نفس‌تنگی در هوای غریب صلح


شاخه ویرانگر
یورلی یکی از 7 هزار سرباز «فارک» است و در شاخه موسوم به «تئوفیلو خودرو» فعالیت می‌کند که شهرت فراوانی در نبردهای بیرحمانه با تلفات وسیع دارد. پیامد چنین عضویتی تحمل انواع زخم‌ها و رنج‌ها طی این سال‌های طولانی بوده و گوش راست او نیز براثر امواج انفجارها ناشنوا شده است. با این حال از شدت و حدت حرف‌های او و از قدرت اعتقاداتش ذره‌ای هم کاسته نشده‌است: «آنهایی که با سازمان ما می‌جنگند، نیروهای کاپیتالیستی ناحق هستند که از امپریالیسم امریکا خط می‌گیرند. حق و حقیقت را در فارک بجویید. زیرا ما فقط برای مردم به حرکت در می‌آییم.»
در اتاق کوچک او در کمپ پنهانی «فارک» در داخل جنگل یکی دو مسلسل مدل MP5 خودنمایی می‌کند و وقتی به او تلفن همراه مدرن را نشان می‌دهند که انواع توانایی‌ها را دارد و رادیو و چراغ قوه هم دارد، با نگاهی خیره به صفحه آن می‌نگرد و هاج و واج به خبرنگاران می‌گوید: ظاهراً چیز‌های زیادی هست که باید بیاموزیم. اگر رنجی در  پایان یک جنگ طولانی برای «فارک» موجود باشد، همین آموزش‌های اجباری و ورود به فضایی است که هیچ اطلاعی پیرامون آن نداریم. با این حال کندن یورلی از دنیایی که بیش از 20 سال در آن زیسته بسیار دشوار است و او تا پایان کماندویی می‌ماند که همیشه بوده است: «ما برای یک هدف بزرگ جنگیده‌ایم. چه چیزی مهم‌تر از بهبود شرایط سیاسی کلمبیا
 و ارتقای اجتماعی مردم آن؟»

 


گروه «فارک» پس از  52 سال در کلمبیا سلاح بر زمین گذاشت و به مبارزه سیاسی تن داد

وصال روحانی
مترجم  و  روزنامه نگار

‌ «یورلی مندوزا» سال‌ها در جنگل‌زیسته و مانند همتاهایش فقط با اصول نبرد با سربازان کلمبیایی آشنا است ولی حالا که دیگر جنگی در کار نیست، نمی‌داند چه بکند.
جنگل‌های انبوه کلمبیا نیم قرن تمام است میزبان زنان و مردانی است که در مخالفت با دولت این کشور سلاح به‌دست گرفته‌اند. آنان که   خود را «نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا» (با نام اختصاری فارک «FARC») می‌نامند، در تمام 52 سال گذشته خستگی ناپذیر به نظر می‌رسیدند. اما  در سالی که گذشت، پس از نوعی توافق با دولت و اعلام آتش‌بس وارد مقطعی تازه از حیات خویش شدند. به این‌ترتیب اگر مردم کلمبیا با این توافق موافقت کنند، عملکرد فارک در دنیای مدرن امروز تغییر خواهد کرد. آنان درصدد هستند با پایان دادن به بیش از نیم قرن مبارزه مسلحانه و زندگی و اقامت اجباری در فضاهای بدوی بیرون شهر و بویژه جنگل‌های وسیع و پردامنه کلمبیا وارد عرصه سیاست شوند. یکی از اعضای این سازمان که «یورلی مندوزا» نام دارد و از 14 سالگی عضو این ارتش مسلح شده، اینک خود را برای ورود به شهر و زندگی با ادوات مدرن که سال‌ها از آن دور و جدا بوده است، آماده می‌کند. این به معنای پایان دادن به مبارزه مسلحانه‌ای است که از طولانی‌ترین نبردهای سیاسی- نظامی در نیمکره غربی بوده‌است. برای یورلی مثل همتاهایش زندگی با ادوات مدرن تکنولوژیک که در زمان استقرار آنها در جنگل‌ها بکلی از آنها دور و جدا بود، بسیار سخت خواهد بود اما حالا که دیگر جنگی در کار نیست، بدیهی است که پایه کوچ این کماندوها به شهرها و زندگی‌های نوین، گذشته و زندگی آنها بکلی عوض شود و گریزی از آن متصور نیست.
آدم عصر حجر!
ملاقات و گفت‌وگو با یورلی مندوزای 35 ساله براساس توضیحاتی که دادیم مانند رو‌در رو شدن با آدم‌های عصر حجر است که از درون یک ماشین زمان بیرون آمده باشند. این چریک زن تقریباً میانسال ولی همچنان جوان نه تنها هرگز رایانه و اینترنت   ندیده بلکه به سینما نرفته و دوچرخه سواری نکرده و حتی دریا را به چشم ندیده است. او آدمی بدوی است که فقط نبرد مسلحانه و کشتن سربازان کلمبیایی را می‌شناسد. ولی حالا که دیگر جنگی در کار نیست او روبه‌روی یک دنیای کاملاً ناشناخته ایستاده است و زبانش بند آمده و نمی‌داند چه بکند و چه بگوید. او حتی در مصاحبه با خبرنگاران غربی ابتدا می‌پرسد چرا او را برای این مهم برگزیده‌اند و      وقتی به وی توضیح داده می‌شود که هدف یافتن فردی نزدیک به میانسالی و با سابقه طولانی حضور در این جنگ بوده‌است، وی می‌گوید: یعنی من تا این حد پیر هستم؟
پنبه محافظ به‌جای شکلات
یورلی که همرزمانش نیز او را با همین نام صدا می‌زنند، از 14 سالگی به فارک پیوست و اکنون قدری بیش از 20 سال از آن تاریخ می‌گذرد. در طلیعه بهار 2017 وی در این باره می‌گوید: مرا با یک هلیکوپتر به مقر استقرار سایر سربازان سازمان بردند. نوجوان و کم اطلاع بودم. وقتی یک جعبه کوچک را روبه‌رویم گرفتند فکر کردم پر از شکلات است ولی دیدم درون آن پنبه‌های محافظ گوش برای مقابله با فشار هوا است.
شما نمی‌دانید 20 سال جنگیدن یعنی چه
پس از آن، ‌گذار یورلی به ندرت به شهرهای بزرگ کلمبیا افتاد زیرا در آن جا سایه نفرات «فارک» را با تیر می‌زدند. با این حال وی یک بار با جور کردن مدارک تقلبی به بوگوتا رفت تا پایش را به یک جراح نشان بدهد. پای او در یک انفجار ناگهانی چنان آسیب دیده بود که   می‌ترسید به کلی او را فلج سازد. یورلی می‌گوید: شما نمی‌دانید 20 سال جنگیدن یعنی چه، وقتی خبرنگاران به او می‌گویند بله، ما نمی‌دانیم، یورلی ادامه می‌دهد: واقعاً سخت است.
ویران‌تان می‌کند.
بدون سلاح هرگز
از یورلی و سایر اعضای «فارک» خواسته‌اند با احتساب پایان یافتن ستیز بیش از نیم قرن این سازمان با دولت کلمبیا سلاح‌های خود را در نخستین فرصت به پاسگاه‌های نیروی انتظامی تحویل بدهند ولی یورلی چنان به این سلاح‌ها نزدیک و زندگی‌اش آن قدر با آنها پیوند خورده است که نمی‌تواند این تفنگ‌ها و مسلسل‌ها را رها کند. نگرانی از چهره او می‌بارد و اگر تا دیروز می‌دانست که هر صبح چه چیزی انتظار او را می‌کشد، اینک که دیگر جنگی در کار نیست او وظیفه خود را نمی‌داند.
برادری که رفت
وابستگی او به «فارک» چنان زیاد بوده که دو خواهر و یک برادر خود را هم ترغیب کرده تا به این سازمان بپیوندند. برادر او امسال در یک نبرد مسلحانه کشته شد و یورلی و بقیه را داغدار کرد. سن یورلی در حال بالاتر رفتن است اما فرهنگ زندگی در جنگل و عادت حضور در صحنه جنگ وی را از هر مناسبت و روند معمولی در زندگی افراد عادی دور نگه داشته است. «ازدواج؟ خیر، قصد دارم به آموزشگاه بروم و به نقاط مختلف کلمبیا و کشورهای اطراف سفر کنم و ببینم دنیا چگونه است. می‌دانم از کجا آمده‌ام اما نمی‌دانم به کجا می‌روم.»
چاره‌ای نداشتم
دیگر چیزی که یورلی می‌داند این است که چریک‌های فارک گاهی اشتباهاتی هم در کارهای خود داشته‌اند. «نوع مقابله ارتش کلمبیا ما را واداشت گاهی دست به تاکتیک‌های غیر معمول در صحنه‌های جنگ بزنیم. ولی استفاده از مواد مخدر و نظایر آن هرگز در دستور کار ما قرار نداشته است. من حتی مأمور آموزش خواندن و نوشتن به بیسوادهای حاشیه‌های جنگل‌ها و کوهپایه‌ها و نقاطی بودم که دولت‌های کلمبیا همواره آنها را نادیده گرفته است. برای ما این موارد یک افتخار است. من از 8 سالگی در خانه مردم کارگری می‌کردم و با رنج عجین بوده‌ام و در غیر این صورت هرگز نمی‌توانستم در 14 سالگی یک کماندوی تمام عیار شوم. آنها با خانواده من واقعاً بد تا کردند و پدر پیرم را کتک زدند. من چاره‌ای جز ورود به این راه طولانی مبارزه نداشتم. این وظیفه اجتماعی و معنوی من بود و هیچ پشیمانی هم بابت آن ندارم.»
 ‌ منبع: Washington post
 


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6454/215/406662/1
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر