پیش به سوی استقبال از پدر




نرگس عزیزی
تمام طول این هفته همسرم مسافرت بود و من با بچه‌ها تنها بودم. تنهایی با دخترها و صرف وقت زیاد با آنها در کنار نکات مثبت، دشواری‌های خاص خودش را هم داشت. اینکه کارهای داخل خانه و بیرون را باید به تنهایی انجام می‌دادم، تنها یک سوی ماجرا بود. اما نکته دیگری که شاید ابتدا به آن فکر نکرده بودم، دفعات طلب شدن‌ام در خانه بود. از حدود شش صبح که فاطمه بیدار می‌شد که برای مدرسه رفتن آماده شود تا حدود نه شب که مریم می‌خوابید، خطاب «مامان!» قطع نمی‌شد! تا پیش از آن، دقت نکرده بودم که حضور همسرم به معنای یاری در این زمینه هم هست؛ که بخشی از تقاضاهای کمک و البته درخواست توجه از سوی بچه‌ها توسط او پاسخ داده می‌شود. این موضوع این قدر در این مدت پررنگ شد که دو روز آخر سفر همسرم، احساس کردم دیگر تحمل من کم‌کم دارد تمام می‌شود. تا آنجا که چهارشنبه شب وقتی بدون بچه‌ها رفتم تا آشغال‌ها را سر کوچه بگذارم، یک آن احساس کردم این آشغال گذاشتن عجب فعالیت آرام‌بخشی است! آخر بعد از یک هفته صدا شدن برای چند دقیقه دیگر کسی نبود تا صدا کند «مامااااان!» اما در انتهای این هفته و به مناسبت بازگشت پدر از سفر، من و دخترها چند فعالیت مشترک هم انجام دادیم. اول اینکه خانه را با زنجیره کاغذی تزئین کردیم. برای این کار تعدادی نوارهای چند سانتیمتری با کاغذ رنگی آماده کرده و با چسب نواری در اختیار دخترها قرار دادم. خوشبختانه توضیح خیلی کمی نیاز بود و بچه‌ها بسرعت زنجیره را آماده کردند. آن قدر سریع که بعد پشیمان شدم که چرا اصلاً بخش قیچی را از ترس اینکه مبادا کار خیلی طول بکشد، خودم انجام دادم، در حالی که احتمالاً آنها می‌توانستند آن بخش را هم خودشان انجام دهند. اما فعالیت بعدی که به مناسبت بازگشت پدر باید انجام می‌شد، مرتب کردن و نظافت خانه بود. تا چند وقت پیش تا نوبت به مرتب کردن خانه می‌شد به دخترها می‌گفتم «خب بچه‌ها بیایید اسباب بازی‌ها را جمع کنیم!» غالب اوقات هم آنها همراه با من شروع به کار می‌کردند اما بعد از چند دقیقه می‌دیدم من تنها در حال جمع کردن هستم و آنها وسط راه، مشغول بازی و کارهای دیگری شده‌اند. به تازگی اما روشم را عوض کرده‌ام. به جای عبارت کلی و مبهم بیایید جمع کنیم می‌گویم «فاطمه تو خانه‌سازی‌ها را جمع کن»، «مریم تو عروسک‌ها را سر جایشان بگذار» و «من هم کتاب‌ها را مرتب می‌کنم» از وقتی مسئولیت‌های هر کسی همان ابتدای کار مشخص می‌شود، کیفیت همکاری بچه‌ها افزایش محسوسی پیدا کرده است و احتمال رها کردن وسط کار کاهش پیدا کرده است. شاید چون پیگیری میزان مشارکت هر کسی آسان‌تر شده است.


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/6973/6/497220/1
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر