گپی با سولماز بدری، خواننده و نوازنده به بهانه انتشار «آلبوم پالیز ۱»

رنگی نو در گروه‌نوازی




سارا زارع
خبرنگار
گروه پالیز به سرپرستی کیخسرو مختاری پس از سال‌ها اولین آلبوم رسمی خود را با عنوان پالیز ۱ (مجموعه بیات اصفهان) منتشر کرد. گروه پالیز سال ۱۳۸۳ در هنرستان موسیقی سوره با نام اولیه گروه هنرستان تشکیل شد و سپس سال ۱۳۸۷ با نام پالیز فعالیت حرفه‌ای خود را تا به امروز ادامه داده است. پالیز گروهی متشکل از سازهای موسیقی ملی با اولویت موسیقی‌سازی و تفکیک بین آهنگسازی و نوازندگی است. این گروه تاکنون با آهنگسازانی چون سیامک جهانگیری، احسان ذبیحی‌فر، سعید هنرمند و علی صمدپور همکاری کرده است. در کنار سولماز بدری (سنتور)، ستار خطابی(سازهای کوبه‌ای) و کیخسرو مختاری (کمانچه) اعضای اصلی پالیز، گلشن دانش (تار)، علیرضا کدخدازاده (سنتور)، سجاد سقایی (عود)، سیاوش روشن (عود)، امیرحسین الله‌دادی و دلارام کفاش‌زاده (همخوان)؛ هم گروه پالیز را در این آلبوم همراهی کرده‌اند. این آلبوم فردا ساعت ۱۶ در کافه ویس رونمایی می‌شود. به این بهانه با سولماز بدری، خواننده و نوازنده این گروه گفت‌و‌گویی کوتاه داشتیم.
شما را پیشتر با آواز و تحقیقاتی که درباره سبک آوازی قمرالملوک وزیری انجام داده بودید می‌شناختیم. اما در پالیز انگار هم نوازندگی کرده‌اید و هم آواز خوانده‌اید...
من درکنار آواز همیشه نوازندگی را هم ادامه داده‌ام. آشنایی با گروه پالیز برایم دو امکان را فراهم کرد؛ هم ادامه حرفه‌ای نوازندگی و هم خوانندگی. هر خواننده‌ای نیاز به کار با یک گروه دارد و چه بهتر که با یک گروه هم‌فکر و همسو و با اهداف موسیقایی مشترک این اتفاق بیفتد. در پالیز این اتفاق افتاد. من، کیخسرو مختاری و ستار خطابی اعضای اصلی پالیز به‌طور ویژه حساسیت‌ها و سلیقه‌های مشترک درباره تنظیم و انتخاب آثار داریم.
منظورتان از این حساسیت چیست؟
چیزی که من و همه اعضای پالیز به آن معتقدیم تمرین مداوم و مستمر و بهتر بگویم تمرین آنسامبل بودن است. خیلی از گروه‌ها فقط کمی قبل از اجرا جمع می‌شوند و تمرین می‌کنند ما همیشه گروهی تمرین می‌کنیم و معتقدیم رسیدن به هماهنگی ایده‌آل در گروه‌نوازی کار سختی است که فقط با تمرین مداوم ممکن می‌شود. حفظ استقلال کاری و اهمیت اجرای خوب آثار قدیمی‌ها و آهنگسازان جدید هم از حساسیت‌های دیگر ماست.
گروه‌نوازی سازهای ایرانی از فرامرز پایور جدی‌تر شد و شکل‌های متفاوتی از آن تا کنون تجربه شده مثلاً آثار چاووش یا بعدترگروه عارف، پالیز را در کدام سنت موسیقی ایرانی می‌توان قرار داد؟
شاید به آن صورت ما ادامه‌دهنده کار کسی نباشیم. در آثار گروه پایور چندصدایی بسیار محدود بود. این اتفاق در چاووش بیشترشد. پالیز هم به این سمت حرکت می‌کند. من معتقدم باحرکت به سوی چندصدایی می‌توان دقت شنیداری مخاطبان را افزایش داد. کمی سلیقه‌ای هم شاید باشد. مثل کسی که فقط یک رنگ لباس می‌پوشد و دیگری تنالیته‌های مختلف یک رنگ و یکی هم از پوشیدن رنگ‌های متضاد ابایی نداشته باشد. هدف ما رسیدن به رنگ منحصر به فرد پالیز است طوری که هرکس شنید متوجه شود که کاری از گروه پالیز می‌شنود.
در این اثر با علی صمدپور که پیشتر به آهنگسازی می‌شناختیم هم‌خوانی کرده‌اید؛ از این تجربه و کلا نقش آواز در کار پالیز برایمان بگویید.
من به عنوان خواننده، قانون نانوشته‌ای برای خودم دارم که کار یک‌صدایی و یونیسون را هم‌خوانی نکنم یعنی فقط وقتی همخوان می‌شوم که خطی مستقل برایم نوشته شده باشد. در حقیقت دوست دارم نقشم به عنوان همخوان مهم باشد نه این‌که فقط رنگ صدای زنانه به کار اضافه کند. مثل خط نوازنده ویلن آلتو در ارکستر سمفونیک، شاید به تنهایی شنیده نشود ولی اگر نباشد جای خالیش را می‌فهمیم.

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6971/24/497013/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر