یادداشت

دورباش «بی معنایی» از تئاتر


مسعود دلخواه کارگردان تئاتر
و داور بخش بین الملل جشنواره


خیلی چیزها باید دست به دست هم دهد که یک جشنواره حرفه‌ای و بین‌المللی، به بهترین شکل ممکن برگزار شود. من فکر می‌کنم دبیر جشنواره زحمات خودش را کشیده، مسئولیت افراد را مشخص کرده و کار خودش را انجام داده است. حالا اینکه افراد در هر بخش چگونه عمل می‌کنند، بستگی به آن فرد دارد نه دبیر و برنامه‌ریزی او. چون می‌خواهم صادقانه صحبت کنم این را می‌گویم که اگر من به جای بازبین‌های بخش مرور بودم شاید 50درصد کارها را برای اجرا در جشنواره فجر انتخاب نمی‌کردم چون فکر می‌کنم از استانداردهای لازم و کافی برخوردار نبودند. همچنین در بخش بین‌الملل ماآثاری را دیدیم که از بخش مرور آمده‌ بودند.
البته بازبین‌ها هم به هرحال با سلیقه و مسئولیت‌هایی که داشتند آثار را انتخاب کرده‌اند اما این‌ها نقدهایی است که می‌توان به جشنواره وارد کرد. برای ما داورها سؤال بود که چرا چنین آثاری که در حد حرفه‌ای و بخش بین‌الملل نیستند در این بخش گنجانده شده‌اند. این سؤال و نقد من به این بخش از جشنواره است که شاهدش بودم.
به هر حال ما یک‌سری محدودیت‌ها و معذوریت‌هایی داریم، یعنی هر نمایشی از کشورهای دیگر را نمی‌توان به جشنواره‌های داخلی آورد، بعضی از نمایش‌ها هزینه سنگین و هنگفتی دارند و باید بودجه خیلی زیادی داشت که بشود همچون سال گذشته توماس اوسترمایر را دعوت کرد. مسلماً اجراهایی مثل «هملت» اوسترمایر اعتبار خاصی به جشنواره می‌دهد.
امسال هم با تلاش‌ دکتر سعید اسدی، دبیر جشنواره و دکتر مهرداد رایانی‌اصل، مسئول بخش بین‌الملل یوجینیو باربا، یکی از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر معاصر جهان بعد از اتمام جشنواره به ایران می‌آید و اجرای نمایش و چند کارگاه آموزشی پیشرفته را خواهد داشت که این اتفاق اعتبار جشنواره را بالا خواهد برد، اما تا کنون، نیمی از آنچه که دیده‌ایم انتظارات ما را برآورده نکرده، چراکه دارای معیارهای لازم یک تئاتر حرفه‌ای و درجه یک در بخش بین‌الملل نبوده‌اند. نیمی از کارها هم خوب و متوسط بوده و ما بازی‌ها و اجراهای خوب هم دیده‌ایم. اما باز هم تکرار می‌کنم که اگر من بازبین بخش مرور بودم بسیاری از این آثار را مخصوصاً برای بخش بین‌الملل انتخاب نمی‌کردم.
در نمایش‌های خارجی هم که تئاتر به معنای واقعی کلاسیکش خیلی  معدود بود، من نمی‌گویم که حتماً باید همه تئاترها به آن شکل باشد، اتفاقاً لازم است «دنس‌تئاترها» که ترکیب موسیقی و حرکت هستند و نمایش‌هایی که خیلی با تکنولوژی سر و کار دارند را هم ببینیم، ولی اگر وجه غالب بخش بین‌الملل این گونه نمایش‌ها شود ما در واقع داریم بخشی از جشنواره فجر را از تفکر تهی می‌کنیم و تئاترمان را به بی‌معنایی تشویق می‌کنیم. درنتیجه این اجراهای وابسته رقص و حرکت و تکنولوژی می‌توانند بخشی از جشنواره باشند اما نمی‌شود که ما یک نمایشنامه هم در جشنواره نبینیم! نمی‌گویم که تمام اجراها باید برگرفته از شکسپیر و چخوف و ایبسن و برشت و غیره باشد، اما حداقل بایستی کارهای نمایشنامه‌دار و غیرپرفورمنس هم می‌دیدیم و متأسفانه اکثر نمایش‌های راه‌یافته به بخش بین‌الملل عاری از تفکر بودند. این هم نقد دیگری است که به جشنواره امسال وارد است. ما دوست داشتیم خیلی کارهای قوی‌تری از ایران در بخش بین‌الملل دیده می‌شد که خب در این انتخاب‌ها بعضی از بازبین‌ها مقصر هستند.

 


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6421/12/400053/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر