این چند جوان شب‌های محرم، سنتی قدیمی را به شیوه‌ای جدید اجرا می‌کنند

سفره نذری برای نیازمندان






گروه جوان/ جوانند و پر شور. آنقدر با حرارت از کاری که انجام می‌دهند و آنچه در این سال‌ها دیده‌اند حرف می‌زنند که فکر می‌کنی همین الان و به تنهایی می‌خواهند هرچه سختی است از جلوی راه دیگران بردارند. واقعیتش را بخواهید خواسته‌اند همین کار را انجام دهند حالا گیرم نه همه مشکلات را اما دوست داشته‌اند و توانسته‌اند دست بعضی‌ها را بگیرند و باری از روی دوش‌شان بردارند.

محمود مؤمن، سهیل عاشورنژاد، امیر اکبری و مریم کاظمی چند سالی است در این خیریه به نیازمندان کمک می‌کنند اما آنچه به چشم می‌آید و آنچه با توجه به این روزها می‌شود درباره‌اش حرف زد این است که آنها هرسال غذای نذری بین نیازمندان پخش می‌کنند. کاری که خیلی‌ها بخصوص در شبکه‌های مجازی درباره آن حرف می‌زنند ولی شاید فقط در حد حرف باقی بماند، اما آنها خودشان آستین‌ها را بالا زده‌اند و دست به کار شده‌اند.
مؤمن 28 ساله است و کارشناسی ارشد MBA می‌خواند، عاشورنژاد 24 ساله و کارشناس فیزیک اتمی است، اکبری 21 سال دارد و کارشناسی روابط ‌عمومی می‌خواند و کاظمی دیپلمه است. آنها در این روزها درس و زندگی‌شان را کنار می‌گذارند و همه وقت‌شان را می‌گذارند برای رساندن غذا به دست کسانی که شاید مدت‌هاست غذای گرم و حسابی نخورده‌اند.
5 سال قبل با راه افتادن مؤسسه‌شان این کار را شروع کرده‌اند و وقتی از چیزهایی که در این 5 سال و هنگام پخش غذای نذری دیده‌اند حرف می‌زنند بغض می‌کنند و اشک‌شان سرازیر می‌شود.
 حاشیه‌نشین‌ها و غذای نذری
کارشان چندان راحت نیست اما با خیرین آن را پیش می‌برند. خیرین معمولاً غذایی نذر می‌کنند و آن را می‌آورند تا بچه‌های مؤسسه بین خانواده‌هایی که تحت پوشش دارند، پخش کنند. از سوم محرم کارشان شروع می‌شود و تا 13 محرم به حاشیه‌های تهران سر می‌زنند. جاهایی مثل ورامین، پیشوا و احمدآباد مستوفی. در استان گیلان هم مددکارهایشان همین کار را انجام می‌دهند.
این خانواده‌ها به گفته محمود همه شناسایی شده‌اند و آنها می‌دانند نیازمند و بی‌بضاعت هستند و زندگی‌شان با سختی می‌گذرد. بخشی از غذاهایی که پخش می‌کنند نذر خود مؤسسه است و بخشی دیگر نذری خیرین یا کارهای خودجوش همین مددکارها. آنها گاهی خودشان و با همکاری خانواده و دوستان‌شان پول جمع می‌کنند و غذا می‌پزند و می‌آورند بین بچه‌هایی که قرار است شب‌ها راهی حاشیه‌های تهران شوند. در شهرهای دیگر هم گاهی این اتفاق می‌افتد.بین‌شان هم همه جور آدمی پیدا می‌شود. از مددکارهایشان تا حامیان یا جوان‌هایی که فقط همین شب‌ها بهشان کمک می‌کنند و گوشه‌ای از کار را می‌گیرند. سهیل می‌گوید: «با هر تیپ و شخصیتی می‌آیند و کمک می‌کنند. کسانی که حتی ما فکر می‌کنیم به تیپ‌شان نمی‌آید و اعتقادی ندارند اما برعکس اعتقادشان خیلی زیاد است. شاید بیشتر از خیلی‌ها.»
به گفته محمود، از اقلیت‌های مذهبی هم این شب‌ها به کمک‌شان می‌آیند تا غذای نذری بین نیازمندان پخش کنند. مخصوصاً ارامنه و آشوری‌ها. امیر می‌گوید: «یک نفر داریم که سال گذشته آمد و کمک کرد. به احترام ما و نیازمندان لباس مشکی هم پوشید و عزاداری هم کرد. خیلی به دلمان نشست.»
 تغییر یک رفتار اشتباه
در این شب‌ها بیشتر از 10 هزار غذا پخش می‌کنند و محمود می‌گوید که مطمئن هستند 5 شب دوم هر شب بالای هزار غذا به دست‌شان می‌رسد. به گفته سهیل، غذا زیاد است و اگر همان شب خورده نشود، خراب می‌شود و نیازمند هم زیاد است: «شاید در شهرکی 50 خانواده تحت پوشش ما باشد اما چون  غذا زیاد است بین خانواده‌های دیگر آن شهرک هم پخش می‌شود.»
مریم کاظمی هم می‌گوید: «نمی‌توانیم مردم نیازمند را از هم جدا کنیم چون این غذاها نذری است. خانواده‌هایی هستند که خیلی نیازمندند اما رویشان نمی‌شود خودشان را معرفی کنند. این نذری روزی آنها هم هست.»
محمود هم می‌گوید: «برای پخش غذا مددجوهای خودمان را هم براساس مشکلات‌شان جدا نمی‌کنیم و نمی‌گوییم ایتام از کسی که بیمار در خانه دارد نیازمندتر است. اگر کسی مشخص شده نیازمند است حتماً نیاز دارد. فرقی بین‌شان نیست.»
این جوان‌ها می‌خواهند بعضی نگاه‌ها را تغییر دهند و نگذارند به گفته خودشان رفتارهای اشتباه تکرار شود. خیلی‌ها وقتی این حرف‌ها در ایام محرم بین کاربرهای شبکه‌های اجتماعی می‌چرخد که غذاهای نذری را به دست نیازمندان برسانیم نه مردم عادی، واکنش نشان می‌دهند و معتقدند باید پخش نذری به همان شکل و شیوه سنتی انجام شود و همسایه‌ها و دوستان و آشنایان سر سفره‌اش بنشینند اما این بچه‌ها و خیلی از کسانی که چند سالی است نذری بین نیازمندان پخش می‌کنند، دل‌شان می‌خواهد این سنت کمی تغییر کند. آن هم به دلیل شرایط جامعه و نیازمندانش.
مریم کاظمی می‌گوید: «نذر چون به اسم ائمه است، می‌شود فرهنگسازی کرد که به نیازمندش برسد. همه ائمه تأکید و سفارش می‌کردند به نیازمندان رسیدگی کنیم. ما موظفیم اطلاع‌رسانی کنیم و راه درستش را نشان بدهیم. بعضی‌ها نمی‌دانند نذر را می‌شود هرجایی ادا کرد. مگر قمه‌زنی تغییر نکرد؟ یک سنت بود اما سال‌ها رویش کار شد و به مردم گفته شد به جای قمه‌زنی و آسیب زدن به خودتان خون اهدا کنید. الان دیگر بین مردم جا افتاده است.»
سهیل نفر بعدی است که درباره این موضوع حرف می‌زند: «کسی نمی‌گوید پخش غذا در هیأت‌های عزاداری اشکال دارد. کافی است وقتی می‌آییم به هیأت و یک غذا می‌گیریم به سهم خودمان قانع باشیم و چند غذا از هرجا نگیریم که بعد همه را دور بریزیم. هرشب غذای زیادی در هیأت‌ها اضافه می‌آید و بعضی‌ها چندتا چندتا غذا می‌برند. به جای 4،5 غذا گرفتن بگذاریم این غذاها به نیازمندها برسد.»
امیر هم از تجربه خودش می‌گوید: «در هیأت محله‌مان گفتم من هر شب می‌بینم چقدر غذاهای نیم‌خورده بیرون ریخته می‌شود چون غذا زیاد در ظرف‌ها می‌ریزید. گفتم دو تا سفره بیندازید یکی برای بچه‌ها و یکی برای بزرگ‌ترها و برای بچه‌ها غذای کمتری بریزید که همه‌اش خورده شود. آخرش غذاهایی که اضافه مانده پخش کنیم بین نیازمندان. شاید آن غذا آن شب واقعاً به درد یک خانواده بخورد.»
بچه‌ها هر کدام‌شان از خانواده‌های نیازمندی که دیده‌اند خاطره تلخی دارند که باعث می‌شود این کار را بیشتر پیگیری کنند و روی این فکرشان پافشاری کنند. مثل مریم کاظمی که بچه‌ای را دیده که  ظرف نذری را گرفته آن را سوراخ کرده و دانه دانه برنج‌ها را بیرون آورده و خورده یا محمود مؤمن که بچه‌ای را دیده که تا به حال ماست نخورده بوده یا پدری که معلوم بوده مدت‌هاست غذای خوبی نخورده و می‌گفته منتظر این غذا بوده تا به خانه ببرد و بگوید غذای امام حسین(ع) است. سهیل عاشورنژاد از سه بچه‌ای گفت که بین زاغه‌نشین‌های ورامین و در چهاردیواری آجری بدون سقف دیده بود.یتیم و بدون لباس کافی نشسته بودند و غذاهای نذری را خورده بودند. کودکی هم به امیر اکبری گفته بوده این اولین غذایی است که بهم چسبید!



آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6878/13/482262/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر