برای سید محمدامین قانعی‌راد (۱۳۳۴ –۲۴ خرداد ۱۳۹۷)

قائل به امرِ گفت‌وگو





میترا فردوسی
پژوهشگر مطالعات فرهنگی
دیگر خوب می‌دانم که اگر که مردن کار هر کسی است اما نمردن وقتی که گواهی فوت می‌گوید که مرده‌ای و دیگر روی زمین راه نمی‌روی، بی‌شک کار هر کسی نیست. آدم گاهی به اعتبار کیفیتِ بودنش هر مرگی را پس می‌زند. گاهی آنقدر کنار زندگی و دست در دست آن قدم می‌زند که دیوارهای درونش آجر به آجر فرو می‌ریزد و خود بخشی از زندگی می‌شود.  قانعی راد، دکتر محمد امین قانعی راد، همین قدر دست توی دست زندگی، خود زندگی شده بود آنقدر که من می‌گویم او نمرده است. مگر زندگی می‌میرد؟ قانعی‌راد در روزگاری که سلام کردن استادهای علوم اجتماعی به دانشجو، یک گناه نابخشودنی بود و دانشجو بیشتر از یک علم آموز و یک سالک اول راه، یک نویسنده مقاله به اسم استاد و پرکننده رزومه او تلقی می‌شد، پرچم گفتمان دیگری را با خود به همراه داشت و آن را وسط انجمن جامعه شناسی بر زمین کوبید. او پرچم‌دار جریانی بود که منطق آن، فهم مشترک، زبان گفت‌و‌گو و دیدن و شنیدن دیگری بود. جایی که با طیب خاطر می‌توان دست همه علاقه‌مندان را گرفت و سر یک میز نشاند. او در روزگاری که همه قید رسانه‌های چاپی و غیرچاپی را زده بودند یا از رسانه فقط برای نمایش خودشان استفاده می‌کردند، به رسانه و رسالت رسانه در ساخت حوزه عمومی و جامعه مدنی، معنایی دیگر بخشید. می‌پنداشت که در وضعیت کنونی کشور، هرچه بیشتر باید حوزه عمومی را فعال کرد و در راه اثبات این ایده، خودش را وقف آیین گفت‌و‌گو کرده بود.  او بزرگ منشانه در تحلیل پدیده‌های جاری کشور، در رسانه‌ها می‌نوشت و در این میانه ابایی از چپ و راست و کوچک و بزرگ نداشت. او مصداق انسان برای انسانیت بود.


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/7022/12/504725/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر