اراده خدا


جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی
و بهجت عباسی

ما بشدت عصبانی بودیم. آیا اگر کالین در بیمارستان دیگری یا نزد پزشک دیگری که آزمایش‌های لازم را در مورد باکتری کشنده انجام می‌دادند، به دنیا آمده بود، احتمالاً الان زنده بود؟ چون در چنین بیمارستانی پاتریس بموقع و در اواخر حاملگی‌اش مورد آزمایش قرار می‌گرفت و نوزاد نیز بلافاصله پس از تولد، درمان می‌شد. اما چون او نزد دکتری به دنیا آمد که این آزمایش را انجام نمی‌داد و بیمارستان هم به‌عنوان یک رویه از پزشکان نمی‌خواست که این کار را انجام دهند، جان خود را از دست داد. البته گفتن این حرف‌ها الان فایده‌ای ندارد. پاتریس پس از این اتفاق عمیقاً درباره مسائل علمی این بیماری مطالعه می‌کرد و با محققی در مرکز کنترل بیماری‌ها و افراد خوبی در تشکل موسوم به «انجمن استرپ گروه بی» که متشکل از والدینِ نوزاد از دست داده بود، مرتبط شد. نوزادان در سراسر کشور بی‌دلیل می‌مُردند، در حالی که تشکل‌های حرفه‌ای پزشکی به آهستگی عوض می‌شدند و رویه‌های خود را تغییر می‌دادند.
پاتریس می‌گفت: «من نمی‌توانم پسرمان را برگردانم، در عین حال نمی‌توانم رنج و عذاب مادران دیگر را که مثل من نوزاد از دست می‌دهند، تحمل کنم. باید کاری بکنم.» او این حرف‌ها را با اصطلاحات مذهبی برگرفته از انجیل نیز برجسته می‌کرد. نوشته مورد علاقه پاتریس از انجیل، جایی بود که پُل خطاب به رومی‌ها نامه می‌نویسد: «ما می‌دانیم که خداوند همه امور جهان را با اراده خود به سمت خیر هدایت می‌کند، او برای کسانی که خدا را دوست دارند و برای کسانی که به خاطر قصد و هدف خاصی از سوی خداوند فراخوانده می‌شوند، خیر و خوبی می‌خواهد.»
او نمی‌توانست شرح دهد که چرا خدای دوست داشتنی اجازه داده کالین بمیرد و توضیحات مفصل و چاپلوسانه درباره «اراده خدا» را هم قبول نداشت.
پاتریس اغلب وقتی که صدای افراد خیرخواه و خوش نیت دیگر به گوش نمی‌رسید، به من می‌گفت: «خدای دوست داشتنی چگونه خدایی است که راضی می‌شود بچه من بمیرد؟ من اعتقادی به این حرف ندارم.» اما اعتقاد داشت که باید نتیجه مثبتی از حادثه غم انگیزِ از دست دادن نوزاد حاصل شود. او اعلام کرد که این نتیجه خوب باید حفظ جان نوزادان دیگر با وادار کردن همه پزشکان به انجام آزمایش‌های لازم باشد. او پی این کار را گرفت و غم و اندوهش را به یک کارزار سراسری برای نجات جان نوزادان تبدیل کرد. پاتریس به‌صورت علنی درباره مرگ پسرمان نوشت و در حمایت از تلاش‌ها برای تغییر استانداردهای بهداشتی و مراقبتی به نقاط مختلف کشور سفر کرد. همسرم در ادامه تلاش‌هایش در این زمینه با مجلس قانونگذاری ویرجینیا صحبت کرد و موفق شد قانونی را به تصویب برساند که آزمایش و درمان فراگیر مبتلایان به باکتری «استرپ گروه بی» را شامل می‌شد. او به تنهایی این کار را انجام نداد ولی صدای او و صدای بسیاری دیگر از مردمان خوب، کشور ما را تغییر داد. همه مادران اکنون مورد آزمایش قرار می‌گیرند و نوزادان‌شان به زندگی خود ادامه می‌دهند، اتفاق خوبی که پس از یک حادثه بسیار بد و غیرقابل تصور، روی داد. مادران دیگر هرگز متوجه نخواهند شد که چه اتفاقی ممکن بود برایشان بیفتد اگر این تغییرات روی نمی‌داد.

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6824/20/473702/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه