كارفرمايان شهرستان هاى استان تهران بيش از ۱۷۰ ميليارد تومان به سازمان تأمين اجتماعى بدهكار هستند.
حجت الله رضايى معاون امور بيمه اى اداره كل تأمين اجتماعى شهرستان هاى استان تهران با بيان اين مطلب به خبرنگار «ايران عصر» افزود: اين ميزان بدهى مربوط به كارگاه هايى است كه ليست بيمه كاركنان خود را براساس تكليف قانونى انجام نداده اند كه معمولاً براساس دستور العمل اين سازمان، اين گونه كارگاه ها به پرداخت جريمه ۲۰ درصدى ملزم مى شوند.
وى گفت البته در صورتى كارفرمايى صرفاً ليست بيمه ارائه دهد (بدون اين كه حق بيمه پرداخت كند) ماهانه دو درصد جريمه مى شود.
رضايى اظهار داشت: در حال حاضر بسيارى از كارفرمايان در استان تهران بين سه تا چهار سال است كه جرايم خود را پرداخت نكرده اند كه در برخى از مناطق استان تهران كارگاه هايى بيش از يك ميليارد تومان به اين سازمان بدهكار هستند، به طور مثال در منطقه هشتگرد دو كارگاه بزرگ كه داراى چند هزار كارگر هستند، رقم هاى قابل توجهى بدهكارند و يا در منطقه پاكدشت ورامين يك كوره آجرپزى بيش از يك ميليارد تومان به اين سازمان بدهى دارد.
معاون امور بيمه اى سازمان تأمين اجتماعى شهرستان هاى استان تهران در پاسخ به اين كه چرا اين كارگاه ها در موعد مقرر، تمام يا قسمتى از حق بيمه و بيمه بيكارى مربوط به هر ماه را به سازمان پرداخت نمى كنند، اظهار داشت: در حال حاضر همه اين كارگاه ها منتظر هستند كه لايحه اصلاح قانون دريافت جرايم نقدى از كارفرمايان كه در مجلس شوراى اسلامى به تصويب رسيده است و هم اينك در مجمع تشخيص مصلحت نظام قرار دارد، به تصويب نهايى برسد تا از اين طريق، بدهى آنها به سازمان بخشيده شود.
وى تصريح كرد: ما نيز در سازمان منتظر هستيم تا هر چه سريع تر تكليف اين لايحه مشخص شود تا سازمان بتواند مطالبات خود را از كارفرمايان وصول كند.
رضايى افزود: هم اينك بيش از ۱۰۰ هزار كارگاه فعال و نيمه فعال در قالب هاى توليدى و صنعتى زيرپوشش سازمان تأمين اجتماعى فعاليت مى كنند.
رضايى با اشاره به مصوبه مجلس شوراى اسلامى درباره قانون اصلاح دريافت جرايم نقدى از كارفرمايان اظهار داشت: براساس اين قانون، كارفرمايانى كه تا پايان شهريور ماه سال ۸۶ داراى بدهى حق بيمه و بيمه بيكارى به سازمان تأمين اجتماعى هستند، در صورتى كه ظرف شش ماه از تصويب اين قانون نسبت به پرداخت اصل بدهى با سازمان تأمين اجتماعى توافق كنند، از بخشودگى جرايم مربوط برخودار خواهند شد؛ به طورى كه اگر كارفرمايانى، پرداخت بدهى هاى معوقه خود را ظرف يك سال از توافق با سازمان پرداخت كنند، از بخشودگى معادل ۱۰۰ درصد جرايم بهره مند مى شوند.
همچنين در صورتى كه پرداخت بدهى هاى معوقه ظرف ۱۸ ماه از تاريخ توافق با سازمان صورت گيرد، از بخشودگى معادل ۸۵ درصد جرايم برخوردار خواهند شد.
رضايى افزود: در صورتى كه كارفرمايانى بدهى هاى معوقه خود را ظرف مدت ۲۴ ماه از تاريخ توافق با سازمان بپردازند، مشمول بخشودگى معادل ۷۵ درصد جرايم مى شوند. همچنين در صورتى كه پرداخت بدهى ها ظرف مدت ۳۰ ماه انجام شود، معادل ۶۰ درصد جرايم بخشوده خواهد شد.
وى در پاسخ به اين سؤال كه كارفرمايانى كه حق بيمه پرداخت نمى كنند درباره صدور دفترچه درمان كارگران آنها چه تصميماتى اتخاذ مى شود، گفت: بيشتر كارفرمايان بخش هايى از حق بيمه كارگران خود را پرداخت مى كنند تا بتوانند اعتبار دفترچه درمان تأمين اجتماعى كارگران خود را تمديد كنند، البته اگر كارفرمايى به تعهدات خود عمل نكند، اين سازمان براساس ماده ۳۶ قانون تأمين اجتماعى نسبت به اجراى تعهدات خود در برابر كارگران عمل خواهد كرد.
وى اظهار داشت: براساس ماده ۵۰ قانون تأمين اجتماعى نيز اين سازمان مى تواند براى وصول مطالبات خود، حساب هاى بانكى كارفرما يا حتى خود كارگاه متعلق به كارفرما را پلمب كند و اين قانون به سازمان اجازه داده است كه افراد را ممنوع المعامله و ممنوع الخروج كند، تا زمانى كه براى پرداخت بدهى هاى خود اقدام كنند.
وى تصريح كرد: البته براساس سياست هاى حمايتى دولت از كارگاه هاى اقتصادى، اين سازمان براى حمايت از اشتغال زايى و فعال بودن كارگاه در صورتى كه كارفرمايى توان پرداخت بدهى هاى خود را به صورت يك جا نداشته باشد، اين بدهى ها قابل تقسيط بوده و براساس شرايطى كه اعلام شد، كارفرمايان مى توانند از اين امكان استفاده كنند.

دراوايل دهه۵۰انگيزه تأسيس موزه تخصصى فرش به وجود آمد و به همين منظور «گالرى فرش» در سال ۱۳۴۰ ساخته شد كه ۱۵ سال بدون استفاده باقى ماند تا در اوايل سال ۱۳۵۵ كار ساخت موزه با تغييرات كلى از سر گرفته شد. سرانجام با جمع آورى و خريد فرش هاى ناياب و قديمى از سراسر جهان در ۲۲ بهمن ماه سال ۱۳۵۶ موزه فرش ايران افتتاح گرديد.
اين موزه با مساحت ۱۲ هزار متر مربع در ضلع شمال غربى پارك لاله و در جنب موزه هنرهاى معاصر قرار دارد. معمارى موزه تركيبى از معمارى امروز ايران و الهام از معمارى سنتى است و نماى بيرونى آن به شكل دارهاى قالى ساخته شده است.
ساختمان موزه داراى يك طبقه همكف، يك نيم طبقه فوقانى و يك زيرزمين است. طبقه همكف داراى يك تالار اصلى است كه به نمايشگاه موزه اختصاص دارد. در اين تالار ابزار و ادوات قاليبافى و مواد رنگرزى سنتى قالى در دو ويترين به نمايش گذاشته شده اند. فرش ها نيز كه با توجه به منطقه بافت آنها تقسيم بندى شده اند در پانل هاى افقى، اريب و عمودى در معرض ديد بازديدكنندگان قرار گرفته اند.
مجموعه فرش هاى اين موزه، نفيس ترين قالى هاى قديمى نقاط مختلف ايران از جمله تبريز، اصفهان، كاشان، مشهد، سنه، مود، قائن، ساروق و غيره را شامل مى شود.
قديمى ترين فرش اين موزه كه در قسمت مركزى تالار اصلى به نمايش گذاشته شده است فرشى است معروف به «سانگوسكو» (Sangusko) متعلق به شاهزاده لهستانى به همين نام كه در اواخر قرن ۹ هـ.ق در دوره صفويه بافته شده است. نمونه اى بافته شده از قالى پازيريك نيز در ورودى اين تالار به نمايش درآمده است.
نيم طبقه فوقانى موزه نيز براى برقرارى نمايشگاه هاى موقت قالى و گليم طراحى شده است. مساحت سطح نمايشى موزه شامل تالار اصلى طبقه همكف و نيم طبقه فوقانى دو هزار و ۳۰۰ متر مربع است. در محوطه فضاى سبز موزه نمازخانه اى به صورت اتاقى ساده با دو جدار بدون سقف ساخته شده است. در موزه فرش اهداف آموزشى و فرهنگى از قبيل برگزارى كلاس هاى فشرده هنرى در زمينه هاى طراحى و بافت قالى، گليم بافى، مرمت و رفوى قالى نيز مورد توجه قرار گرفته است.

ساعتى از شب گذشته بود. دختر جوان با كابوس هاى هر شب از خواب پريد. هنوز جاى كتك هاى پدرش مى سوخت. ديگر براى او عادى شده بود و هر بار وقتى نامادرى پيش پدر بدگويى او را مى كرد منتظر بود تا پدر با كمربند لبخند رضايت را روى صورت نامادرى اش بكارد.
ديگر خسته شده بود* تصميم اش را گرفت. ساكش را جمع و جور كرد و آرام از خانه بيرون آمد. دوست داشت جايى برود كه آسمان رنگ ديگرى داشته باشد. آرام آرام در تاريكى شب به كنار جاده آمد. مى خواست كارى كند كه همه به او آفرين بگويند يا شايد روزگار را تغيير دهد. از دور چراغ هاى اتوبوس مسافربرى را كه به طرفش مى آمد ديد دستش را بالا برد و از راننده خواست تا او را به تهران ببرد، دخترك بى گناه روى صندلى اتوبوس نشست و به روزهاى تاريكى كه انتظارش را مى كشيد فكر كرد. او نمى دانست در بيرون از رؤياى او چه گرگ هايى به انتظار او نشسته اند. اتوبوس زوزه كشان پيچ و خم جاده ها را پشت سر مى گذاشت و دختر جوان به سوى سرنوشت نامعلوم خود نزديك تر مى شد.
پديده فرار
مقوله آسيب هاى اجتماعى از جمله مقولاتى است كه در جامعه ما روند رو به رشدى دارد. از جمله اين آسيب هاى اجتماعى مى توان به بحث دختران فرارى و آسيب ديده اشاره كرد.
پديده اى كه با ازدياد آن نسل هاى آينده با خطرهاى جدى چون افزايش ابتلا به ويروس ايدز، عدم امنيت اجتماعى و از همه مهمتر عدم امنيت اخلاقى روبه رو خواهند بود. چراكه دختران امروز مادران فردايند و مادران پرورش دهنده فرزندان آينده.
متأسفانه در سال هاى اخير، پديده دختران فرارى به معضلى اجتماعى در ايران تبديل شده است. دختران فرارى به دخترانى گفته مى شود كه به دلايل مختلفى از خانه و خانواده شان فرار مى كنند و به جامعه پناه مى برند.
دكتر مژگان بالازاده ، روان شناس بالينى فرار را نوعى رفتار ناسازگارانه مى داند كه نوجوانان و جوانان مرتكب آن شده و بدون اجازه والدين، خانه را ترك مى كنند.
وى مى گويد: «هرچند كه انتظار مى رود دخترانى كه به هر دليلى از خانه هايشان فرار مى كنند، به طور اتوماتيك تحت حمايت بنيادهاى حمايتى- دولتى و نيكوكارى در آيند و يا اين كه به مكان هاى امن و زيرنظر روانكاوان و متخصصان حمايت از زنان منتقل شوند اما در ايران به خاطر جرم بودن اصل قضيه فرار، دخترانى كه جايى براى پناه بردن ندارند بيشتر به افراد غريبه متوسل مى شوند كه در اكثر موارد نهايتاً جذب باندهاى فساد داخلى يا خارجى مى شوند.»
فرار چرا
دكتر راهب متخصص مددكارى دلايل مختلفى را براى فرار دختران عنوان مى كند و مى گويد: «يك عده به خاطر فقر اقتصادى شديد كه در خانواده آنها وجود دارد و به دلايل برآورده نشدن نيازهايشان فرار مى كنند. اين دخترها فكر مى كنند با فرارشان مى توانند امكانات بهترى را از جامعه بگيرند. در برخى اوقات دخترى با پسرى دوست مى شود و خانواده به هيچ وجه آن را نمى پذيرد، در نتيجه دختر در محل يا شهرى كه زندگى مى كند برچسب بدنامى مى خورد و احساس مى كند ديگر راهى ندارد جز اين كه از خانه فرار كند.»
وى مى افزايد: «يكى ديگر از دلايل فرار، آشفتگى هاى خانوادگى است تعارضات خانوادگى، خانواده هاى طلاق، خانواده هايى كه پدر معتاد است، مادر معتاد است، پدر زندانى است، مديريت خوبى در خانه وجود ندارد، وجود ناپدرى و وجود نامادرى و آشفتگى ها، از مهمترين علت هاى فرار است.»
ادامه دارد.

اتفاق مهمى نيست. اصلاً مهم نيست. فقط يك اتفاق است. چيزى كه مى شود فراموشش كرد. مى شود گفت كه اصلاً نيست اما هست!
قيمت يك ساندويچ در شهر تهران چند است
گير كرده ايد در جايى از شهر؛ موقع ظهر است يا عصر، نه خيلى عصر؛ ساعت دوى بعدازظهر است. مى شود با يك آبميوه و يك بسته بيسكويت سد جوع كرد اما هميشه نه! مى رويد داخل يك ساندويچى كه زياد هم دك و پز ندارد. زياد هم تميز نيست سر و وضع اش. زياد هم بزرگ نيست. اصلاً بزرگ نيست.
به زور يك يخچال را جا داده داخل خودش و كلاه سفيد روى سر طبخ كننده ساندويچ، پر از لك است. روپوش سفيدش پر از لك هاى جورواجور است. يك ژامبون مرغ سفارش مى دهيد و قيمت اش.‎/‎/ بگذاريد ببينيم چند مى شود
-«چقدر تقديم كنم »
-«قابلى ندارد!»
-«چقدر تقديم كنم !»
-«سه هزار تومان!»
-«ببخشيد براى اين نان بيست سانتى و اين ۷۰ گرم ژامبون و ۲۰ گرم سس و دو دانه خيارشور و يك گوجه متوسط » [نه! نه! اين جمله اى نيست كه شما واقعاً به زبان مى آوريد. خلاف ادب است. فيلم اين صحنه را به عقب برمى گردانيم و از اول مى گيريم: دوربين، حركت!]
-«بفرماييد! به نظرتان كمى گران نيست »
-«گفتم كه قابلى ندارد!»
-«خواهش مى كنم! منظورم اين است كه براى يك ساندويچ ژامبون مرغ، زياد هزينه بردار نيست »
-«خب! ما پول كيفيت را مى گيريم. تازه دو قدم بالاتر همين ساندويچ را پنج هزار تومان مى دهند. دويست متر بالاتر، هشت هزار تومان مى دهند. ما مشترى خودمان را داريم سه هزار تومان مى گيريم.»
البته درست مى گويد. دو قدم بالاتر، مغازه چند مترى بزرگتر است.
يك ميز دارد و دو نيمكت. يك پنكه سقفى دارد و روپوش «طبخ كننده» بيشتر از يكى ، دو لك ندارد.
دويست متر بالاتر، مغازه، ديگر مغازه نيست يك سالن است. «LCD» هم دارد. روى ديوارها، چند عكس بامزه از همبرگر و سيب زمينى سرخ كرده را قاب گرفته اند و روپوش ها و كلاه ها هم از سفيدى برق مى زند و نان ساندويچ هم ۳۰سانتى است و يك بسته سس بسته بندى شده كوچك با يك بسته نمك بسته بندى شده كوچك، اضافه مى دهند براى ساندويچى كه اگر در منزل - امتحان كنيد! - بخواهيد آماده اش كنيد در همين حجم و با همين ميزان مخلفات، خيلى برايتان دربيايد يك دهم هشت هزار تومان است.
قيد ساندويچ خورى بيرون را مى زنيد.
مى گويند «fastfood» براى سلامتى آدم ضرر دارد! شنيده ايد كه!