نسخه Pdf


سینمای تکرار ناپذیر ملاقلی‌پورها





علی ملاقلی پور
کارگردان
سینمای دفاع مقدس در حقیقت آن  نوع  سینمایی است که هم به وجه تماشاگر پسندی آن توجه شده باشد یعنی سوژه‌ای ناب و جذاب و پرانرژی و مرتبط با مسائل روز مردم  و هم ارزشمند باشد . متأسفانه  سینمای دفاع مقدس  در کلیت خود اینگونه نبوده یعنی اینکه نویسندگان فیلمنامه‌های سینمای انقلاب و دفاع مقدس اینگونه فکر نمی‌کنند که چگونه می‌توانند سوژه‌ای از  گذشته  را با دغدغه‌های امروز مردم پیوند بزنند،‌ یا در پیوند بیابند، بعد شروع به قلم زنی کنند. از این‌رو ارتباط تماشاچی روز به روز با این فیلم‌ها کم‌تر می‌شود. مدیران هم که کم‌تر به فن نگارش آشنا هستند نمی‌دانند چگونه این مقوله را مدیریت کنند.
مدیران فرهنگی در سال‌های اخیر سعی کردند با دعوت از فیلمسازان به فضای فیلمسازی جنگ و تخصیص بودجه‌ها و حمایت مطالعه نشده در جشنواره‌ها از فیلم‌های آنان و حتی چاپ بلیت نیم بها و مجانی در زمان اکران،  از این قبیل فیلم‌ها و فیلمسازان پشتیبانی کنند تا بتوانند بیلان کاری قابل قبولی از خود ارائه دهند و به خیال خود این ژانر را زنده نگه دارند، که البته نقش  بر آب  زده‌اند  چرا  که در فیلم‌های بعدی این فیلمسازان از این فضا و از این ژانر دیگر خبری نمی‌یابیم! علت آن است که سینمای دفاع مقدس را کرده‌ایم ابزار. روزگاری رسول ملاقلی پورها آنقدر به دفاع و فداکاری باور داشتند و آنقدر با جوانان جانباز همنفس بودند که برای ساخت فیلم جنگی حتی تانک می‌دزدیدند تا برای زنده نگه داشتن چراغ فداکاری چیزی کم نگذاشته باشند و جالب اینجاست که چون مانند همان ایثارگران سری نترس و دلی بزرگ داشتند و هماهنگ با مردم، بیشتر فیلم‌هایشان مورد استقبال قرار می‌گرفت، امروزه روز تماشاچی از دیدن صحنه‌های تانک و توپ اشباع شده است ولی هنوز از دفاع و فداکاری و ایثار لذت می‌برد. گام‌آخری که رسول ملاقلی‌پور به زیبایی آن را در فیلم سینمایی
«میم مثل مادر» نشان داد، فیلمی اجتماعی اما دفاع‌مقدسی بود. بله واقعیت آن است که امروز خاکریز، خانه و جامعه است، خاکریز امروز تنهایی و نفس انسان هاست، ولی همه بی‌یاورند و کم‌تر دوربینی از جنگ انسان با خودش فیلم می‌سازد. روزگار عوض شده اما راه همان راه  ازخود گذشتگی برای نسل‌های بعدی است. اگر مردمی در اجتماعشان از خودگذشتگی نداشته باشند و فداکاری و ایثار نکنند، چگونه در بحران‌ها و جنگ دست به دفاع خواهند زد؟ در روزگار ما جوانان فیلم دفاع مقدسی می‌سازند اما مسئولان آنها را دفاع‌مقدسی تشخیص نمی‌دهند! فیلمی مانند «زندگی جای دیگری است» اثر منوچهر هادی یا فیلمی مانند «تاج‌محل» اثر دانش اقباشاوی که در سکوت و سختی ساخته شد و اکران مناسبی نشد ومورد حمایت قرار نگرفت. شاید هنوز هم کم‌تر کسی اسم این آثار را شنیده باشد، چون با نشان دادن تیرو ترقه، بیلان کاری قابل دفاع و مسیر فیلمسازی هموار می‌شود، ولی خاکریز فداکاری برای مردم امروز خالی است. مردمی که با فداکاری تعدادی از آتش نشان‌ها دوباره فرهنگ ایثار برایشان زنده شد. فرهنگی که در یک دهه اخیر با فیلم‌های سفارشی جنگی نتوانست زنده شود. گواه حرف‌هایم همین جشنواره و اکران امسال سینمای ایران است. هنرمند مدافع برای خدا جهد و تلاش دارد و جالب اینجاست که همیشه باید با دست خالی تلاش کرد،  ولی موفقیت بعد از این سختی‌هاست اگر تن به سختی دهیم.
 


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6454/246/406737/1
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر