينى شده در سال ها قبل نرسيده و توسعه كافى نيافته است، اتوبوس جاى مترو را گرفته و شاهد سرريز شدن مسافران اتوبوس ها به تاكسى ها هستيم.
يعنى شما معتقد به توسعه مترو به جاى تاكسى و تاكسيرانى هستيد
منظور من اين است كه راهگشا و حل كننده بسيارى از مشكلات تهران همچون ترافيك و مسائل زيست محيطى در گرو توسعه بيشتر مترو و توجه به حمل ونقل ريلى است.
حال با توجه به واقعيت هاى موجود در شهر تهران، چه برنامه هايى را در دستور كار قرار داده ايد
تاكسيرانى تهران تا وقتى كه مترو به بهره بردارى كامل برسد و اتوبوسرانى نيز جايگاه واقعى خود را پيدا كند، استفاده از دو الگو را مدنظر دارد و آنها را همزمان به پيش مى برد.
الگوى اول به صورت انجام مأموريت خطى براى تاكسى ها تعريف شده است؛ به اين صورت كه مبدأ و مقصد خاصى براى آنها مشخص مى شود تا در سطح شهر به انجام مأموريت ها و وظايف خود بپردازند.
الگوى دوم، استفاده از تاكسى هاى تلفنى وتوسعه آنها بوده است و به همين منظور تعداد زيادى از متقاضيان واجد شرايط، مجوزهاى لازم را دريافت كرده اند كه برخى از اين تاكسى هاى تلفنى در نقاط مختلف شهر داراى ايستگاه هاى مشخصى هستند و شهروندان مى توانند با مراجعه به اين ايستگاه ها و يا از طريق تماس تلفنى به مقصد خود برسند.
ما اين طرح را از دوسال پيش آغاز كرده ايم و از آن زمان تاكنون هيچ تاكسى گردشى را به چرخه حمل و نقل اضافه نكرده ايم و اگر هم تاكسى اضافه شده فقط تاكسى هاى ون بوده است به علاوه تاكسى هاى سبز كه به صورت تلفنى و يا بى سيم مشغول فعاليت هستند. ما در طول اين دوسال حتى بيش از هزار نفر از راننده هاى گردشى را كم كرده ايم و آنها در خطوط مشخص و يا دفاتر ويژه مستقر شده اند.
برنامه ما براى آينده اين است كه تاكسى هاى گردشى را به مرور حذف كنيم تا استفاده بهترى از آنها شود و بازدهى بيشترى را شاهد باشيم.
در مصاحبه هاى قبلى كه با شما داشتيم، فروش بنزين از سوى رانندگان تاكسى ها را يكى از شكايت هاى مطرح مردم عنوان كرديد و از اخراج چندين راننده تاكسى بنزين فروش خبر داديد. حال با توجه به عرضه بنزين آزاد، آيا اين تخلفات و شكايت ها كمتر شده است
در هفته هاى گذشته و بخصوص روزهاى ،۲۷ ،۲۸ ،۲۹ ۳۰ و ۳۱ فروردين كه با توجه به روزهاى پايانى ماه بازرسان تاكسيرانى حضور بيشترى در سطح شهر دارند و حتى تا ساعت هاى پايانى شب مشغول فعاليت هستند، مورد خاصى درباره فروش سهميه بنزين تاكسى ها نداشته ايم و شكايتى نيز در اين زمينه مطرح نشده است. با اين حال در صورت ارائه هرگونه گزارشى، ما به سرعت آن را پيگيرى مى كنيم.
بيشترين شكايتهاى مردمى در اين روزها و هفته ها چه بوده است
افزايش خودسرانه كرايه تاكسى از سوى راننده ها بيشترين شكايت هايى است كه مردم آن را از طريق سامانه هاى مختلف و تماس مستقيم با تاكسيرانى مطرح كرده اند.
توجه دولت را به توسعه تاكسيرانى و حمل و نقل عمومى چگونه ارزيابى مى كنيد
توجه دولت به حمل و نقل عمومى نسبت به گذشته دارايايده هاى خوبى است ولى به نظر من اين ايده ها بايد پرورش يابد. البته باتوجه به شناختى كه از مجموعه دولت و تلاش هاى آنها داريم، انتظار مى رود كه توجه آنها به مترو و حمل و نقل ريلى همچنان ادامه داشته باشد.
به نظر من هرچه قدر متروى تهران و خطوط ريلى رشد داشته باشد، طبيعتاً رضايت بيشتر مردم و آلايندگى كمتر را به همراه دارد.
به طور مثال ما براى هدايت مسافران سرريز اتوبوس حداقل ۱۲ تاكسى را اختصاص مى دهيم و اين يعنى ۱۲ بار ترافيك و آلودگى و ايجاد آلايندگى، ۱۲ بار استهلاك و نياز به ۱۲ راننده.
حال اگر تاكسى ها و اتوبوس ها كمتر شود و به جاى آن واگن هاى مترو افزايش يابد و براى توسعه كمى و كيفى خطوط و واگن ها تلاش شود، چندين برابر شاهد كاهش آلودگى هوا و ترافيك شهر خواهيم بود، ضمن اين كه رفاه و آسايش مردم را نيز به دنبال دارد و البته اين همان سياستى است كه قطعاً دولت نهم به دنبال آن بوده و هست.
از همه اين مسائل كه بگذريم، بهتر است درباره وضعيت شغلى و رفاهى تاكسى داران نيز صحبت كنيم. بسيارى از آنها كه افراد شريف، زحمتكش و قانونمدارى هستند، به خاطر تخلف عده اى اندك و به تبع آن، درج گزارش هاى منفى (به قول خودشان) در رسانه ها شاكى هستند و معتقدند كه كسى به حقوق آنها توجهى ندارد.
درباره تاكسى داران يك سياست كلى وجود دارد و آن اين كه نبايد به آنها يارانه پرداخت شود، اين در حالى است كه شهردارى و دولت به طور مثال براى بليت اتوبوس و مترو يارانه خاصى را در نظر گرفته و پرداخت مى كنند.
مسئله ديگر بحث بيمه رانندگان تاكسى است كه البته با كمك مؤثر دولت، اين رانندگان بيمه شدند ولى مشكل اصلى اين است كه رانندگان بالاى ۵۰ سال سن، مشمول بيمه نمى شوند و از مزاياى آن بى بهره اند.
بحث درباره مشكلات تاكسى داران بود.
بله! مشكل ديگرى كه بايد از آن نام برد نبود پشتيبانى هاى معنوى از تاكسى داران است. به اين صورت كه هر اتفاقى در سطح شهر رخ دهد، آن را به رانندگان تاكسى ارتباط مى دهند. اين در حالى است كه اگر مردم، يك قلم كالا را امروز گران تر مى خرند، راننده تاكسى نيز بايد همان كالا را با همان قيمت بالا تهيه كند. تعداد اندكى از شهروندان بسيارى از مشكلات موجود را به تاكسى ها و بنزين آنها و ‎/‎/‎/ نسبت مى دهند كه اين كار به هيچ وجه صحيح نيست و بار روانى منفى ايجاد مى كند.
مسئله ديگر برخوردهاى نامناسبى است كه هر از گاهى با رانندگان زحمتكش تاكسى انجام مى شود. برخى خطوط در سطح شهر فقط با تاكسى قابل تردد است ولى متأسفانه در برخى محله ها به هيچ وجه حال رانندگان رعايت نمى شود و گاهى برخوردهاى نامناسبى با آنها صورت مى گيرد.
از ديگر مشكلات تاكسى داران بايد به بدهى هاى معوقه آنهااشاره كرد. بسيارى از آنها كه تاكسى هاى خود را به صورت اقساطى دريافت كرده اند، به خاطر نداشتن توان مالى براى پرداخت اقساط، در حال حاضر مشمول جريمه شده اندكه تقاضا دارند بخشش شامل حال آنها شود و يا حداقل، جرايم آنها پاك شود كه بتوانند رقم عادى اقساط و بدهى خود را بپردازند.
سخن پايانى
لازم مى دانم كه از تاكسيرانى تهران و خودمان يك انتقاد داشته باشم. ما اينجا چه كار مى كنيم يك ساختمان بزرگ داريم كه در كوچه اى شش مترى واقع شده است. مردم اين محله از وجود ساختمان سازمان تاكسيرانى تهران در اينجا شاكى هستند. اميدواريم كه هرچه زودتر از اينجا برويم تا حداقل مردم آسايش و آرامش بيشترى داشته باشند. البته دراين باره با شهردارى نيز صحبت هايى شده است و گويا آنها در تدارك مكانى جديد براى تاكسيرانى تهران هستند.

با وضعيت كنونى نمى توان به حل مشكلات تهران در كوتاه مدت اميدوار بود، چرا كه مسئولان، اين مشكلات را بيش از حد رسانه اى كرده اند.
رئيس شوراى شهر تهران در گفت وگو با خبرنگار «ايران» با بيان اين مطلب گفت: مردم تهران در حال حاضر با مشكلات و مسائل مختلفى همچون حمل و نقل عمومى، ترافيك سنگين، آلودگى هوا و بافت هاى فرسوده درگير هستند و متأسفانه بنده به عنوان رئيس شوراى شهر تهران به حل اين مشكلات در زمان كوتاه اميدوار نيستم.
مهندس مهدى چمران افزود: حل مشكل تهران به يك عزم جدى نيازمند است كه من چنين چيزى را در حال حاضر نمى بينم.
وى تصريح كرد: با اين شرايط كه حل مسائل و مشكلات شهرى به كندى انجام مى شود، گاهى نيز متأسفانه مشاهده مى كنيم كه وقتى يك مشكل پس از مدت ها كار و تلاش حل مى شود، متأسفانه مشكلات جديدى به ميان مى آيد.
رئيس شوراى شهر تهران گفت: در مجموع، وضع ترافيك تهران به هيچ وجه مناسب و اميدواركننده نيست و با وجود تلاش هاى فراوان نتيجه در خور و مناسب نگرفته ايم.
چمران افزود: متروى تهران نيز وضعيت نامشخصى دارد و طبق برنامه ريزى هاى سال هاى گذشته بايد در طول چهار ، پنج سال به بهره بردارى كامل مى رسيد ولى با شرايط فعلى اصلاً نمى توان پيش بينى كرد كه متروى تهران چه زمانى به بهره بردارى كامل مى رسد.
وى گفت: در بحث اتوبوسرانى نيز با اين كه دولت نهم، ۸۲‎/۵ درصد بهاى اتوبوس ها را مى پردازد (كه اين مقدار نسبت به سال هاى قبل تا حدى افزايش داشته است) اما هنوز شاهد نوعى نابسامانى در اين باره هستيم.
رئيس شوراى شهر تهران در پاسخ به اين كه دعواى شهردارى و وزارت كشور چه موقع به پايان مى رسد و چرا شهردارى تهران درباره چگونگى به كارگيرى يك هزار و هشتصد اتوبوس دريافتى خود در سال ۸۵ گزارشى به دولت ارائه نمى كند، گفت: من معتقدم كه بايد اين مسائل بين مديران حل شود و رسانه اى شدن آن به هيچ وجه جايز نيست.
چمران افزود: با اين حال، اتوبوس هايى به ناوگان حمل و نقل تزريق شده و در حال جابه جايى مسافر است و همه شاهد نحوه فعاليت آنها هستند و از طرف ديگر، اين كه برخى ها با داد و فرياد و از طريق رسانه ها مدام فرياد بزنند كه اتوبوس تحويل نگرفته اند، منطقى نيست.
وى گفت: تنها نتيجه اين عدم همكارى در مسائل شهرى، متضرر شدن مردم است. البته قبل از مردم، خود ما و مديران شهرى متضرر مى شويم، چرا كه اصلاح نشدن مشكلات، به عنوان يك لكه سياه براى ما باقى خواهد ماند.
رئيس شوراى شهر تهران تصريح كرد: با اين حال پيشنهاد من به عنوان رياست شوراى شهر اين است كه مشكلات را رسانه اى نكنيم و واقعاً در صدد حل آن باشيم. مشكلات تهران از اين راه، حل شدنى نيست.

«پايتخت، كلان شهر، تهران بزرگ» !
اينها واژه هاى سنگين و كلانى است كه وسعت كوچك تهران را از نگاه ها مخفى مى كند.
شايد سال ها قبل شنيدن عناوينى همچون تهران بزرگ از راديو و تلويزيون براى بسيارى از شهروندان مسرت بخش و غرور آفرين بود و البته موجب شد كه ميليون ها نفر از هموطنان در سراسر كشور براى مشاهده اين بزرگى به تهران سرازير و در نهايت به عنوان مهاجر، ساكن پايتخت شوند.
هم اكنون و در سال هاى اخير شنيدن عنوان تهران بزرگ ، چيزى جز مشكلات بزرگ و كلان را به ذهن تداعى نمى كند.
تهران با جمعيتى چند ميليونى خود، در حال حاضر آنقدر شلوغ است كه پياده روها و خيابان هايش جايى براى تردد و عبور ندارد و تهران بزرگ براى بسيارى از ساكنان، بيش از حد كوچك و دلگير به نظر مى آيد.
به پايتخت بودن تهران نيز نمى توان دل خوش كرد؛ چرا كه از آن زمان كه اين شهر پايتخت كشور شد، همواره زمزمه هاى انتقال پايتخت به گوش مى رسد، و در اين سال هاى اخير گويا اين بحث ها جدى تر شده است.
آنقدر تهران را در بوق و كرنا كرديم و جمعيت را به اينجا كشانديم كه ديگر هر چه فرياد بزنيم كه آقا! برادر! اينجا ديگر جايى براى نفس كشيدن نيست، فايده اى ندارد. كسى باورش نمى شود كه كلان شهر ما آنقدر كوچك شده است كه جايى براى سوزن انداختن در پياده روها، و خودرو انداختن در خيابان ها ندارد. ديگران آنقدر سوزن انداختند كه ديگر روزنه اى نيست.
شايد اگر از اين به بعد در رسانه ها و راديو و تلويزيون از عناوينى همچون تهران كوچك و كوچك شهر استفاده شود، بتوان به نتيجه بخش بودن آن تا ۱۰ سال آينده و ثابت ماندن اين جمعيت اميدوار بود.
روزى را تصور كنيد كه در ورودى هاى شهر تهران (براى كسانى كه به قصد مهاجرت و يا مسافرت به تهران مى آيند) روى يك تابلو نوشته شده باشد:
«پايتخت كشور از اين مكان به صد كيلومتر آن طرف تر منتقل شد!»
ما كارى نداريم كه چه بلايى بر سر آن شهرى كه صد كيلومتر آن طرف تر واقع شده است، مى آيد! اين كه آيا آنجا هم مثل تهران داراى جمعيت ميليونى خواهد شد يا نه، اصلاً براى ما مهم نيست. مهم اين است كه علامتى روى تابلو باشد كه مسير و جهت آن شهر را مشخص كرده باشد!

ستاد تبصره ۱۳ منحل نشده و فقط نام اين ستاد به ستاد مديريت حمل و نقل و سوخت تغيير يافته است.
به گزارش ايسنا، ستاد تبصره ۱۳ اعلام كرد: پس از انتشار خبر جايگزينى ستاد مديريت حمل و نقل و سوخت با ستاد تبصره ۱۳ در سايت سخنگوى دولت، اخبارى مبنى بر انحلال ستاد تبصره ۱۳ در برخى از خبرگزارى ها و روزنامه ها درج شده است كه بدين وسيله اعلام مى شود: طبق مصوبه اخير هيأت وزيران به شماره ‎/۱۳۹۳۴ت ۳۹۶۱۴ مورخ ۱۳۸۷‎/۲‎/۴ و شماره ‎/۱۳۹۴۳ت ۳۹۶۱۴ مورخ ۱۳۸۷‎/۲‎/۴ با توجه به پايان يافتن سال ۱۳۸۶ و نزديك شدن به پايان دوره قانونى فعاليت تبصره ۱۳ قانون بودجه كل كشور كه تا تاريخ ۱۳۸۷‎/۴‎/۳۱ مجاز به فعاليت است، مقرر شد از اين پس ستاد مديريت حمل و نقل و سوخت با توجه به قانون توسعه حمل و نقل و مديريت مصرف سوخت با همان وظايف و اختيارات ستاد تبصره ۱۳ و همچنين عضويت وزير راه و ترابرى در هيأت نمايندگان ويژه رئيس جمهورى جهت تصميم گيرى درباره نحوه اجراى قانون توسعه حمل و نقل عمومى و مديريت سوخت - مصوب ۱۳۸۶ - ساماندهى و توسعه حمل و نقل عمومى، خارج كردن خودروهاى فرسوده و مديريت مصرف سوخت و گازسوز كردن خودروها و كاهش تقاضاى مصرف تشكيل شود.

مجوز فعاليت هفت دفتر خدمات مسافرتى در استان تهران لغو شد و مجوز فعاليت چهار دفتر ديگر نيز به حالت تعليق درآمد.
به گزارش مهر، سازمان ميراث فرهنگى ، صنايع دستى و گردشگرى اعلام كرد: اين سازمان به منظور برخورد قاطع با دفاتر خدمات مسافرتى و گردشگرى متخلف، از ابتداى سال تاكنون مجوز فعاليت هفت دفتر خدمات مسافرتى را لغو كرده است.
دفاتر خدمات مسافرتى راه سپيد كبيرى، مريخى، فدك كرج، شرق گستر، رهبان سير نور، جاده سبز ارتباطات و فانوس دفاترى بودند كه لغو مجوز شده اند.
همچنين با توجه به شكايات رسيده از نحوه ارائه خدمات كه منجر به نارضايتى مسافران شده است، فعاليت دفاتر خدمات مسافرتى منظر گشت، روشنى گشت، مهيال و گلبرگ سير نيز به حالت تعليق درآمده است.