درباره عزت‌الله انتظامی (۳۱ خرداد ۱۳۰۳– ۲۶ مرداد ۱۳۹۷)

با «عزت»





مسعود میر
خبرنگار
ما هم همان حس و حال را تجربه می‌کردیم، درست مانند زمانی که خبر مرگ آنتونی کوئین منتشر شد یا وقتی که روزنامه‌های دنیا تیتر زدند مارلون براندو مرده است، ما هم در مرداد 97 همان حس و حال را تجربه می‌کردیم چون خبر تأیید شده از این قرار بود: آقای بازیگر روی صحنه مرگ آرام گرفته‌ است.ای‌ وای‌های لعنتی در چنین لحظاتی هجوم می‌آورند و خاطرات و شمایل‌های به یاد مانده از چهره‌ها شروع می‌کنند به رژه رفتن جلوی پرده سینمای ذهن. عزت سینمای ایران هم از این قاعده مستثنی نبود و از لحظه‌ای که نقش آخرش را پذیرفت تا در دنیای دیگر هم برای بازیگری سینما، آقایی کند ما را به همین حس نوستالژیک مبتلا کرد. مش حسن به ما خیره می‌شد و ناگهان صدای حاجی واشنگتن در گوش طنین‌ می‌انداخت که: آهو نمی‌شوی بدین جست‌و‌خیز گوسپند... ساطور سلاخی که فرود می‌آمد خاطرات کات می‌خورد به حرص‌خوردن‌های عباس‌آقا سوپر گوشت که خواستنی‌ترین موجر تاریخ سینمای ماست. بعد از آن مسیر موسپیدی را باید مرور کرد با عاشقانه‌های حاج‌رسول به زلف گره‌دار روسری آبی و مستوفی رندی که سبب شد دیوانه از قفس پرید، پیشقراول روایت پرکشش خیانت و دودوزه ‌بازی و جفا باشد. در اواخر دوران کاری‌اش، نقش مقنی را چنان بازی کرد که مینای شهر خاموش دل هر عاشقی را لرزاند و بعد از آن دیگر همان لبخندها ماند، بغض‌های گاه و بیگاه ماند و البته مردی که آقا بود و بازیگر بود.ما هم همان حس و حال را تجربه می‌کنیم در روزهایی که باید نام عزت‌الله انتظامی را با پیشوند مرحوم به خاطر بیاوریم اما چه باک که او زنده‌ است، چون سینما زنده است...



آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/7022/12/504731/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر