وفاداری والاتر

دیدار در اتاق سبز


جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
من از مسیر ماشین روی بین ورودی پارکینگ و ساختمان قدیمی دفتر اجرایی وارد کاخ سفید شدم. تیم امنیتی اف بی‌ آی، خودرو را در مقابل همان ورودی سایبان‌داری متوقف کرد که برای رفتن به اتاق وضعیت از آن استفاده می‌کردم. وارد شدم و به مأمور سرویس مخفی که مشغول انجام وظیفه بود گفتم که برای صرف شام با رئیس جمهوری در آنجا هستم. اندکی گیج به نظر می‌رسید و از من خواست که بنشینم. کمی بعد، خانم جوانی من را پیاده تا بال غربی و باغ رُز و طبقه همکف اقامتگاه کاخ سفید همراهی کرد. از پله‌هایی بالا رفتیم که من هرگز قبلاً ندیده بودم و به اتاق سبز در طبقه اصلی منتهی می‌شد.  همان طور که در ورودی اتاق منتظر بودم با دو نفر از خدمتکاران گَپ زدم و در عین حال محتاطانه چشمم به‌دنبال میهمانان دیگر ضیافت شام رئیس جمهوری می‌گشت. پیشخدمت‌ها دو مرد امریکایی آفریقایی‌تبار بودند که تقریباً همسن من بودند و حدود ده سال در کاخ سفید کار کرده بودند. هر یک از آنها بالای شش فوت قد داشتند و هر دو در دوران خدمت روی زیردریایی‌ها کار کرده بودند. طبیعی است که‌ این مسأله باعث شد که گَپ و گفت ما به ارتفاع سقف تا سر انسان در زیردریایی‌ها بکشد و یکی از آنها گفت محل خواب او شش فوت و چهار اینچی بود که در واقع درست اندازه قد و قواره او بود. خنده‌کنان توافق کردیم که زیردریایی جای من نیست. در حالی که می‌خندیدیم و گپ می‌زدیم و در مقابل راهروی اتاق سبز ایستاده بودیم متوجه میزی شدم که بی‌تردید برای دو نفر چیده شده بود. در مقابل یکی از صندلی‌ها با خط خوش نوشته شده بود «رئیس کومی» و حدسم این بود که آن دیگری متعلق به رئیس جمهوری است. از ته دل معذب بودم و البته دلیلش فقط این نبود که دلم نمی‌خواست برای بار سوم درباره روسپی‌های روسی با رئیس جمهوری صحبت کنم.
رئیس جمهوری رأس ساعت شش و نیم، طبق قرار حاضر شد. بلافاصله تعارفات آغاز شد و او با دیدن من که همچنان در ورودی اتاق ایستاده بودم، گفت: «از افرادی که بموقع سر قرار حاضر می‌شوند، خوشم می‌آید. فکر می‌کنم که یک مدیر و رهبر باید همیشه خوش قول باشد و دیر نکند.»
او طبق روال، کت و شلوار سرمه‌ای با یک پیراهن سفید و کراوات قرمز بسیار بلند به تن داشت. اما به هیچ وجه با پیشخدمت‌ها حرفی نزد. با حرکت دست از من خواست پشت میزی بنشینم که از آنجا که ‌ایستاده بودم، حدود چهار فوت فاصله داشت و ما درست زیر لوستری که وسط اتاق مستطیل شکل نصب شده بود، نشستیم.
همانطور که از اسمش معلوم است دیوارهای اتاق سبز با پارچه‌های ابریشمی سبز رنگ پوشیده شده بود. بعدها جایی خواندم که برخی از رؤسای جمهور پیشین امریکا، از جمله «جان آدامز» از آن به‌عنوان اتاق خواب استفاده می‌کرد و توماس جفرسون از آن به‌عنوان اتاق غذاخوری استفاده می‌کرد، اما رؤسای جمهور بعدی، عمدتاً از اتاق سبز به‌عنوان اتاق نشیمن استفاده می‌کردند.

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/7061/13/511590/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر