او معلم كلاس اول بود. كلاسى با يك عالمه دختر بچه كه بدرى همه آنها را دوست داشت. او دختر و پسرى نداشت اما هر سال ۳۰ يا ۴۰ تا دختر به زندگى اش وارد مى شدند و او را در شادى و غمشان سهيم مى كردند و آسمان وجود آبى بدرى دفترچه خاطراتشان مى شد.
خلاصه هر روز بعد از ظهر وقتى از جلوى خانه خواهرش رد مى شد، زنگ مى زد و نگاه دو خواهر يكديگر را در آغوش مى كشيدند و بدرى به خانه خود مى رفت و شمسى به خانه خود.
آنها هزار تا قصه داشتند كه براى هم بگويند. روزى از روزها بدرى بى خداحافظى از آن محله رفت و شمسى تا شب گريه كرد.
بدرى هميشه ناراحتى قلبى داشت و فرخ هميشه همراه او مطب ها و بيمارستان ها را زير پا مى گذاشت. او بايد عمل مى كرد. عمل دريچه قلب، ولى مى ترسيد شايد هم با زندگى خيلى كار داشت.
بالاخره سال ۷۹ تصميم به عمل گرفت. فرخ تعجب كرد. «تو كه تصميم به عمل نداشتى».‎/‎/ اما بدرى گفت: امسال مى خواهم عمل كنم. باز فرخ پابه پاى بدرى بيمارستان ها، آزمايشگاه ها، اكو و.‎/‎/ را رفت تا بالاخره بدرى را در بيمارستان بسترى كردند. او شب ها تب مى كرد. تبى شديد و پا درد داشت! فرخ اين را به پزشكان گفته بود؛ اما بيمارستان پس از ۴۸ ساعت بدرى را به اتاق عمل برد و دريچه بيولوژيك را جايگزين كرد.
بعد از ۴۸ ساعت ديگر هم مرخصش كردند. فرخ چهار روز بعد از عمل متوجه تب بالا و بد حالى بدرى شد. بلافاصله او را آزمايش كردند و متوجه تب مالت شدند.
دكتر سفارش «اكومرى» براى بدرى داد و در اين اكو مشخص شد كه دريچه بيولوژيك قلب در اثر عفونت پرتاب شده و خون از قلب بى دريچه و بطور وحشى فوران مى كند. دكتر بلافاصله دستور بسترى و عمل داد. او فرخ را از اتاق بدرى بيرون برد و گفت: « من تا حالا چنين خطايى نكرده بودم و بعد ازاين هم نخواهم كرد، اين قضيه به من مربوط نمى شود.»
فرخ ناچار بود. هيچ كارى نمى توانست بكند.
او دوباره دريچه قلب را خريد؛ اما اين بار به سفارش بيمارستان، دريچه صنعتى. دريچه را كار گذاشتند و ماجرا از همين جا شروع شد. دريچه صنعتى شروع به لخته سازى كرد و مرتب لخته هاى ريز وارد گردش خون بدرى مى شد. او هرچند روز يك مرتبه دچار بى حالى و تشنج مى شد و يا بخشى از بدنش حالت لمسى مى گرفت. اما باز هم شاد بود و آرام. اما فرخ در التهاب بود. وقتى نماز مى خواند صندلى بدرى را جلوى چشمش مى گذاشت تا مبادا اتفاقى بيفتد.
شبها دستش را روى سر بدرى مى گذاشت تا با كوچك ترين حركتش بيدار شود، مبادا بدرى دچار حمله شده باشد.
هرچه بدرى آرام بود فرخ در اضطراب و التهاب.‎/‎/
بالاخره يكى از شب ها فرخ دعا كرد كه بدرى بهبود پيدا كند و صبح فردا ساعت هفت دوباره او دچار تشنجى شديد شد و فرخ به سرعت به بيمارستان رساندش. از همان روز بدرى به كما رفت.‎/‎/
***
وقتى درخانه را مى زنى صداى آرام ولى نگران مردى را مى شنوى كه حضور انسان ها را بر بالين همسرش حضور فرشته ها مى داند.
مرد در را باز مى كند. مردى بلند قد با موهايى سپيد و ابروانى سپيد و سياه.
او در ورودى آپارتمانى نيمه تاريك ايستاده. مى مانى كه سمت راست به پذيرايى خاموش بروى يا سمت چپ به اتاقى روشن كه بدرى در آن خوابيده. مرد از حضورت بر بالاى سر همسرش استقبال مى كند. روى تخت كوتاه و كوچكى با روكشى از قاليچه مى نشينى.
زن آرام زير پتويى رنگارنگ دراز كشيده. لوله اى در بينى و لوله اى در حنجره دارد. تمام وجود زن اسكلتى را مى ماند با پوششى از پوست. چشمانش را باورودت باز مى كند و دنبال قدم هايت را مى گيرد.
فرخ پيشانيش رامى بوسد و برسرش دست مى كشد. با او حرف مى زند: «بدرى جونم.‎/‎/ خانمم.‎/‎/ اگه صدامو مى شنوى چشماتو به هم بزن» بدرى كوچكترين عكس العملى نشان نمى دهد. مرد معتقد است كه همسرش هيچ صدايى را نمى شنود و يا كلمات را نمى شنود و فقط نسبت به نور و صدا عكس العمل هايى خفيف نشان مى دهد. مرد ايستاده حرف مى زند.‎/‎/ مى گويد قرار ندارم. نمى توانم بنشينم. تمام نگاه بدرى را به دنبال نشانه اى از زندگى مى كاود، اما از طرفى هم اطمينان دارد كه او ديگر هرگز به زندگى بر نمى گردد. او تحمل يك لحظه نبودن زن را ندارد.
ساعت ۱۱ برايش آب پرتقال مى آورد و اول توى سرنگ مى ريزد و آرام آرام از راه لوله رد آن را تا گلوى بدرى پى مى گيرد و بعد هم آب به بدرى مى دهد. فرخ مى گويد: من پنج سال است از خانه بيرون نرفته ام.‎/‎/ تمام رفت و آمدم به نانوايى يا داروخانه است. وقتى بيرون هستم مى ترسم نكند خلط راه گلوى بدرى را بگيرد و همه اش نگرانم. به سرعت خودم را مى رسانم.
وقتى مى بينم همانطور آرام خوابيده و قلبش تپش دارد خوشحال مى شوم؛ اما يك لحظه بعد باز همه غم عالم به دلم مى آيد: چرا بدرى چرا بدرى با اين همه عشق به اين خواب عميق فرو رفته من تازه فهميدم اين زن كيست او مرتب به كارگرهاى محل كمك مى كرده و خرج ماهانه شان را به عهده داشته. من نمى دانستم.‎/‎/ من نمى دانستم.‎/‎/ هر كلمه فرخ انگار بغضى است كه دارد يكباره مى شكند. انگار با هر كلمه گريه مى كند.وقتى كه مى گويد: من هيچ چيزى از خودم ندارم. خانه را فروختم براى درمان بدرى.‎/‎/ من چيزى ندارم. همه اش مال خود بدرى است.‎/‎/ او مى گويد شاگردهاى بدرى بعضى روزها مى آيند، شاگردهاى ۴۰-30 ساله و عين يك بچه كلاس اولى پاى تختش مى نشينند و زار زار گريه مى كنند.
وقتى بالاى سر زن مى روى و صدايش مى زنى چشمانش را باز باز مى كند و به تو مى دوزد. چشمانى بدون نگاه و وقتى با او حرف مى زنى دهان بازش را به هم مى زند.‎/‎/ انگار با تو حرف مى زند.‎/‎/ اما فرخ اينها را قبول ندارد. مى گويد من بدرى را پيش ۱۱ دكتر برده ام. او هيچ نشانى از هوشيارى ندارد.
وقتى خانم مسيح پور، (خواهر بدرى) كنار تختش مى آيد چشمان بيمار تخت را دور مى زند و شمسى ملتمسانه از بدرى مى خواهد كه بيدار شود و برگردد.خانم مسيح پور معتقد است بدرى نشانه هايى از حيات دارد و ممكن است روزى دوباره خوب شود. او مى گويد بدرى مى شنود، گريه مى كند و درد را مى فهمد.او مى گويد: بدرى جونم، ديگه گريه نكنى ها! و بعد همين طور نگاهش را به صورت بيمار مى دوزد. با يك دنيا اميد. با يك دنيا غم.
فرخ سه سال است شكايت كرده ولى هنوز پرونده اش در نوبت است. او حتى توانى براى پيگيرى پرونده را هم ندارد.
فرخ پنج سال است نخوابيده و از ساعت چهار صبح از اتاق بيرون مى رود، چاى دم مى كند، نان سوخارى را توى چاى حل مى كند و از راه بينى به بدرى مى خوراند، در فاصله صبح تا ظهر به او آبميوه و آب كمپوت مى دهد. شربت تقويتى مى خرد و به او مى دهد.
سوپ پر از ماهيچه و سبزى را كه خانم مسيح پور مى پزد به بدرى مى خوراند و تا شب در كنارش مراقب لحظه لحظه احوال اوست. فرخ پنج سال است مى سوزد، خودش مى گويد هركسى كه بسوزد صورتش روشن مى شود. اما او اين سوختن را نمى خواهد.
او پنج سال است دقيقه به دقيقه همراه همسرش بوده و اگر اين لحظات طولانى شود هم فرخ تنها دل به ضربه هايى مى بندد كه قلب بدرى را باز وبسته مى كند. به نفس هايى كه او را به زندگى شلال مى كند.

بسيارى از مشكلات و اختلافاتى كه ميان اعضاى يك خانواده بخصوص زنان و مردان به وجود مى آيد، به علت نا آگاهى به مسائل حقوقى است، چه بسا كه با آگاهى و دانش در اين زمينه بتوان از تشكيل شدن بسيارى از اين پرونده ها جلوگيرى كرد.
گروه زنان و خانواده روزنامه ايران به علت تقاضاهاى زيادى كه از سوى خوانندگان مطرح شده است، از اين پس هر دوشنبه پل ارتباطى ميان شما و كارشناسان خواهد بود.
فريبا توكلى - كارشناس رسمى و وكيل پايه يك دادگسترى - پاسخگوى سؤالات شما است.
*** 26 سال دارم از شوهرم طلاق گرفتم و به تنهايى زندگى مى كنم. آيا به لحاظ قانونى امكان دريافت نفقه از پدرم را دارم
اگر با وجود اشتغال امكان معيشت خود را نداريد و پدرتان نيز متمكن از دادن نفقه است، يعنى مى تواند بدون اين كه از لحاظ معيشتى دچار مضيقه شده و در تنگنا قرار گيرد، به شما نفقه بدهد، مى توانيد تقاضاى نفقه كنيد.

وجيحه كرم آبادى، ۷۳ ساله:
بهترين خاطره من در زندگى مربوط به تولد پسرم «مهران» است. 28 سال پيش وقتى به دنيا آمد و او را در آغوش گرفتم احساس كردم به تمام آرزوهايم رسيده ام.هرچه بزرگتر مى شد اين احساس شادى در من بيشتر مى شد تا اين كه براى خودش جوان رعنايى شد. هر روز بعد از برگشتن از محل كار، من و پدرش را براى گردش بيرون مى برد. ولى انگار تقدير به گونه ديگرى رقم خورده بود. سال گذشته يك روز مثل هميشه براى رفتن به محل كار از خانه بيرون رفت ولى در بين راه بر اثر تصادف جان سپرد. از آن زمان من و پدرش خيلى تنها شديم.
حالا هر روز به ياد او از خانه بيرون مى آييم. فكر مى كنم براى شادى روح او بايد به رضاى خدا تن بدهم و بر اعصابم مسلط شوم، هر چند دورى از او سخت است ولى سعى مى كنم به دو دخترم توجه بيشترى داشته باشم و آرزوهايم را در آنان خلاصه كنم.

يك سبد چوبى كه حدود ۱۶ تا ۳۰ سانتيمتر ضخامت دارد انتخاب كنيد. همچنين مقدارى شاخه نازك درخت بيد (حتى الامكان نرم نه خشك) جمع آورى كنيد. شاخه ها را مى توانيد از گل فروشى تهيه كنيد. نوك آنها را بريده و شاخه ها را در طول ۱۵ تا ۳۰ سانتيمتر ببريد.
يك مفتول سيمى قهوه اى تهيه كنيد و انتهاى شاخه ها را به كف سبد ببنديد. شاخه ها را به اطراف سبد خم كرده درون سبد را با استفاده از شاخه ها پر كنيد. با باقيمانده هاى شاخه ها بيرون آشيانه را زيبا كرده و از تكه هاى كوچك پنبه براى تزئين نوك شاخه ها استفاده كنيد.