درد دل ها و گلایه های سیامند رحمان، قهرمان پاراوزنه برداری جهان در گفت و گو با «ایران»:

اگر جای وزیر بودم اردوی بچه‌ها را از نزدیک تماشا می‌کردم



آذین آقاجانی
خبرنگار
«12 سال است که در تیم ملی هستم و به عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای حقوق و بیمه ندارم؛ آیا این درست است؟! برخی مسئولان می‌گویند یک ورزشکار نباید با هدف پول فعالیت کند و هدف اصلی‌اش باید کشورش باشد.» اینها بخشی از درد دل‌های سیامند رحمان، قوی‌ترین پاراوزنه‌بردار جهان است که به تازگی در مسابقات جهانی قزاقستان به عنوان قهرمانی دست یافته و در دسته ۱۰۷+ کیلوگرم، با مهار وزنه ۲۶۵ کیلوگرمی برای ایران افتخارآفرین شده است. او برای سومین بار عنوان قهرمانی این رقابت‌ها را از آن خود کرد. کسب 2 مدال طلای بازی‌های پارالمپیک 2012 لندن و 2016 ریو از دیگر افتخارات این ورزشکار به شمار می‌آید. قوی‌ترین پاراوزنه‌بردار جهان در حال حاضر به طور جدی پیگیر تمریناتش برای حضور در رقابت‌های المپیک 2020 است و امیدوار است در این مسابقات هم بتواند دل مردم را شاد کند. صحبت‌های سیامند رحمان با خبرنگار«ایران» حاوی نکات قابل تأملی است. نظرات او درخصوص اقدامات انجام شده در حوزه ورزش بویژه ورزش معلولان پیش روی شماست.‌
ورزش معلولان در کشور ما با چه چالش‌هایی مواجه است؟
در ایران چه در المپیک، چه پارالمپیک ورزشکاران بسیار خوبی داریم. از طرفی همه این ورزشکاران از مسئولان انتظار دارند دغدغه فکری آنها را برطرف کنند. به طور بدیهی مهم‌ترین این دغدغه‌ها به مسائل اقتصادی بازمی‌گردد. به عنوان مثال، نگاه برخی از مردم به منِ نوعی این است که فکر می‌کنند از طریق همین ورزش ماهی 100 میلیون تومان به جیبم می‌رود. در حالی که اصلاً اینطور نیست. از طرفی هزینه ورزش حرفه‌ای خصوصاً وزنه‌برداری بسیار سنگین است و یک ورزشکار حرفه‌ای حداقل ماهی 10 میلیون تومان هزینه دارد. من خودم چند وقت در بستر بیماری بودم و گلویم عفونت کرده بود. در این مدت خیلی از ورزش عقب افتادم. چرا که پس از آنکه بهبود یافتم باید ثابت می‌کردم داروهایی که در زمان بیماری مصرف کرده بودم دوپینگی نبوده اند. همزمان با بستری بودنم پیگیر نامه نگاری با وادا (سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ) هم بودم. شاید بسیاری از مردم فقط آن چند ثانیه وزنه زدن من را می‌بینند. پشت صحنه آن سختی‌هایی را که می‌کشیم و هر روز 20 یا 18 تن وزنه زدن را نمی‌بینند. یا اینکه برای خود من پیش آمده که بالای 7-6 ماه اردو باشم و خانواده‌ام را نبینم که این چیز کمی نیست؛ بویژه برای کسی که متأهل هم باشد.
‌آیا در چند سال اخیر این مشکلات و دغدغه‌ها بهبود پیدا کرده است؟
بهتر شده اما نه آنطور که راضی کننده باشد. از مسئولان انتظار می‌رود که مشکلات ورزشکاران را حل کنند و زمانی که جوایز مسابقات را کم می‌کنند، به این نکته هم توجه داشته باشند که همه چیز چندبرابر گران شده است. چیزی که در حال حاضر برای همه ورزشکاران مهم است اینکه کمتر از یکسال زمان تا المپیک باقی مانده و یکسال برای ورزشکار حرفه ای خیلی زمان کمی است و امیدوارم به ورزشکارانی که سهمیه می‌گیرند و افتخارآفرینی می‌کنند بهتر رسیدگی کنند و هیچ ورزشکاری دغدغه فکری نداشته باشد.
‌چه انتظاراتی از دولت داشته‌اید که تاکنون برآورده نشده است؟
به عنوان مثال ما چندین بار مصاحبه کرده‌ایم و گفته‌ایم که صندوق حمایت از ورزشکاران را راه‌اندازی کنید اما به هیچ نتیجه‌ای نرسید. ورزشکاران از مسئولان انتظاراتی دارند چرا که برای کشور افتخار کسب می‌کنند و از همین رو تمامی مسئولان، حتی مسئولان استانی هم باید نگاه ویژه ای به آنان داشته باشند. به طور مثال اکثر مسئولان ورزشی استان ما (آذربایجان غربی) به مسائل و دغدغه‌های ورزشکاران بی توجه هستند و برخی از آنها حتی از ورزش سر درنمی‌آورند! اما به محض اینکه یک مدال می‌آوری، خود را صاحب تو می‌دانند و یکی مربی‌ات می‌شود و دیگری مسئول فنی تو! (با خنده)
کشورهای دیگر خیلی وقت است تبلیغات خود را برای المپیک 2020 شروع کرده اند. به عنوان مثال همین کشور ژاپن که بنده را برای مصاحبه دعوت کرد؛ این برای سومین بار است که شبکه ملی تلویزیون ژاپن (NHK) مرا دعوت می‌کند و آنقدر برای این کشور المپیک مهم است که تبلیغات خود را از مدت‌ها قبل از مسابقات آغاز کرده‌اند. کشور ما نیز باید این گونه باشد، نه اینکه دو ماه مانده به المپیک بیدار شوند و یادشان بیفتد که به ورزشکار باید برسند و به حسابش پول واریز کنند. اگر بخواهند افتخار کسب کنند باید به معنای واقعی به ورزشکاران رسیدگی کنند.
انتظار خود شما چیست و این رسیدگی که می‌گویید باید شامل چه چیزهایی باشد؟
به هرحال من 12 سال است که در تیم ملی هستم. این در حالی است که به عنوان یک ورزشکار حرفه ای حقوق ندارم، بیمه ندارم. آیا به نظر شما این درست است؟! واقعیتش را بخواهم بگویم این است که توقعات ما برآورده نشده است.
‌پس حسابی دل‌تان پر است؟
چه دل‌مان پر باشد چه نباشد، فرقی نمی‌کند. ما همه تمرکز و فکرمان روی تمرینات‌مان است. بالاخره سیامند رحمان که همیشه نمی‌تواند وزنه بزند. من هم یک روزی باید خداحافظی کنم. وزنم را به خاطر ورزش خیلی بالا آورده‌ام. ان شاءالله در مسابقات المپیک هم بتوانم سومین طلای المپیک را از آن سرزمینم کنم و سربلند بیرون بیایم.
همه یک روز رفتنی هستند و ما هم باید این حقیقت را هرچند تلخ بپذیریم که می‌رویم و جایگاه‌مان را کسانی دیگر خواهند گرفت. پس باید حال را غنیمت شمرده و تا جایی که بتوانیم تلاش کنیم.
‌چه پیشنهادی دارید؟
پیشنهاد من این است کسی که به خاطر ورزش سر کار می‌آید و مسئولیتی را به عهده می‌گیرد باید واقعاً ورزشی فکر کند. برخی مسئولان وزارت ورزش می‌گویند یک ورزشکار نباید با هدف پول فعالیت کند و هدف اصلی‌اش باید کشورش باشد؛ من از چند کشور پیشنهاد داشتم اما نرفته‌ام چرا که عشق و علاقه‌ام به مردم ایران و همشهریانم این اجازه را به من نمی‌دهد و برایم بسیار ارزشمندتر است.
کدام یک از اقدامات رئیس کمیته ملی پارالمپیک توجه شما را بیشتر به خود جلب کرده است؟
خاکی بودن خسروی وفا، اینکه در اتاقش همواره به روی همه ورزشکاران باز است یا در اردوها حضور پیدا می‌کند، درددل ورزشکاران را با صبر و حوصله گوش می‌دهد و مشکلات آنان را در حیطه اختیارات خود حل می‌کند بهترین شاخصه‌ای است که یک مدیر می‌تواند داشته باشد و رمز موفقیت او محسوب می‌شود. خسروی وفا با همه ورزشکاران رفیق است و این صفت خیلی خوب اوست. من خودم ورزشم را به او مدیونم و از همان زمانی که 16 ساله بودم و به تیم ملی آمدم همیشه به من کمک کرده؛ طوری که در بسیاری از جاها که در استان خودم مورد کم لطفی قرار گرفتم، کمبودهایم را برطرف کرده و اجازه نداده هیچ مشکلی برایم پیش بیاید. از دیگر اقدامات مهم وی برگزاری مسابقات استعدادیابی است که هرساله در سراسر کشور برگزار می‌شود. این مسابقات باعث می‌شود کسانی که برای نخستین بار وارد ورزش می‌شوند بدانند که چه رشته‌ای برایشان مناسب تر است.

‌اگر خود شما روزی وزیر ورزش یا رئیس کمیته ملی پارالمپیک باشید، چه کارهایی را در اولویت قرار می‌دهید؟
رئیس کمیته ملی پارالمپیک ما (محمود خسروی وفا) بسیار خوب است و اصلاً نمی‌توانم نقدی به او وارد کنم. اما اگر به جای وزیر ورزش بودم، می‌رفتم اردوی بچه‌ها را از نزدیک تماشا می‌کردم و می‌دیدم که چه مشکلاتی دارند. با توجه به اینکه المپیک نزدیک است، از آنها می‌پرسیدم چه کم و کسری دارند. چرا که زمانی که من به عنوان وزیر ورزش انتخاب شده‌ام باید به مشکلات ورزشکاران برسم و کاری کنم که همه دنیا به ورزش ایران افتخار کنند. ما همواره شاهد آن بوده‌ایم که بسیاری از ورزشکاران خوب‌مان به خاطر مسائل جزئی از ورزش کنار رفته اند و خداحافظی کرده اند؛ به خاطر امکانات خیلی کم بویژه در شهرستان‌ها ناامید شده‌اند. اگر وزیر ورزش بودم برای انتخاب‌ها و انتصاب‌هایم در استان‌ها با دقت نظری بیشتری تصمیم می‌گرفتم.‌

آدرس مطلب http://www.iran-newspaper.com/newspaper/page/7141/23/519963/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه
ایران عصر