حال‌و‌هوای محـــــــرم




بیرق دوز جوان پیدا نمی‌شود

«دنبال بیرق‌دوز جوان می‌گردید؟ نیست. ما جوان بودیم و از جوانی توی این کار. الان دیگر پیر شده‌ایم و به عشق امام حسین کار می‌کنیم. جوان‌ها اما سراغ کار هنری سنتی نمی‌روند دیگر.» این را می‌گوید و مشغول کار می‌شود. نقش یاحسین را با نخ قرمز روی پارچه مخمل مشکی می‌دوزد. این کار در واقع گلدوزی مذهبی است که در دوخت پرچم و سجاده رایج است. پارچه هم معمولاً مخمل است. روی ساتن هم کار می‌کنند. این طور که می‌گویند، الان سفارشات کار گلدوزی اصیل کم شده. کارهای چاپی آمده‌اند که ارزان است و خیلی هیأت‌ها دنبال کار ارزان هستند. حاج رضا، پرچم‌دوز و از قدیمی‌های بازار می‌گوید: «ما با عشق این کار را شروع کردیم. الان جوان‌ها خیلی دل نمی‌دهند به این کارهای هنری. تمام این راسته را بگردید یک پرچم‌دوز جوان پیدا نمی‌کنید. البته هم اگر جوانی بخواهد وارد این کار شود، سرمایه نیاز دارد، اگر قصدش این باشد که برای خودش کار کند. البته عشق به امام حسین که فقط در این کارها نیست. ما به کارمان عشق داشتیم و خیلی وقت‌ها صلواتی کار می‌کردیم. حاصل هنر دست پرچم‌دوزان ایرانی همه جا هست. اما باز هم می‌گویم عشق امام حسین تنها به دوختن پرچم نیست.»

زنجیر می‌خریم ببریم گرمسار

میثم مطیعی و دوستش مهران هر دو 21 ساله از گرمسار آمده‌اند بازار برای خرید زنجیر. از طرف هیأت‌شان مأمور شده‌اند برای این کار. زنجیر متوسط به نسبت پارسال 5 هزار تومان گران شده و حالا 12 هزار تومان است، بزرگ‌ترش می‌شود 18 هزار تومان. بچه‌ها دارند زنجیرها را با دقت انتخاب می‌کنند و حواس‌شان به تعداد هست. میثم می‌گوید: «گرمسار از یک هفته قبل از محرم آرایشگاه‌ها شلوغ شده و همه دنبال خرید لباس هستند. مدهای تهران به آنجا هم رسیده. امسال شال گردن هم آنجا خیلی می‌گیرند. اینها البته بین جوان‌هاست. بزرگ‌ترها سر چیزهای دیگری با هم رقابت دارند. سر اینکه هیأت کدام‌شان پر و پیمان‌تر باشد. یکی می‌رود طبل یک متری می‌گیرد، آن یکی دومتری می‌گیرد که سر باشد. خلاصه که چشم و همچشمی زیاد است.» فروشنده بهشان اطمینان خاطر می‌دهد که جنس زنجیرها عالی است. در مشهد تولید می‌شوند و دوام‌شان خوب است. البته چند سال یک بار باید زنجیر نو خرید چون به هرحال در اثر استفاده خراب می‌شود. کسی هم زنجیرهای کوچک بچه‌گانه را جدا می‌کند. می‌گوید برای مراسم شیرخوارگان حسینی است که می‌دهیم به پسربچه‌ها. برای دخترها هم بخواهند زنجیر می‌دهیم. البته پارسال به دخترها چادر دادیم.

این طبل مال من است

- طبل به این بزرگی را برای کجا گرفته‌ای؟
- برای خودم.
یک سر طبل دو متری را خودش گرفته و آن طرفش را پدرش. از خریدش آنقدر خوشحال است که توی راه بلند بلند به همه می‌گوید: «گرفتمش 450 هزار تومان. مال خودمه.» پسر 14 ساله به آرزویش رسیده. حالا طبل خودش را به هیأت می‌برد و هرچقدر دلش بخواهد طبل می‌زند؛ 10 شب فقط برای خودش. اینجوری دیگر لازم نیست با بقیه چک و چانه بزند برای اینکه نوبتش برسد. طبل‌ها را از تبریز می‌آورند. همه اندازه و همه جور کیفیت هم دارند. با 10 تا 15 درصد سود می‌فروشند. قیمت طبل‌ها از 42 هزار تومان شروع می‌شود و به یک میلیون و 50 هزار تومان می‌رسد. پرچم اما امسال گران‌تر شده؛ پرچمی را که خودشان پارسال 4 هزار تومان می‌خریدند، امسال 7 هزار و 500 تومان خریدند. قیمت پرچم‌ها در بازار از 2 هزار و 500 تومان شروع می‌شود و تا 400 هزار تومان هم می‌رسد.جز کسانی که برای هیأت‌ها خرید می‌کنند، کسانی هم هستند که دوست دارند طبل و بیرق اختصاصی خودشان را داشته باشند؛ نوجوان‌ها عاشق این کارند. برای همین هم پدر و مادرها را راهی بازار کرده‌اند برای خرید وسایل هیأت، حالا با هر بودجه‌ای. آنها طبل خودشان را می‌خواهند. 

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6878/13/482261/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر