printlogo


درس‌هایی از نهج البلاغه -1

دکتر منصور پهلوان
استاد دانشگاه

 تأدیب خود مقدم بر تعلیم دیگران
یکی از گرفتاری‌های امروز ما این است که بچه‌ها به حرف بزرگتر‌ها کمتر گوش می‌دهند، جوانان از تجربه‌های ارزشمند اهل تجربه کمتر استفاده می‌کنند و از حرف روحانی و واعظ کمتر استقبال می‌شود. البته همه گناه متوجه نسل نو و جوانان نیست و بزرگتر‌ها هم در این زمینه بی‌تقصیر نیستند و شاید اشکال اساسی متوجه آنان باشد، زیرا وقتی آن سخن‌های خوب در خود گویندگان آن تأثیر مثبت نکرده باشد، چگونه می‌توان توقع داشت که در دیگران اثر مطلوب داشته باشد، علی علیه السلام در این باره می‌فرماید: من نصب نفسه للناس اماما فعلیه أن یبدأ بتعلیم نفسه قبل تعلیم غیره (نهج البلاغه حکمت ٧٣).
کسی که خود را امام و رهبر برای مردم قرار می‌دهد، پیش از آنکه دیگران را تعلیم دهد، باید به تعلیم نفس خودش بپردازد و باید که تعلیم و تأدیب او به کردار و رفتارش باشد و نه با سخنان و گفتارش.
آری اشکال اساسی متوجه «واعظ غیر متعظ »است.کسانی که خود تعلیم نگرفته‌اند و به گفتار خود عمل نمی‌کنند، چگونه انتظار دارند دیگران گفتار آنان را بشنوند و به آن عمل کنند؟
به قول ملا عبد الرحمان جامی در هفت اورنگ:
ذات نایافته از هستی بخش
کی تواند که بود هستی بخش
 خشک ابری که بود ز آب تهی
ناید از وی صفت آب دهی

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6781/11/467310/0