درباره محمد ابراهیم جعفری (۱۳۱۹ - ۱۸ فروردین ۱۳۹۷)

نقاشِ شاعر





روزبه میدانی
نقاش
شاعری در پس رنگ‌های ساده که از طبیعت محلی روستا به بوم بی‌جان و شعر خود جان می‌بخشید، از میان ما چو مرغ شب خواند رفت. نقاشِ شاعر؛ «محمدابراهیم جعفری»، نوگرایی که از دل سنت و سادگی با علاقه بی‌انتهایش به وطنش ایران کارهایی را با گل که تداعی‌کننده کاهگل‌های نهفته در دل تاریخ دیوارهای معماری گذشته بود در عین پایبندی به هنر مدرن و انتزاعی پدید آورد که چون شعر‌های خود، ساده، مدرن و با اصالت بود. اکثر کارهای او در نقاشی‌ از آبرنگ، آب مرکب، گواش و استفاده از گِل و ماده زمینه‌ای پلاستوفوم (یونولیت) بود.
 البته او خود را بیشتر شاعر می‌دانست، به همین دلیل هم نقاشی‌های خود هریک شعری کوتاه بر بستر بوم بود که درک زمان را ساده به رخ بیننده‌ای می‌کشید که در کسری از ثانیه غرق در آثاری می‌شدند که به دنیای شاعرانگی نقاش خیره شدند.  دنیایی که همیشه به دور از جزئیات بود تا بیننده را وادار کند به روح واحد کارهای او به بیانی ساده نگاه کنند. شعرها و نقاشی‌های او در رابطه‌ای تنگاتنگ هستند و برای درک هر دو می‌توان مکمل یکدیگر دانست. دوست داشت که نقاشی هم مثل شعر در یک لحظه حادث شود. او معتقد بود اگر روزی کسی متنی نوشت یا شعری سرود، این همان بروز خلاقیت است و در اصل این بیانِ توجه و نیت فرد به ذات هنر است.  او هنرمندی واقعی بود از همان جا که خود اعتقاد داشت هنرمند واقعی کسی است که آرزویش این باشد که اثری خلق کند و دارای سبک و مکتب باشد و این را همیشه مدنظر داشت و همیشه در پی آثاری ماندگار و جاویدان بود.


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/7022/13/504739/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر