printlogo


نرگس آبیار اولین سینماگر زن ایرانی در اسکار در گفت‌و‌گو با ورایتی:
دغدغه همیشگی‌ام وضعیت زنان و کودکان در جنگ است





گروه فرهنگ و هنر: نرگس آبیار سینماگر ایرانی  با فیلم «نفس» نماینده سینمای ایران در بخش خارجی نودمین دوره جایزه اسکار با بیست و شش زن دیگر رقابت می‌کند، که  برای نخستین‌بار در تاریخ برگزاری جایزه اسکار بیست و هفت زن به این رقابت راه یافته‌اند.  به گزارش خبرگزاری مهر، نشریه سینمایی ورایتی در پرسش‌هایی مشترک از بیست و هفت زن کارگردان به چالش‌ها و کامیابی‌ها و ناکامی‌های زن‌های سینماگر  پرداخته است.  فیلم «نفس» به تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی، ابوذر پورمحمدی و شرکت نورتابان  سال 1394 ساخته شد و پائیز 1395 اکران شد. این اثر در سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن شبنم مقدمی و جایزه بهترین فیلم در بخش نگاه ملی را  برد. «نفس» روایت زندگی چهارکودک به نام‌های بهار، نادر، کمال و مریم است که به همراه پدرشان غفور و مادربزرگ‌شان در سال‌های دهه پنجاه  نفس می‌کشند.
نرگس آبیار در توضیح بزرگ‌ترین مانع راه فیلمسازی‌اش به ورایتی می‌گوید: « زن بودن بزرگترین مانع بر سر راه من از آغاز فعالیت سینمایی‌ام بوده است، چرا که باید کاری کنم که همه به کار من اعتماد کنند. این یک مشکل تاریخی در سراسر جهان است و زنان در درجه اول به دلیل جنسیتشان نگریسته می‌شوند و هنر و توانایی‌های آنها نادیده گرفته می‌شود.»
این سینماگر در تبیین دستاورد‌هایش در فیلمسازی هم  توضیح داده است:« به عنوان نویسنده و فیلمساز بزرگ‌ترین دستاوردم، انجام دادن کارهایی‌ است که دوست داشتم.  از اینکه توانستم آن فیلم‌هایی را بسازم که دوست دارم، بسیار خوشحال هستم. به اعتقاد من موفقیت یک فیلم به میزان فروش آن در گیشه و جوایز سینمایی آن بستگی ندارد، بلکه توفیق یک فیلم به میزان رضایت کارگردان بستگی دارد از فیلمی که ساخته است.
نرگس آبیار، با فیلم «شیار 143» توانست رضایت منتقدان و مخاطبان را جلب کند، این اثر با حضور در سی جشنواره بین‌المللی برنده شانزده جایزه شد. نکته‌ای که این کارگردان در پاسخ به ورایتی بر آن تأکید می‌کند و می‌گوید:«من بازخوردهای بسیار مثبت منتقدانی  را که فیلم‌های من را دوست داشته‌اند نیز در نظر می‌گیرم و شکی نیست که خوشحال‌تر خواهم بود، اگر طیف گسترده‌تری از مخاطب  را داشته باشم. چرا که فقط برای خودم فیلم نمی‌سازم.»
نماینده سینمای ایران در اسکار، از کریشتوف کیشلوفسکی و الخاندرو گونسالس اینیاریتو به عنوان سینما‌گر‌های محبوبش یاد می‌کند. نرگس آبیار سال‌هایی از زندگی‌اش را در جنگ سپری کرده است و بازتاب جنگ را می‌توان در آثارش دید. او در پاسخ به این نشریه امریکایی هم می‌گوید:« مواجهه زنان و کودکان با مسأله پیچیده جنگ دغدغه من بوده و این موضوع را در فیلم‌هایم نیز دنبال کرده‌ام و تلاش کرده‌ام صدای بلند زنان و کودکانی باشم که همواره در زیر سایه جنگ در جست‌وجوی ماهیت زندگی بوده‌اند و آرزوی معصومانه آنها برای زندگی، لزوم صلح را برای من و همچنین آنها غیرقابل اجتناب می‌کند.»
زن‌های سینما‌گر و دغدغه‌های مشترک
در این دوره از جایزه اسکار، زن‌های سینماگر دیگری از کشور‌های آسیا و اقیانوسیه حضور دارند و آنها نیز  دیدگاه‌هایشان درباره زن و سینما و دغدغه‌ها و دستاورد‌هایشان  را بازگو کردند. بسیاری از آنها دغدغه‌های مشترکی دارند و «زن بودن» در جهان و مناسباتی مرد‌سالار و فقدان امنیت  را به عنوان  دو مانع و چالش مهم در مسیر فعالیت فیلمسازیشان می‌دانند. رؤیا سادات فیلمساز افغانستانی  کارگردان  فیلم «نامه‌ای به رئیس جمهوری» در این اثر سینمایی به روایت تابو‌های جامعه افغانستان پرداخته است. سکانس‌هایی از فیلم «نامه‌ای به رئیس جمهوری» در مناطق ناامن افغانستان فیلمبرداری شده است، چالشی که این کارگردان را بسیار آزار داده است.»  
آن‌ماری جسیر فیلمساز فلسطینی با فیلم «واجب»  در جایزه اسکار حضور دارد. او که از مخالفت صاحبان قدرت با فیلمش انتقاد کرد و بزرگ‌ترین مشکلش را رودررویی افراد و جریان‌های متنفذ و صاحب  قدرت توصیف کرد به ورایتی می‌گوید: «آنها می‌خواستند مرا مقهور خودشان کنند زیرا فیلمم  منطبق بر دیدگاه‌ آنها نبود.» ماتی دو سینماگر اهل لائوس با فیلم «عزیزترین خواهر» به نودمین دوره جایزه اسکار راه یافته است. محدودیت منابع مالی و دشواری‌های شرایط تولید مهم‌ترین چالش  این سینما‌گر بوده است. او  می‌گوید:« با بودجه‌ای کمتر از ۲۵۰ هزار دلار فیلمم را ساختم.» در عین‌حال او خودش را فردی خوش‌شانس می‌داند که به رغم محدودیت‌های فراوان توانسته است فیلمش را بسازد و به اسکار راه پیدا کند. این سینماگر می‌گوید: «بیشتر از ساختن فیلمی پرفروش در پی ساخت فیلمی بودم که دوست داشتم.»
روایت آنجلینا جولی و نیاز به روایت زنانه از جهان
آنجلینا جولی  چهره مطرح سینمایی جهان نخستین تجربه کارگردانی‌اش را در فیلم «اول پدرم را کشتند» پی می‌گیرد. این فیلم در کامبوج ساخته شده است و روایتی از رنج‌های مردم آن سرزمین است. به اعتقاد آنجلینا جولی برای نخستین‌بار است که  فیلمی به این ابعاد در کامبوج ساخته می‌شود و همین مسأله جدی‌ترین چالش این سینماگر مطرح بوده است. او در عین‌حال از ساخته شدن این فیلم خوشحال است و بزرگ‌ترین دستاوردش در این تجربه کارگردانی را تعامل اعضای گروه دانست و گفت:« گروه سازنده در کنارم بودند و همه عوامل فیلم از پشت و جلوی دوربین،حتی مترجم‌ها و...در ساخته شدن فیلم همدل  وهمراه بودند و کمک کردند.»
جولی بزرگترین تجربه خلاقانه‌اش را این می‌داند که به عنوان یک فیلمساز بتواند از دیگر هنرمندان حمایت کند و با آثارش راه آنها را باز کند تا توانایی‌ها و استعداد آنها هم به گوش دیگران برسد. ریتی پان کارگردان و عکاس کامبوجی از دستیاران آنجلیا جولی در تولید «اول پدرم را کشتند» بود و کارگردان اثر به‌طور ویژه از او تشکر کرد. خانم بازیگر هرچند نخستین اثر سینمایی‌‌اش را کارگردانی کرده است اما می‌گوید:«خودم را به عنوان یک کارگردان زن نمی‌شناسم.»
این بازیگر معتقد است: «باید زنان پشت همدیگر باشند و نیاز به زنان قوی تری هم در این صنعت هست تا بتوانند دنیا را از زاویه دید زنان روایت ‌کنند.»

نیم نگاه
نماینده سینمای ایران در اسکار:  مواجهه زنان و کودکان با مسأله پیچیده جنگ دغدغه من بوده و این موضوع را در فیلم‌هایم نیز دنبال کرده‌ام و تلاش کرده‌ام صدای بلند زنان و کودکانی باشم که همواره در زیر سایه جنگ در جست‌وجوی ماهیت زندگی بوده‌اند و آرزوی معصومانه آنها برای زندگی، لزوم صلح را برای من و همچنین آنها غیرقابل اجتناب می‌کند

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6660/14/449001/0