خیلی دور ـ خیلی نزدیک

راه رفتن در مریخ اما در سیاره زمین



 شیرین مهاجری


گوشه‌ای از کره زمین هست که انگار متعلق به جای دیگری از کهکشان است. جایی که ناگهان حال و هوا عوض می‌شود و بی‌آن‌که سوار سفینه شوی و راهی دراز بپیمایی، وارد سیاره دیگری می‌شوی.
احساس می‌کنی شازده کوچولو هستی و در بین سیاره‌ها سرگردانی. نمی‌دانی دقیقاً در کجا ایستاده‌ای، کره ماه؟ مریخ؟ اما نه... پایت روی زمین است. درست در گوشه‌ای از جنوب شرقی ایران، سیستان و بلوچستان.
در 50 کیلومتری راهی که از چابهار به بندر گواتر کشیده شده، کوه‌هایی در سمت چپ جاده رخ می‌‌نماید که به آن کوه‌های مریخی یا کوه‌های مینیاتوری می‌گویند. کوه‌هایی که گویی از مریخ جدا شده‌اند و به زمین افتاده‌اند. طرف دیگر جاده اما منظره‌ای کاملاً متفاوت را در قاب تصویر گنجانده،  تصویری از دریای بیکران و آرام عمان  که با آسودگی در بستر خود آرمیده و به کوه‌هایی که از سیاره دیگر فرود آمده‌اند چشم دوخته. آرامش دریا و آوایی که از آن به گوش می‌رسد در ترکیب با کوه‌های مینیاتوری یکی از منحصر به فرد‌ترین مناظر طبیعت را به تصویر کشیده اما کم لطفی‌ها و بی‌توجهی‌ها سبب شده تا کمتر مورد بازدید گردشگران قرار بگیرد.جنس رسوبی و فرسایش خاص کوه‌ها سبب شده که شیارهای زیبایی روی کوه‌ها نقش ببندد و کوه‌ها به شکلی خاص و استثنایی تراش بخورند و تصاویری شکل بگیرد که گویی نقاشی ماهر آن‌ها را به تصویر کشیده است، اما نقاش طبیعت بهترین تصویرگر است.کوه‌ها با قد و قواره‌های متفاوت رو به دریا و در کنار هم به صف شده‌اند، بعضی‌ها تا 5 متر و بعضی دیگر به 100 متر هم می‌رسند.
کوه‌های مریخی با شکل و شمایل غیرعادی و چاک چاک، با شکل‌هایی عجیب و غریب و بدون پوشش گیاهی و با رنگی خاکستری در یک سو و دریای فیروزه‌ای و ماسه‌های سرخ رنگ با درختچه‌های بیابانی روییده از دل آن در سوی دیگر، دست به دست هم داده‌اند و چنان منظره‌ای رؤیایی و تخیلی را در ذهن پدید می‌آورند که می‌توان بی‌اغراق جاده چابهار – گواتر را یکی از زیباترین و خاص‌ترین جاده‌های ایران دانست.
اگر با جاده همراه  شوی خواهی دید که دریا در هر قدم با تو قایم باشک بازی می‌کند و در سراشیبی‌ها و سربالایی‌های پر پیچ و خم راه، گاه به گاه سرک می‌کشد و برایت دست تکان می‌دهد.  دشت هم در میانه راه به آبگیر بدل می‌شود و تالاب‌هایی در آن پدیدار می‌شود که درسوی دریا به رنگ صورتی و در سوی کوه‌ها به خاکستری مایل به سفید در‌می‌آید و پرندگانی همچون فلامینگو، تیهو، عقاب دشتی و حواصیل را در خود پناه داده است.  
کوه‌ها در زمان‌های خیلی دور زیر خروارها خاک بودند و با گذشت زمان خاک را از روی خود تکانده و چهره اصلی شان را نمایان کرده‌اند.
در این مسیر کوه‌های مریخی تو را تا رسیدن به دهکده صیادی تیس، دهکده‌ای با 2500 سال قدمت، بدرقه می‌کنند و پس از آن محو می‌شوند. داستان کوه‌های مریخی که پایان می‌گیرد، حکایت تیس آغاز می‌شود...
 


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/5628/9/259990/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر