«لئونارد لویزن» ایران و جهان را به خود واگذاشت

پاسداری از فرهنگ ایرانی در فراسوی مرزها




حمیدرضا محمدی
خبرنگار
اندیشمندی دیگر از قبیله ایران شناسان درگذشت و این دومین سوگ در یک هفته گذشته است. چهارشنبه دهم مرداد، «جهانگیر دری»، ایران‌شناس ایرانی‌تبار روس دار فانی را وداع گفت و دوشنبه پانزدهم مرداد، «لئونارد لویزُن»، ایران‌شناس امریکایی در
65 سالگی به دیار باقی شتافت. این همه نشان از آن دارد که تبار ایران‌شناسان نسل گذشته حالا دارد کم‌کم رو به خاموشی می‌گذارد. ایران شناسانی که ایران و مردمش را دیده بودند و فارسی می‌دانستند و متون این زبان را خوانده و پاسداری از این زبان و فرهنگ را برعهده گرفته بودند.
«لئونارد لویزُن»(Leonard Lewisohn) در سال 1953 در نیویورک به دنیا آمد. پیشینه آشنایی او با ادبیات فارسی به زمانی برمی گردد که 16 سال بیشتر نداشت. او خیلی اتفاقی، به ترجمه‌ای از غزلیات شمس برخورد کرد و چنان شیفته آن شد که از ذهن و ضمیرش جدا شد و انگیزه‌ای شد تا به سراغ خوانش این اشعار به زبان اصلی بیاید. پس در سال 1973 راهی ایران شد و مقصد را دانشگاه پهلوی شیراز برگزید. اگرچه در رشته روابط بین‌الملل درس خواند اما زبان و ادبیات فارسی را به طور تجربی آموخت. پس از انقلاب، او و همسرش جین - که او نیز عاشق فرهنگ ایرانی است و مجموعه‌ای سترگ از برنامه «گلها»ی رادیو را جمع‌آوری کرده است - ایران را ترک کردند. او اما برای آموختن بیشتر، به لندن رفت تا در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن (SOAS) ادامه تحصیل دهد و البته در سال 1988 موفق شد تا در رشته ادبیات فارسی دکتری بگیرد. پایان نامه او، تصحیح انتقادی دیوان شمس‌الدین محمد تبریزی(ملا محمد شیرین مغربی)؛ شاعر و عارف سده هشتم بود که البته
5 سال بعد از سوی مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه تهران و دانشگاه مک گیل کانادا انتشار یافت.
او پس از کسب دکتری، به تحقیق و تدقیق در ادبیات فارسی و تصوف اسلامی همت بیشتر گماشت. در این میان، اثری سه جلدی Hertiage of Sufism را با همکاری دیوید مورگان، درباره تاریخ تصوف اسلامی به رشته تحریر درآورد و انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر کرد و آن را مجدالدین کیوانی تحت عنوان «میراث تصوف» ترجمه کرد که طی دو مجلد، در سال 1384 ازسوی نشر مرکز منتشر شد. از او دو کتاب دیگر در ایران به بوته نشر سپرده شد؛ «فراسوی ایمان و کفر؛ شیخ محمود شبستری» و «دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند: سی غزل از حافظ» (مشترک با رابرت‌ بلای). همچنین اثر «عطار و سنت تصوف ایرانی» او که به همراه کریستوفر شاکل نگاشته شده، در سال 1386، برنده جایزه جهانی کتاب سال ایران شد. او در سال 2010 کتاب «حافظ و مذهب عشق» را به زبان انگلیسی نوشت که یکی از آخرین آثارش بود. گفتنی است، لویزن سردبیری فصلنامه
«Mawlana Rumi Review» که در لندن انتشار می‌یابد را هم برعهده داشت.
این عرفان‌پژوه برجسته اما در زمینه زبان فارسی و تصوف، سال‌ها با مؤسسات شرق‌شناسی و ایران‌شناسی همکاری کرد. از سال 1997 تا 2005 را در مرکز مطالعات خاور نزدیک و خاورمیانه در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن گذراند و بعد راهی مؤسسه مطالعات عربی و اسلامی دانشگاه اکستر انگلیس شد و تا همین حالا هم در آنجا حضور داشت و مقرر بود سال آینده بازنشسته شود. وی همکاری‌اش با مؤسسه مطالعات اسماعیلی در لندن نیز تداوم داشت و همچنین عضو بنیاد میراث ایران در لندن نیز بود. او که بر دو زبان عربی و فارسی تسلط کامل داشت، خود را برای حضور و سخنرانی در دوسالانه ایران‌شناسی آماده می‌کرد. همایشی که در دانشگاه ارواین کالیفرنیا برپا می‌شود و او قرار بود صبح پنجشنبه 16 آگوست(25 مرداد) با عنوان «Metaphysical Time in Rumi’s Mathnawi» سخنرانی کند.



آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6848/24/477673/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر