نگذاریم حال گل های باغچه انسانیت بد شود




پرستو  رفیعی
خبرنگار
مادر بودن می‌تواند انگیزه‌ای باشد برای مهربان‌تر بودن، انگار کافی است مادر باشی تا بتوانی بی‌قید و شرط فداکاری کنی، مهربان باشی وقوی‌ تر در برابر مشکلات ایستادگی کنی. انگار مادر که باشی می‌توانی در برابر طوفان حوادث زندگی بایستی، صدای شکسته شدنت را بشنوی اما همچنان پابرجا، ستونی باشی برای سرپاماندن خانواده‌ات بی‌آنکه آب از آب تکان بخورد.
مادر احسان از جنس همین مادرهاست. زنی سرسخت که پا‌ به‌ پای فرزندش جنگید تا زندگی و سلامتی را برای فرزندش به چنگ آورد. «در دنیایی که هیچ چیز ارزش جنگیدن ندارد وقتی پای سلامتی فرزندت در میان باشد دل که جای خود دارد، دار و ندارت را به دریا می‌زنی تا مهلت و فرصتی دوباره برای نفس کشیدنش به‌دست آوری» اینها را مادر احسان می‌گوید، پسربچه‌ای که توانسته غول سرطان را به زانو در بیاورد.
«همه چیز از یک سردرد شروع شد. سردردی که روزهای اول همه گمان می‌کردند با مسکنی ساده که در بیشتر خانه‌ها یافت می‌شود بهبود خواهد یافت. اما چند روز بیشتر طول نکشید تا احسان با دردهای شدید در ناحیه سر و حالت تهوع روی تخت بیمارستان خوابید. جراحی و خارج کردن تومور از سرش هم پایان راه نبود، چرا که نتیجه پاتولوژی از حقیقتی تلخ خبر می‌داد» به اینجا که می‌رسد نفس عمیقی می‌کشد تلاش می‌کند بغضش را پنهان کند اما قطرات زلال اشک انگار سر ناسازگاری دارند و بی‌محابا راه گونه‌هایش را در پیش می‌گیرند تا دست دلش را رو کنند.
کمی مکث می‌کند، اشک‌هایش را پاک می‌کند ؛ «هنوز هم یادآوری آن روزها برایم دردناک است. حالم خیلی بد بود ترسیده بودم نگران بودم راه درمان فرزندم به محک ختم می‌شد. نمی‌دانستم محک چه جور جایی است. هربار تلویزیون تبلیغی از محک را نشان می‌داد شبکه را عوض می‌کردم دل نداشتم کودکان را در آن شرایط ببینم اما دست تقدیر مرا به سمت محک روانه کرد.
وارد محک که شدیم زانوهایم می‌لرزید، پسرم بی‌قراری می‌کرد و با گریه می‌خواست به خانه برگردیم، اما در چشم برهم زدنی مددکاران محک به کنارمان آمدند و از هیچ تلاشی برای کاهش نگرانی ما کوتاهی نکردند. صحبت‌های آنها و روانکاوی‌هایی که در همان ساعات اولیه انجام دادند آرام‌مان کرد. احسان با دیدن آن همه مهربانی و البته اتاق‌های بازی راضی شد چند روزی در محک بماند.»
لبخند تلخی می‌زند، از اشک‌ها و ناله‌های پنهانی‌اش می‌گوید از روزهایی که حال احسان بد بود. روزهایی که ناله‌های فرزندش جهان را در مقابل دیدگانش تیره و تار می‌کرد و او تنها با توکل به خدا، کمک مددکاران و امید به روزهای خوب برای جگرگوشه‌اش توانسته بود این همه سختی را پشت سر بگذارد. روزهایی که قدر دقایق و حتی ثانیه‌ها را می‌دانست و تلاش می‌کرد بهترین‌ها را برای فرزندش فراهم کند. در زندگی همه انسان‌ها روزهایی وجود دارد که طعم تلخ و گس شده‌اش به هیچ مذاقی خوش نمی‌آید. حقیقت این است که نمی‌توان از این تلخی‌ها فرار کرد، شاید تنها راه رهایی تکه قندی باشد که با وجود اینکه نمی‌تواند مذاق‌مان را شیرین کند اما تلخی ناکامی را کم رنگ می‌کند. «محک» اما همان قندی است که تلاش می‌کند تلخی و گس بودن سرطان را قابل تحمل کند با این تفاوت که در بسیاری از مواقع هم شیرینی لذت بخش سلامتی را با خود به‌همراه می‌آورد.
پای درد دل خانواده‌های بیماران بستری در محک که می‌نشینی خوب می‌فهمی که نه تنها هیچ یک از آنها آرزوی خواب رفتن ساعت و ایستادن دقایق را ندارند بلکه با نبض ساعت منتظر روزهای روشن سلامتی هستند و این همه امیدواری را مدیون خیرین و نیکوکاران هستند. سخت نیست از لحن صادقانه مادران دلشکسته بفهمی که محک تکه‌ای از بهشت خداست که انگار فرشتگان با وسواس آن را از بهشت جدا کرده روی زمین نهاده‌اند. تکه‌ای از بهشت که در آن کودکانی که کم از فرشتگان ندارند کودکی می‌کنند و بهبود می‌یابند.
تا پایان سال گذشته بیش از 30 هزار کودک مبتلا به سرطان قدم در محک گذاشته‌اند و از خدمات حمایتی و درمانی این مرکز استفاده کرده‌اند. آمارها و گزارش‌ها نشان می‌دهد با همراهی مردم ایران بیش از 6 هزار بیمار این مرکز بهبود یافته‌اند و این ثمره نیکوکاری و انسان بودن مردمی است که همواره نشان ایثار و ازخودگذشتگی را همراه دارند. حدود 18 هزار نفر از این بیماران نیز در مرحله درمان قرار گرفته‌اند که آماری قابل توجه است. آنچه در کنار تلاش متخصصان این مرکز برای بهبود بیماران چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند فضای امنی است که توانسته آرامش را در بخش‌های آنکولوژی این مرکز به همراه بیاورد. این فضا در سایه تلاش و مدیریت مسئولان، مددکاران و روانشناسان فراهم شده است. بر کسی پوشیده نیست که شیمی درمانی به‌عنوان یکی از راه‌های درمانی عوارضی همچون ریزش مو و واکنش‌هایی مانند خشم و عصبانیت، پرخاشگری و حتی افسردگی برای کودک به همراه دارد و این عوارض سخت تنها با همراهی داوطلبان ارتباط با کودک، بازی درمانی و هنر درمانی بهبود می‌یابد.
در این میان اما بسیارند خانواده‌هایی که به‌دلیل بروز بیماری و مشکلات ناشی از آن در آستانه فروپاشی قرار می‌گیرند. پدرانی که بیکار می‌شوند و مادرانی که خسته و خواهر و برادری که آرزو می‌کنند بیمار باشند تا در معرض توجه والدین قرار گیرند. محک در چنین مواقعی با حمایت‌های روحی و خدمات مشاوره و روانکاوی برای اعضای خانواده بیمار تلاش می‌کند آنها را از اندوه بن‌بست نجات داده به زندگی طبیعی بازگرداند. پرداخت حدود 95 درصد هزینه‌های بیماری و حتی در برخی موارد همه هزینه‌ها، بسته‌های حمایتی تغذیه‌ای که برای حفظ کرامت انسانی استفاده‌کننده‌ها هیچ نشانی از محک به همراه ندارد، اقامتگاه‌ها و پرداخت هزینه ایاب و ذهاب بیماران و خانواده هایشان و حتی حمایت تحصیلی از بهبودیافتگان تا مقطع لیسانس همگی امکاناتی است که محک با حمایت نیکوکاران در اختیار بیماران و خانواده هایشان قرار می‌دهد.
اکرم مادر احسان از کمیته والدین نیز می‌گوید همان مادرانی که فرزندانشان را از دست داده‌اند یا بهبودی شان را جشن گرفته‌اند. این زنان از جنس آیینه‌اند، آنقدر خوبند که سختت می‌شود چرا که تلاش می‌کنند تا بی‌تابی دل مادرانی را که بتازگی قدم در محک گذاشته‌اند ، کاهش دهند. او از سلبریتی‌هایی می‌گوید که با حضور در محک توانسته‌اند لبخند را بر لب کودکان خسته از بیماری بنشانند.محک اما با آرزوی ریشه کن شدن سرطان، تا آخر خط در کنار کودکانی که ماجرای کودکیشان با کودکان سالم متفاوت است باقی می‌ماند و تلاش می‌کند آینده‌ای سرشار از سلامتی برایشان به تصویر بکشد. همراه محک که باشی دیگر نیاز نیست از چیزی بترسی چرا که می‌توانی صادقانه خوب بودن را تجربه کنی فرقی نمی‌کند حامی محک باشی یا عضو افتخاری، کافی است بخواهی آن وقت با کمترین هزینه‌ها هم می‌توانی حال کودکانی را خوب کنی که از نبودشان حال گل‌های باغچه انسانیت بد می‌شود.

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6971/11/496923/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر