گفت و گو با سحر ستوده درباره دشواری‌های تنظیم موسیقی نمایش بینوایان 

تلاش برای بومی‌سازی آهنگ‌های یک نمایش جهانی





سعیده احسانی راد
خبرنگار
«بینوایان» یکی از بزرگ‌ترین آثار ویکتور هوگو، نویسنده نام آشنای قرن هجدهم فرانسه به‌حساب می‌آید که ترکیب جالبی از عشق و درام و مسائل سیاسی فرانسه را در برمی‌گیرد. این نمایش دستمایه نمایشی موزیکال و پرطمطراق و البته بسیار پرحاشیه با کارگردانی حسین پارسایی قرار گرفته که چند وقتی است در سالن هتل اسپیناس به روی صحنه می‌رود. در این نمایش جدا از ۸ بازیگر سینمایی (که برخی از آنها سابقه اجرای تئاتری هم دارند) بیش از ۱۰۰ نفر هنرجو و بازیگر دیگر ایفای نقش می‌کنند و جمعیت 150 نفری ارکستر و گروه کر به رهبری بردیا کیارس این موزیکال را همراهی می‌کنند.
با سحر ستوده، مترجم و ترانه سرا و دستیار موسیقى موزیکال بینوایان به گفت‌و‌گو نشستیم که متن کامل آن را می‌توانید در ایران آن لاین بخوانید.

 آیا پیش‌تر نیز نمایش‌های موزیکال با این حجم داشته‌ایم که در ایران روی صحنه برود؟
اجراى نمایش‌های موزیکال از چند سال پیش آغاز شده و تاکنون آثارى مانند جان اسکیکى، اشک‌ها و لبخندها و بانوى زیباى من توسط گروهى از خوانندگان به روى صحنه رفته است ولى به لحاظ گستردگى و حجم و تعداد اجراها، مى توان گفت اولیور توئیست و بینوایان متفاوت از این آثارند.
نمایش‌های موزیکال در ایران و کشورهای دیگر چه تفاوتی دارد؟
اجرای موزیکالی که در حال حاضر در ایران هست در مقایسه با کشورهای خارجی تفاوت هایى دارد. در ایران ما با توجه به ذائقه مخاطب و آن چیزى که می‌پسندد اثر را تطبیق می‌دهیم. براى این کار مجبور شدیم تعدادى از قطعات را حذف کنیم، چرا که این گونه از نمایش شاید براى مخاطب ایرانى دلپذیر نباشد که پشت سر هم موسیقى و آواز بشنود.
تفاوت این دو موزیکال از نظر حجم بازیگر چطور بود؟ کدام یک از این دو کار سنگینی داشتند؟
به‌عنوان کسى که هم در اولیور توئیست همکارى داشته و از ابتداى پروژه بینوایان نیز امور مربوط به موسیقى را عهده دار بودم، مى توانم سنگینى این کار را سه برابر اولیور توئیست تخمین بزنم. از تعداد قطعاتى که اجرا مى شود تا تعداد بازیگرانى که باید آواز بخوانند و جمعیت روى صحنه و پشت صحنه پروژه  کاملاً سنگین ترى است. جمعیت روى صحنه دربینوایان بیشتر است اما به‌خاطر ابعاد سالن آدم‌ها کوچک‌تر دیده می‌شوند و هر چقدر بازیگر در صحنه بگذارید باز هم گنجایش دارد. اما تالار وحدت صحنه‌اش به مراتب کوچک تراست. 
در بینوایان بیش از ٨٠ نفر در صحنه حضور دارند که در اولیور توئیست تنها ٤٠ نفر بودند. البته بجز کودکان. اما به‌خاطر ابعاد صحنه شاید جمعیت بینوایان زیاد به چشم نیاید. هدف ما این بود که بینوایان را طبق استانداردهاى جهانى به روى صحنه ببریم. به همین علت چیدمان ارکستر از اولویت هایمان بود. این ارکستر در وحدت عملاً جا نمی‌شد و مجبور بودیم سالنی پیدا کنیم که بشود گروه ارکستر را به‌طور کامل در آن مستقر کرد. سالن هتل اسپیناس این امکان را براى ما فراهم مى کرد تا بتوانیم ارکستر را به‌طور کامل داشته باشیم و در این زمینه مى توانم به یقین بگویم که کیفیت ارکستر با رهبرى بردیا کیارس کاملاً با استانداردهاى جهانى مطابقت دارد.
بازیگران موزیکال بینوایان با چه معیاری انتخاب شدند؟
فاکتورهاى قابل توجهى در انتخاب بازیگران مدنظر بود. در وهله اول به‌خاطر سنگینى کار ترجیح بر حضور بازیگرانى بود که حرفه‌اى و باتجربه باشند. مى دانید بازیگرى یک پکیج است. بازیگر باید بدن آماده‌ای داشته باشد و موسیقی و آواز بداند. مى شد بازیگرانی را دعوت به همکارى کرد که آواز خواندن در حد قابل قبولى را بلد باشند اما در درجه چندم از بازیگری قرار داشته باشند. اما هنگامى که بازیگرانى مثل پارسا پیروزفر، نوید محمدزاده، سحر دولتشاهى و باقى دوستان با تجربه چندین ساله در چنین کارى حضور پیدا مى کنند و تلاش مى کنند تا بتوانند بخوانند و هر روز با پشتکار فراوان تمرین مى کنند تا نقشى را به همراه مهارت جدیدى ایفا کنند، در واقع داریم این پیام را به دیگر بازیگران می‌رسانیم که بروید و در این زمینه که جزوى از بازیگریست آموزش ببینید.
انتقادهایی به بینوایان شده درباره لاکچری بودن و صحنه‌هایی که با موازین اخلاقی ما مطابقت ندارد، چه پاسخی بر این انتقادات دارید؟
انگشت اتهامات وانتقاد خیلی قبل‌تر از‌ اینکه قیمت بلیت‌ها تعیین شود به‌سمت بینوایان بود. درباره موازین اخلاقی هم مى توانم بگویم که در ایران طبقات بسیار متفاوت فرهنگى داریم. خانواده با خانواده بسیار متفاوت است. مثلاً شاید یک خانواده بگوید من از رفتار روسپی که در این نمایش بازی مى کرد خوشم نیامد کاش بچه‌ام این صحنه را نمی‌دید اما به چشم خانواده دیگرى نیاید و مطرح نباشد. درباره لاکچری بودن باید بگویم هر کاری نیاز خودش را دارد. بینوایان در یک بلک باکس نمی‌توانست اجرا شود. باید ببینیم کار ما به چه متریالی نیاز دارد و چطور مى تواند حرفش را بزند و آن حس را منتقل مى کند. هر کاری نسبت به نمایشنامه‌اش و چیزی که احتیاج دارد باید نیازش برطرف شود.

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6971/5/496946/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر