printlogo


آتش‌نشان‌ها در جدال با آتش‌سوزی ساختمان برق حرارتی وزارت نیرو
این‌ بار همه برگشتند

مرضیه صادقی
ماسک اکسیژنش را برمی‌دارد صورتش را دود گرفته و چشم‌هایش سرخ است چیزی را در طبقه منفی چهار جاگذاشته؛ شاید نفسی که از سال قبل هنوز بالا نیامده است. چشم‌هایش سرخ شده از دود شاید هم از بغضی که هنوز مانده. آتش‌نشان است کارش نشاندن آتش است. هربار که آتشی را خاموش می‌کند چیزی ته قلبش فرومی‌نشیند. خاکستری از آتشی که دوستانش را با خود برد. دیگری دستش را پشتش گره کرده انگار می‌خواهد به خودش اطمینان دهد که این بار همه برمی‌گردند. همه نگاه می‌کنند همه منتظرند تا خبر بدی نشنوند، خبر بد که بیاید خودش آتش را شدید می‌کند، اما این بار خبر بدی نیامد. آتش که به جان ساختمان افتاد، همه فکرها یک جا رفت سمت پلاسکو. این بار مرکز آتش زیر زمین بود شعله می‌کشید و بالا می‌آمد. هیچ‌کس در ساختمان نماند فقط آنان که باید بمانند ماندند. این بار آتش را کسی نمی‌دید هیچ شعله بزرگی از خیابان‌های اطراف پیدا نبود و مردم صف نکشیده بودند سوختن را تماشا کنند. 30 دی بار اولمان بود نمی‌دانستیم آتش چه می کند. ایستادیم مطمئن شویم، ایستادیم تا خوب ببینیم شعله‌ها تا کجا بالا می‌آیند و وقتی بدن ساختمان خوب داغ شود چه می‌شود. آنها فریاد می زدند تا دورمان کنند اما ما بار اولمان بود؛ اما این بار دلهره‌ها کمتر بود. می‌دانستیم چه باشیم چه نباشیم آنها کار خودشان را می‌کنند. ساختمان‌های سالمند اطراف دوباره زندگی‌شان را از سر می‌گیرند همه خیالمان راحت شده اما چیزی در مغز آنها هنوز روشن است. آتشی که از دی سال گذشته هنوز خاموش نشده است. بعد از آن هر سرفه‌ای در دود و هر دردی در سینه بوی آتش‌نشانی را می‌داد که آتش‌نشاندش. سیزده طبقه ساختمان سالم ماند چیزی فرو نریخت. آتش سرد و خاموش شد و چند روز بعد باز هم فراموش کردیم که یک ساختمان از کجا می‌سوزد و شعله می‌کشد.

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6715/24/457518/0