آتش و خشم در کاخ سفید ترامپ




مایکل وولف / مترجم: مهوش غلامی

ورود به جرگه خودی‌های ترامپ
رینس پریبوس آخرین گزینه برای انتصاب پست رئیس کارکنان کاخ سفید شد.
برای کاخ سفید او تنها رئیس معقول در میان مدعیان بود و خیلی زود در معرض اعمال نفوذ شدید از طرف پل ریان، سخنگوی مجلس نمایندگان و میچ مک‌کانل، رهبر گروه اکثریت در سنا قرار گرفت. اگر قرار بود آنها با یک نفر زبان نفهم مثل دونالد ترامپ سر و کار داشته باشند، در این صورت به کمک یکی از هم ردیف‌های خود، بهتراز این کار برمی‌آمدند.
پریبوس، چهل و پنج ساله نه سیاستمدار، نه کارشناس سیاست و نه استراتژیست بود. او یکی از کارگران ماشین سیاسی، از قدیمی‌ترین حرفه‌ها بود و در واقع در زمینه جمع‌آوری سرمایه مورد نیاز بودجه فعالیت داشت. او که در خانواده‌ای از طبقه کارگر در نیوجرسی و بعد در ویسکانسن بزرگ شده بود در سن سی و دو سالگی برای نخستین و آخرین بار در انتخابات سنا شرکت کرد: اقدامی ناکام برای عضویت در سنای ایالت ویسکانسن. او به ریاست حزب در این ایالت رسید و بعداً مشاور کل کمیته ملی جمهوریخواه شد. در سال 2011 به ریاست این کمیته ارتقا یافت. اعتبار او ناشی از حمایت او از محافظه کاران در ویسکانسن و مراوده با اسکات واکر، فرماندار این ایالت بود که ستاره‌اش در حزب جمهوریخواه رو به درخشش گرفته بود (و مدتی کوتاه – خیلی کوتاه – از کاندیدهای مهم در انتخابات 2016 شد). در حالی که بخش مهمی از اعضای حزب جمهوریخواه مخالف ترامپ بودند و تقریباً همه در حزب معتقد بودند که ترامپ با شکستی خفت بار به قعر سقوط می‌کند و حزب را هم همراه خود به قعر خواهد برد، بعد از موفقیت ترامپ در نامزدی ریاست جمهوری، پریبوس تحت فشار شدید قرار گرفت تا منابع را به کانداید‌های پایین‌تر از او منتقل کند یا کلاً از ستاد ترامپ خارج شود.
پریبوس خود متقاعد شده بود ترامپ امیدی به پیروزی ندارد با این حال ریسک نکرد. این حقیقت که او به‌طور کامل ترامپ را ترک نکرد احتمال ضعیف پیروزی را به وجود آورد و پریبوس را به قهرمان تبدیل کرد ‌(به همین ترتیب، در تعبیر کلین کانوی، اگر باخته بودند او به هدفی منطقی تبدیل شده بود). به این ترتیب او به گزینه حتمی برای ریاست کاخ سفید تبدیل شد.
همچنین با وجود این ورود پریبوس به جرگه خودی‌های ترامپ، مثل دیگران موجب سرگردانی و بلاتکلیفی او هم شد. بعد از نخستین ملاقات طولانی با ترامپ با این فکر از جلسه بیرون آمد که تجربه‌ای به‌طور ناراحت‌کننده‌ عجیب بوده است. ترامپ بدون وقفه حرف می‌زد و مرتب همه چیز را خودش تکرار می‌کرد. یکی از همکاران نزدیک ترامپ به پریبوس گفت: «برنامه این‌طوری که در یک ملاقات یک ساعته با او پنجاه و چهار دقیقه تو به قصه‌هایی گوش می‌کنی که بارها تکرار و تکرار می‌شوند. بنابراین باید یک موضوع برای مطرح کردن داشته باشی و باید هروقت توانستی آن را مثل رگبار بیان کنی.»
انتصاب پریبوس به‌عنوان رئیس کاخ سفید که در اواسط نوامبر اعلام شد، بنن را هم در سطح همترازی قرار داد. ترامپ کم کم به اخلاق طبیعی خود باز گشته بود که اجازه نمی‌داد کسی قدرت واقعی داشته باشد. پریبوس حتی در این مقام بالا هم در جمع سنتی اکثر همیاران ترامپ در طول سال‌ها، چهره‌ای نسبتاً ضعیف بود. این گزینه در مورد دیگر رؤسای آینده هم کارگر بود. تام باراک می‌توانست براحتی پریبوس را دور بزند و همچنان مستقیم با ترامپ صحبت کند. با جایگاه جارد کوشنر به‌عنوان داماد ترامپ و بزودی دستیار برجسته او نیز ممانعتی نخواهد شد و استیو بنن ضمن گزارش دهی مستقیم به ترامپ همچنان به صدای بی‌چون و چرای ترامپیسم در کاخ سفید باقی می‌ماند. به‌عبارت دیگر، اسما یک رئیس – بی‌اهمیت – و در عمل چندین رئیس مهمتر وجود خواهد داشت که متضمن هرج ومرج و استقلال بی‌چون و چرای ترامپ خواهد بود. جیم بیکر، ‌رئیس کاخ سفید در دوره ریاست رونالد ریگان و جرج اچ دبلیو بوش و تقریباً مدلی برای اداره بخش اداری کاخ سفید به پریبوس توصیه کرد این سمت را نپذیرد.


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6715/20/457477/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه