یادداشت و عکس اختصاصی محمود کلاری در ستایش ناصر تقوایی

اواخر تابستان ۶۷ روستای ماسوله پشت صحنه‌ «ای ایران»





در این خانه قدیمی دکور مدرسه ساخته شده بود و صحنه‌های کلاس موسیقی و ادبیات و اتاق مدیر را در اینجا فیلمبرداری می‌کردیم. این ایوان چوبی آفتابی رو به جایی بود برای لحظه‌های خالی بین کار؛ محلی برای تنهایی و خلوت ناصر تقوایی. این همان ایوانی بود که مدتی بعد با دلهره و لکنت خبر مرگ برادر ناصر را در کویت به او دادیم. همه انتظار داشتیم کار حداقل برای چند روزی تعطیل شود و برای مراسم به تهران بیاییم. ناصر بعد از شنیدن خبر، سیگاری روشن کرد و چند قدمی در طول ایوان از ما دور شد. روی لبه ایوان نشست و سرش را به تیرک چوبی تکیه داد و بعد از مکثی کوتاه زیرلب گفت: «فردا صحنه سلمانی را فیلمبرداری می‌کنیم».


آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/7104/16/516251/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر